Sander Peters

Weg held, weg droom, weg jeugdsentiment

2012-03-14T02:46:00.000-07:00

Vandaag op hetiskoers.nl:

Het is 1982. De zomer waarin Bernard Hinault z’n vierde Tourwint. De zomer waarin Peter Winnen opnieuw zegeviert in de bergen, in Morzinedeze keer. En de zomer waarin drie (!) Nederlanders in de top-4 van de Toureindigen.

Ik ben bijna acht en zeg tegen m’n ouders dat ik maar eens eenracefiets ga kopen.

De onderhandelingen monden uit in een compromis: tot mijntiende verjaardag leg ik wekelijks mijn zakgeld opzij. Het bedrag dat ik intwee jaar bij elkaar spaar, zal door mijn ouders worden aangevuld tot de prijsvan een heuse wielrenfiets. Met krom stuur dus. En nog belangrijker: zonderspatborden, bellen, lampen en andere gewone-fietsen-onzin.

Op 5 augustus 1984 ben ik om half vijf wakker. Ik brenggeduld op tot tien over half. Dan sluip ik naar beneden in mijn Ajax-pyjama. Deurnaar de woonkamer open en weer dicht, ssst, heel zachtjes. Hij piept en kraakt.Even luisteren, boven blijft het stil gelukkig. Dan pas durf ik te kijken. Enja, daar staat ‘ie, midden in de woonkamer. Blauw. Blinkend, glimmend, enoverduidelijk gloednieuw. Een Peugeot-fiets. Met krom stuur en zonder onzin. Dezelfdeals die van mijn papa.

Hij is prachtig.

De jaren daarna rijd ik ontelbare rondjes door de wijk, doorUden, en – samen met m’n vader – door het Brabantse land. Twee mafkezen met kortebroeken, hoog opgetrokken kousen en wielerpetjes, sprintend bij iederplaatsnaambordje. Meestal win ik. Wat nou zadelpijn, ingeslikte vliegen en mijneerste hongerklop? Het zijn de mooiste dagen van mijn leven.

De passie blijft, ook als ik ouder word. Ik ben een jaar of vijftienals ik op school een leeslijst moet samenstellen. Ik kies De Renner. De schrijver, ene Tim Krabbé, zegt me niets. Maar het iseen prima titel. Na de eerste zin valt mijn mond open. Een paar uur later, nade laatste bladzijde van het boek, sluit ik ‘m weer. Dit is geen literatuur.Dit is niet saai. Dit ben ik! Tim Krabbé is Sander, Sander is Tim Krabbé.Wielrenners onder elkaar. Omringd door niet-wielrenners. Mensen met lege levens,die denken dat wielrennen hard fietsen is.

Ik lees De Renner nog 346 keer en Tim Krabbé wordt mijnheld.

En zoals dat gaat met helden, dondert Tim De Renner van zijnvoetstuk.

Het duurt een hele tijd, om precies te zijn 22 jaar, maar deklap is er niet minder hard om. Op zondagavond 11 maart 2012, iets voor achten,zit ik klaar voor de aflevering van ‘BenaliBoekt’. Mijn mond zakt vrijwel onmiddellijkopen. Ik zie en hoor een zelfvoldane oude man in een smakeloos Amsterdamsappartement op een plastische, rationele manier vertellen over zijn bekendste boek.Het gaat over raamvertellingen, het kiezen van een wedstrijd als ‘decor’, en overanekdotes die hij dan weer hier, dan weer daar ‘plakt’. En het ergste: hijmaakt mij deelgenoot van het ordinaire schaafwerk dat leidde tot enkele van demooiste zinnen van de Nederlandse literatuur.

Hé Tim, ik weet niet of je het doorhebt, maar we hebben hethier wel over mijn Wielerbijbel, hè?!

Pas een halfuur later, bij de aftiteling, sluit ik mijn mond.Weg held, weg droom, weg jeugdsentiment.

Godver.

Ik vond het boek beter.

Lance en de zwarte-sokken-wansmaak

2012-03-08T05:51:00.000-08:00

Vandaag ophetiskoers.nl:

Ik ben bang. Doodsbenauwd. Stel: de comeback van De WitteSok (ja, heren, hij mag weer) brengt het balletje aan het rollen. De gevolgenzijn niet te overzien. Doemdenkt u even mee?

Worst case scenario: er duiken straks weer renners in hetpeloton op met donkere wielersokjes. Te lang, te hoog opgetrokken, of beide.Senk joe, Lance, voor de introductie van de voetbalkous in de wielrennerij. Endan: wie houdt de lange koersbroek nog tegen? De broek die bijna op de knieeindigt en ons de blik op de machtige rennersdij ontneemt. Ja Lance, ook hier kijkenwe naar jou en jouw absurd lange broek, met daaronder die lelijke melkfleswitteknokelknieën. Een koersbroek hoort te eindigen op – pak ‘m beet – twee derdevan het bovenbeen. Niet lager, niet hoger.

May I say that? Yes, I may sat that.

Twee voorbeelden van basse couture, niet geheeltoevallig afkomstig van overzee.

Een bom onder honderd jaar wielertraditie, een frontaleaanval op iedere vorm van goede smaak.

Nu duidelijk is dat Lance niet kan hangen op basis van viezeplasjes, doe ik een appèl op alle Zwitserse wielerbobo’s en andersoortige grootinquisiteurs:bovenstaande is toch meer dan voldoende reden en bewijs voor een levenslangeschorsing, met terugwerkende kracht?! Inleveren dus, die zeven Tourzeges.

I plead guilty. We plead guilty.

Bye bye, Lance.

Mannenliefde

2012-03-05T03:24:00.000-08:00

Vandaag op hetiskoers.nl:

Vergeet Emma, Noorse barbies en alle anderelekkere meiden. Ik ben verliefd op een man. Een wielrenner. Het is nietTiti Voeckler, zeg ik maar vast. Nee, het is een Spanjaard en hij draagtdezelfde voornaam als ik. Alejandro Valverde heet de geluksvogel. Ja, daar wordik wel warm van.

(Even voor de duidelijkheid: deze jongen is hartstikkehetero. Straight, voor de volle honderd procent. Vrouwtjes, daar houd ik van.Donker, blond, langharig, kortharig, ja zelfs in wielerbroek of roze legging:ik mag er graag naar kijken.)

Maar nog liever kijk ik naar Alejandro.

Het begint allemaal in 2003. Liefde op het eerste gezicht.In het prachtige shirt van Kelme wint een piepjonge Valverde een etappe in deVuelta. Met speels gemak, twee vingertjes in de neus. Na een uitputtendebergetappe verslaat Alex – koosnaampje! – een klein groepje kleppers. In eensprintje bergop.

Een klimmer die kan sprinten, of andersom. Iets mooiersbestaat niet.

In diezelfde ronde wint hij nog een rit. Na drie wekeneindigt hij als derde in het klassement. Even later grijpt hij zilver op hetWK. Wat een renner! Een geniale alleskunner. De Federer van de koers. Of is hetMessi? Grote woorden, ik weet het, maar de liefde wint het van de ratio.

En ach, zucht, die naam: Alejandro Valverde Belmonte. Ja, ikweet dat we hier met Alex Groenendaal te maken hebben en dat zoiets meteen weerheel anders klinkt, maar hé, ik ben van het romantische type. Spreek het eenszachtjes uit. De j die een harde g-klank is, de rollende rrrr, de v die eenzachte b wordt.

Doe dat. En zie de warmte trillen boven de olijfboomgaardenrond Murcia, Valverde’s geboortestad, met witte huizen en smalle straatjes waarhet leven pas op gang komt als de verzengende zon is gaan slapen.

Toegegeven, bij Sander Peters pakt dat net even anders uit.

Laten we de fysiek niet vergeten, altijd belangrijk in dewielrennerij. Ook lichamelijk voel ik me stevig tot Alejandro aangetrokken.Lijf in proportie: geen sliertige slungel als de Schlecks, ook geen ondermaatsesmurf als Rujano. Fraaie zit ook. En vooral: een goeie kop, beetje ongeschoren,stevige kaaklijn, vrolijke ogen. Een slimme, humoristische kerel, dat moethaast wel.

En een winnaar dus. Hij wint veel en vaak. Groteklassiekers, etappes in rondes, korte etappekoersen, en één keer de Vuelta.Mooier nog is dat Valverde ook geregeld knokkend ten onder gaat. Zie ‘mschokschouderen, zigzaggen over snel stijgende Franse wegen, zie ‘m vastlopenin het gesmolten asfalt. Op de onvermijdelijk jour sans die hem bijnain iedere Tour treft.

Z’n prachtige bijnaam El Imbatido (De Onverslagene)ten spijt, is Valverde geen robot. Geen Armstrong. Geen Evans. Zelfs geen nattetosti.

Hij is een mens. En sympathiek.

Nu, dik acht jaar later, voel ik ze nog steeds: de kriebelsin m’n buik. Of beter, ik voel ze weer. Alex is namelijk terug. Terug op hettoneel, na een afwezigheid van twee jaar. Meteen is het raak: winst in dekoninginnenetappe van de Tour Down Under, een paar weekjes later wint hij deRuta del Sol. En de koninginnenrit natuurlijk.

Wat een talent, wat een renner.
Wat een man.

Trainen, trainen en trainen

2012-03-03T12:26:00.001-08:00

Dat Johan Cruijff vaak onzin vertelt, is geen nieuws. Iemand die met droge ogen beweert dat een miljoenenbedrijf als Ajax alleen door een oud-voetballer geleid kan worden, die hoeven we niet serieus te nemen.

Laat voetballers zich nou maar op hun spelletje concentreren, dat is moeilijk genoeg.

Neem de tenenkrommende discussie over de strafschop. Al jaren woedt er een heftig debat in de voetballerij (excusez le mot) over de vraag of je penalty’s kunt trainen. Als het niet zo intens treurig was, zou het lachwekkend zijn. Alsof basketballers zich afvragen of de vrije worp aan te leren is. Of vraag het de hockeyers eens, met hun strafcorner. Uren, dagen, weken, maanden, jaren trainen die lui zich suf. Het doel? Dat die bal er in vliegt in de laatste minuut van de olympische finale. Gewoon omdat ze het trucje tot in de allerfijnste finesses beheersen. Omdat het een automatisme is, er in gesleten door de bijna onmenselijke, machinale trainingsarbeid.

Maak Taeke Taekema midden in de nacht wakker en één seconde later jaagt hij die bal in de kruising. Omdat-ie dat 100.000 keer eerder heeft gedaan. Het is een gewoonte geworden, als slikken of knipperen met de ogen.

Maar een strafschop? Nee, roepen de voetbalkenners in koor, daarop kun je niet oefenen. Je kunt immers nooit de spanning van een WK-finale nabootsen. Klopt. Maar je kunt wel alle andere randvoorwaarden beheersen. Ieder toeval uitsluiten. Controle uitoefenen. Laat een speler na elke training pak ‘m beet 25 strafschoppen nemen. Dag in, dag uit; vier jaar lang. Wedden dat hij de penalty zodanig goed beheerst, dat-ie blaakt van het zelfvertrouwen.

Had Frank de Boer dat maar gedaan. Of z’n broertje. Of Philip Cocu. Of….

Het mooiste bewijs voor deze stelling komt uit de voetbalwereld zelf. De vrije trap van Pierre van Hooijdonk. In de tweede helft van de jaren ’90 vloog vrijwel iedere trap van de lange spits tegen de netten. Niet alleen toeschouwers hadden destijds massaal het gevoel dat een vrije trap voor Feyenoord al gelijk stond aan een doelpunt. Ook Pierre had dat gevoel, zelfs in de razend spannende Europa Cup-finale. Hij liep over van vertrouwen.

Hoe dat kwam? Trainen, trainen, trainen, en trainen. O ja, en trainen.

Saai hoor.

Maar verdomd effectief.

Gezellige slappe zakken

2012-02-24T06:05:00.002-08:00

“Papa, ik ben ongeduldig voor oma’s feest.” Het blonde kereltjenaast me op de bank wrijft over z’n buik. “Buikpijn.” Hij kijkt er gekweld bij.Ik aai M. over z’n bol en verzeker hem dat dat straks meteen over is, zodra oma’sverjaardag begonnen is.

Ik kan het weten. Want die zenuwen, dat ongeduld en die bijnaonstuitbare drang naar gezelligheid heeft onze driejarige vent van mij. Wedstrijdspanningnoem ik het wel eens, grappend. Het komt er in elk geval dicht bij in de buurt.Het is een vreemde mix tussen verlangen en afkeer, tussen genieten van wat spanning en zenuwen om te ‘presteren’. En: het is angst, angst om ietste missen. Stel je voor, een feest zonder mij, zonder ons. Dat kan toch niet.

Afgelopen weekend vierde roomieJ. haar verjaardag. Zaterdagavond, in de kroeg. Het klinkt vreemd, maar opzulke dagen ben ik al de hele dag ietwat gestrest. Gezonde spanning hoor, maar het kriebeltflink. Buikpijn. Meestal heb ik er vlak van tevoren weinig zin meer in, maarinmiddels weet ik: een halfuur en twee biertjes verder ziet de wereld er weer heelanders uit.

Zelfkennis komt met de jaren.

Deze keer is het niet anders. In een omgeving met veelbruine tafels en stoelen, een dikke barman, bier, pinda’s en een hoop slapgeleuter over niks, ben ik altijd opvallend snel in m’n element. Al na eenkwartier kan ik me niet meer voorstellen waarom ik gespannen was, laat staanwaarom ik even geen zin meer had.

Ook weet ik nu al dat ik hier nooit meer weg wil. Althans,niet zolang er nog andere feestgangers overblijven.

Dat laatste, daar kan ik niets aan doen. Op mijn beurt ben ikgenetisch beïnvloed door mijn vader. Ik kan me bijna geen afstudeer, trouw- ofandersoortig feestje van mij of mijn zusjes herinneren waarbij mijn vader nietom 1 uur ‘s nachts met enig gepast geweld van de bar (en van een groepje leukejonge meiden) losgerukt moest worden.

Voor mij was het deze zaterdag ook weer raak. Om twee uur ’snachts had ik even een zwak momen; ik overwoog serieus om op te stappen. Toenhet volgende biertje werd aangerukt, liet ik dat plan snel varen.

Een slappe zak inderdaad, maar wel een gezellige.

Uiteindelijk vond ik mijzelf rond half vijf thuis op de bankterug achter een immense stapel boterhammen met kaas. En met een paar duisterefoto’s van mij en allerlei leuke vrouwen op m’n mobieltje.

‘Papa, ik lijk steeds meer op jou’, zong Stef Bos al.

Deze week vertelde A. mij met verbazing dat ze het nieuwevriendinnetje van M. had gezien op het kinderdagverblijf. Het meisje, ook drie,had dik, golvend, glanzend, lang blond haar en poppenogen. “Een plaatje, net Candy”, zuchtte ze. “Hij zoekt ze verdorie wel uit, zeg.” Ik knik trots. En verheug me nu al op de feestjes van onze vent over eenjaar of twintig.

Het hoofd van Jaap Stam

2012-02-24T00:56:00.000-08:00

Sinds een jaar of vijftien weten we het. Voetballers doperenzich. Alessandro Del Piero veranderde in notime van een iele smurf in een brede smurf. Marc Overmars ontwikkeldezoveel spierkracht in z’n bovenbeentjes dat hij er tot vervelens toe doorheenzakte. En Lionel Messi werd al op de commode volgepropt metgroeihormonen.

Het hoofd van Jaap Stam is een verhaal apart. Dat transformeerdetijdens Jaaps loopbaan van een goedmoedige biljartbal met babyface in eenangstaanjagend voorwerp met overal hevig kloppende aderen en vierkante,uitstekende botten. Typisch gevalletje van epo-botten.

Terror Jaapavant la lettre.

Soms pakken pilletjes anders uit dan gehoopt. FabrizioRavanelli’s haar werd in één nacht grijs, Jan Koller en z’n voeten groeideneindeloos door, en bij Clarence Seedorf werkte doping als antidepressivum:Clarence werd nóg blijer, positiever en zelfverzekerder.

Kan niemands bedoeling geweest zijn.

De enige die niet in dit beeld past, is Frank de Boer. Frankwerd ooit betrapt op nandrolon. Hij kon het niet geloven. Ik ook niet. Degewoonste jongen van alle gewoon gebleven jongens grijpt niet naar experimentelemiddelen. Frank is zó jaren ’80. Keihard trainen, ieder dag twee stuks fruit enop tijd naar bed.

Geen wetenschappelijke nieuwlichterij voor Frank. Zijn Ajaxtraint ook zo. Ouderwets. Beulen. En niet zeuren.

Momenteel telt de Ajax-selectie drie gezonde spelers.

Piesen in het stadion

2012-02-07T05:33:00.000-08:00

Plassen in het stadion, het is en blijft een hel. Of jeprobeert er verwoed een druppel uit te persen in De Pisbak,terwijl een stuk of tien reusachtige hooligans in je nek staan te hijgen. Ofje gaat in de rij voor een hokje en staat de rest van je leven te boek alsmietje.

Ik kies altijd optie b.

Het koude weer geeft nog meer problemen. Want: trek je jehandschoenen uit bij het urineren? Zo ja, dan zijn je vingers acuut bevroren.Zo niet, dan pies je geheid over je handschoenen. En over je broek. En je jas en jeschoenen.

Lekker warm, dat dan weer wel.

Andere vraag: hoe krijg je die maillot onder je broek opzij?Rits open, dat gaat nog. Maar met ijsvingers die strakke legging van jevrouw - één maatje te klein - omlaag sjorren, dat is precisiewerk. En kosttijd. Tijd die er dus niet is.

Dilemma vier – tot slot - is van organisatorische aard. Het tijdschema. Mijn meisjesblaasmoet niets van de winter hebben en roert zich. Normaal hoef ik alleen in de rust; in deze winterinferno minstens drie keer.

Zondag had ik plots de oplossing, voor alles. Meteen nahet eerste fluitsignaal sprintte ik naar beneden. Paar minuutjes voor mezelf. Lekker rustig pielen enpissen. Hetzelfde tafereeltje na de pauze.

NEC-Feyenoord werd 0-2. Mooie goals.

Zag ik ’s avonds bij Studio Sport.

Ronde getallen

2012-02-03T03:06:00.000-08:00

Ik ben dol op feitjes en harde cijfers. Atlassen metstaafdiagrammetjes, top-10 lijstjes, biografietjes: blijer kun je me bijna nietmaken.

Ik heb geluk; we leven in een gekwantificeerde wereld.Vrijwel alles wordt geturfd en in getallen uitgedrukt. Hoeveel les moet eenleerling krijgen? 1.040 uur. Hoelang heeft een ouderenverzorgster voor hetverwisselen van een luier? Viereneenhalve minuut. Hoeveel bonnen moet een agentjaarlijks uitschrijven? Te veel.

Hoe leuk ook, cijfertjes op zich zijn natuurlijkonbelangrijk. Nietszeggend. Waar het om gaat, is de inhoud, de kwaliteit. Om dedidactische vaardigheden van de docent, om de persoonlijke aandacht van deouderenverzorgster of om de ernst van de verkeersovertreding.

Dat weet ik verdomde goed.

En toch.

Toch hebben cijfers en ronde getallen grote invloed op mij.Neem nu aanstaande zaterdag, 4 februari. De verjaardag van mijn overledenzusje. Ieder jaar weer een bijzondere dag. Dit jaar is er cijfermatig ietsextra’s ‘aan de hand’. Ze zou veertig jaar oud worden. Een mijlpaal. Bovendienis veertig jaar twee keer zo oud als ze daadwerkelijk geworden is. Bijnatwintig jaar terug overleed ze, op twintigjarige leeftijd.

Het doet me duidelijk meer dan andere jaren.

En dat vind ik weer stom van mezelf.

Want: wat zegt zo’n getalletje nu helemaal? Of ze nu elfjaar geleden overleed of twintig? Het is allebei even erg, toch?

Nee.

Het gekke is dat het nu plotsklaps heel definitief lijkt. Zewas twintig jaar bij ons en is alweer even lang dood. Pats boem. Alsof haarleven daarmee voorgoed is uitgewist. Uitgegumd. Cru gesteld: alsof hetzorgvuldig opgebouwde breiwerkje steek voor steek is losgepeuterd en nuhelemaal uit elkaar valt.

Een kwellende gedachte.

Gelukkig zijn het maar cijfertjes, zeg ik tegen mezelf. Maarhet helpt niet. Nog niet. Hopelijk over vijf jaar, of tien. Wie weet?

Peter Winnen is een held

2012-01-30T02:32:00.000-08:00

Vandaag op hetiskoers.nl:

Het overkwam me dit najaar in Madrid, in het MuseoThyssen-Bornemisza. Plots stond ik ‘oog in oog’ met een schilderij van Vincentvan Gogh. Nog geen meter van me verwijderd hing een meesterwerk dat ik kendeuit boeken, van tv, van internet. En hier, op een doodgewone dinsdagochtend ineen doodstille zaal van een relatief klein en onbekend museum, kon ik de dikkeklodders verf die Van Gogh ooit eigenhandig op dit doek smeerde, bijnaaanraken. Alsof ik zomaar even een dikke eeuw terug in de tijd gekatapulteerdwerd. Zo dicht bij een historische grootheid, een held, kom je niet snel.

Het is het gevoel dat historici de ‘historische sensatie’genoemd hebben.

Datzelfde gevoel bekruipt me steeds weer als ik Peter Winnenin het echt zie.

Ik was zes, bijna zeven, toen de jonge Limburger voor het eerstzegevierde op Alpe d’Huez. De jaren daarna verslond ik ’s avonds in bed - met dezaklamp onder de dekens - de Tourboeken van Theo Koomen waarin Winnens prestatiesin het hooggebergte met veel verbale bombarie werden verheven tot kunst. Ja,tot geschiedenis, in de zin van ‘heroïsche daden’. Dat was Koomen weltoevertrouwd.

En dus reed ik iedere dag na schooltijd, op mijn rode Spartafietsjedat ook nog van mijn zusjes was geweest, een criterium door onze wijk. Tegenhet verkeer in, kei- en keihard, hoofd naar beneden, met de tong op de tenen. Trainen,trainen en nog eens trainen.

Ik wilde Peter Winnen worden.

Tussen m’n zevende en pak ‘m beet m’n veertiende zag ik mijnheld jaar in jaar uit live voorbij komen,zwoegend in de zomerhitte, tegen een decor van motards, haardspeldbochten eneuforische mensenmassa’s. Op de Alpe, maar ook op talloze andere cols: de Glandon,de Granon, de Izoard en – vooral – de Joux-Plane in 1984. Winnen reed die dag inhet kielzog van Laurent Fignon en zag grauw.

Dichter bij de Tourwinst dan die dag is hij nooit geweest.

Jaren later las, nee verslond, ik Winnens boek ‘VanSantander tot Santander’. De meer dan plastische beschrijvingen van Het Lijdenvan de renner zijn indrukwekkend. Iedereen die ooit op een fiets een bergbeklommen heeft, snapt wat Winnen gevoeld heeft. Een heel klein beetje althans.

Een paar jaar geleden. Op het station van Boxmeer zie ikPeter Winnen staan. Het is de avond van het criterium ‘Daags na de Tour’.Winnen neemt de trein terug naar Venray, ik moet de andere kant op. Daar staathij. Een kleine, gedrongen man. Rond de vijftig. Een trui, een spijkerbroek.Zomerjas in de hand, voor als het koud wordt later op de avond. Sigaretje in demond.

Peter Winnen is eigenlijk heel erg gewoon.

Maar ik weet beter. Ik staar naar z’n handen. Die handen diezo vaak het stuur hebben omklemd, in weer en wind. Ik kijk naar dat gezicht,waar het lijden ooit op getekend was, waar zoveel zweetdruppels vanaf gevallenzijn. En ik kijk, natuurlijk, naar z’n benen – licht gekromde, stevige pootjes zijnhet. Deze benen, in die spijkerbroek, daar op tien meter van me vandaan, diehebben ooit bijna onmenselijke prestaties verricht. Het is een vreemde sensatiedie ik voel.

Bekentenis: ik zou ze graag even aanraken.

Dan gebeurt het. Een stelletje dronken wielerfans, die ookop de trein wachten, beschimpen mijn held. Zijn openhartige boek, met deprachtige verhalen over de ‘valies’ en het ‘prepareren’ van renners, is nietbij iedereen in het goede keelgat geschoten. De mafkezen roepen dat hij dewielersport beschadigt en dat hij z’n nest bevuilt. Het is een bizar tafereel.Het raakt me, ik word boos. En roep dat ze hun bek moeten houden.

Diep in mijn hart weet ik wel dat Peter Winnen gewoon eenmens is. Een mens met toevallig de juiste fysieke kenmerken voor dewielersport: een sterk hart, krachtige longen en lange taaie spieren. Maartoch. Peter Winnen was, is en blijft een absolute held. Een historischegrootheid.

En daar blijf je vanaf.

Nijntje is bang

2012-01-29T02:29:00.000-08:00

Vorige week moest Malaga tegen Barcelona. Ik volgde het duelvia het getwitter van Volkskrant-journalistWillem Vissers.

Voor wie het niet weet: Willem is op Messi. Smoorverliefd, alheel lang.

Het stond inmiddels 0-3, toen Willem schreef: ‘Joris Mathijsenwaggelt in doodsangst achteruit als Messi met de bal op hem afstormt.’

Prachtig beeld. Ik zag een konijntje, huppelend door dedonkere nacht. Plots: koplampen, grote ogen. Schrik. Existentiële angst.

Bam. Spletsj. Wreed einde.

0-4.

De volgende dag kopte de Volkskrant:‘Mathijsen geniet alleen van Messi op tv’. Mijn gedachten dwaalden af. NaarSpanje, Malaga om precies te zijn. Fraai appartement aan zee. Op een leren bankligt Joris Mathijsen, z’n rust te pakken. Een kleine Mathijsen, formaat peuter,zit ernaast. Spelend met blokken.

Joris zapt. Hé, voetbal. Blauwrode shirts. Barca! Hij veertop. Kleine Leo, in close-up. Bal aan de voet, dreigend, ondanks z’n 1.23 meter.Joris kruipt bijna in de tv.

‘Prachtig’, mompelt hij. ‘Puur genieten.’

Dan is daar ineens die slungelachtige verdediger. In het lichtblauweshirt van Malaga. Hij waggelt achteruit, struikelt, valt. ‘Messsssiiiii’, roeptde commentator. En nog eens: ‘Mess…’

Pats. De tv gaat uit. Joris zucht.

‘Papa’, vraagt de peuter. ‘Boekje Nijntje lezen?’

CSI Nijmegen

2012-01-17T04:49:00.000-08:00

Derde kerstdag, rond het middaguur. Moe, katerig en met veelte veel kindercadeaus komen we thuis.

Ik open de schuur om er drie van de vier monsterlijke grote speelgoedraceauto’sin te verstoppen. Bam, het is meteen duidelijk.

Mijn racefiets is gestolen.

De rest van de dag ben ik nog chagrijniger dan ik al was. Debureaucratische rompslomp waarmee de verzekeringsmevrouw me opzadelt, maken heter niet beter op.

De volgende dag doe ik aangifte bij de politie. Online. Vraag:‘Zijn er bloedsporen dan wel vingerafdrukken op de plaats van het misdrijfaangetroffen?’ Grinnik.

CSI Nijmegen.

Nadat ik alle vragen heb beantwoord en op de verzendknop hebgeklikt, krijg ik een automatische reply. ‘Dank voor uw aangifte. Mochten eraanknopingspunten tot verder onderzoek zijn, dan laten we dat weten. Liever nogwerken wij preventief.’

Pierre en Enzo

2012-01-16T01:43:00.000-08:00

Deze week bekeek ik op humo.be een fotoparade van foutevoetbalkapsels. Ik moest ineens aan Pierre Littbarski denken. Vergetenvoetballer.

En vergeten haar, gelukkig.

Op een zwoele augustusavond in 1987 zag ik Pierre en z’n kapsel in het echt. Plaats van handeling: het stadion van FC Brest. Krap eenjaar na z’n optreden in de verloren WK-finale draaide Pierre hier eenwarming-up af. Naast hem nog zo’n klepper met kromme benen: Enzo Francescoli.Net als Pierre ingelijfd door het poenerige Matra Racing Paris.

Niks mooier dan sterren op hun retour. Gevallen helden diein een achterafstadionnetje tussen grauwe flats een voorschot nemen op hunvoetbalpensioen. Pierre en Enzo. Ze rekten en strekten, keuvelden en zwaaidenwat, en keken rond. Verwonderd: hoe kom ik hier terecht? Echt veel zin om eenballetje te trappen straalde er niet vanaf. Enige vorm van concentratie,fanatisme of spanning al helemaal niet.

Twee uur later was de stand 0-3 in het voordeel van deParijzenaars. Twee doelpunten van Enzo, één van Pierre. Een vrije trap in deverre bovenhoek. Prachtige krommebenencurve.

Pierre en Enzo. Ze waren iedere franc salaris meer dan waarddie avond.

Deze week hoorde ik dat Balázs Dzsudzsak na een halfjaartjealweer vertrekt bij Anzhi Makhachkala. Hij kwam tot acht duels, en nul goals. Zijn nieuwe club: Dynamo Moskou.

De vroegere vedette van PSV is 25 jaar oud.

Rob en Nico van Eigen Huis & Tuin

2012-01-09T02:57:00.000-08:00

Als jongetje in Uden was je voor PSV. Ik niet; ik was voorAjax. ’s nachts droeg ik dezelfde pyjama als Jack van Gelder – een paar maatjeskleiner – en toen Van Bastens kopbal Ajax de Europa Cup II bezorgde, moest ik voorhet eerst overgeven. Van de drank.

Hé, mijn generatie is opgegroeid met Bennie Wijnstekers als aanvoerdervan Oranje. Wij waren blij met iedere kruimel.

Eén keer per jaar ging ik met mijn vader naar Ajax. Zonder SeizoensClubCarden dat soort onzin. De kaarten – maanden van tevoren besteld - arriveerden perpost. In een handbeschreven envelop, met begeleidend briefje. Geachte heerPeters, blablablabla, hoogachtend, AFC Ajax.

Een kille zondagmiddag in De Meer, begin jaren '90. Ajax – FC Groningen.Wij zaten op de lange kant. Het stadion stroomde langzaam vol. Mannen in lerenjassen met dikke bontkragen sloegen elkaar op de schouders. Ze lachten goudentanden bloot. “Straks gaan ze weer kankeren, die Amsterdammers”, zei mijnvader.

Mijn vader is hartstochtelijk PSV-fan.

Toen zag ik een bekend gezicht. En nog een. Twee ontzettendbruine koppen. Ze paradeerden over de inmiddels volle tribune. Heen en weer, envice versa. Rob en Nico, van Eigen Huis & Tuin. Wauw. Bekende Nederlanders,die zag je niet in Uden.

Een paar jaar later werd Nico de Klusjesman ontslagen doorRTL. Hij bleek tussen de opnames door continu scheten te laten.

Kermisattractie

2011-12-22T03:00:00.000-08:00

Mijn voormalige baas nam thuis nooit de telefoon op. Bellers zijn agressors. Ze dringen je territorium binnen, op hun voorwaarden en op een moment dat hen uitkomt.

We schrijven het pre-mobiele tijdperk.

Sindsdien laat ik ‘geblokkeerde’ of mij onbekende nummers ook vaak even voorbijgaan. Vorige week was het weer zover. De beller was mij niet alleen onbekend, maar ook nog afkomstig uit Oss.

Reden genoeg om even te passen.

De agressor bleek volhardend. Tien minuten later belde hij of zij nog eens. Ik nam onmiddellijk op. ‘U spreekt met *piiieeep*, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Anosmie.’ De man was via Google op mijn blog beland en wilde een foto die ik daar geplaatst had, gebruiken. Het ging om een foto van een gezicht. Meer specifiek: een soort picasso-achtige, kubistische bewerking van een neus.

Waarom juist die foto? Anosmie is de aandoening waar mensen aan lijden die niet kunnen ruiken (en minder proeven).

De beste man had geen flauw benul dat ik een potentieel lid van zijn club was. Net als mijn vader. En diens vader, God hebbe zijn ziel. De anosmie-voorzitter ging dan ook uit z’n dak toen hij mijn verhaal hoorde. ‘U bent ook anosmoot!? En uw vader en grootvader ook!? Vanaf uw geboorte al!? Daarvan hebben we er maar twee in de vereniging.’ Mijn afwijking bleek zeldzaam. ‘Heeft u dan misschien het syndroom van Kallmann gehad. Dat weet u niet?! Mag ik dan vragen: bent u op natuurlijke wijze in de puberteit gekomen?’

Op mijn bevestigende antwoord, hoorde ik slechts een hikje. En zwaar ademen. ‘Meneer Peters, u lijdt aan congenitale anosmie. U móet lid worden, ehm sorry, wilt u alsjeblieft, alsjeblieft lid worden?’

Ik beloofde hem een kijkje te nemen op de verenigingssite en hing op.

Het hoogtepunt van 2011 was het uitje naar Ouwehands Dierenpark, las ik op de site. Ik zag veel grijs. Grijze jassen, grijze koppen, grijze mensen.

Ik denk dat ik er nog even over nadenk of ik als congenitale anosmotische kermisattractie door het leven wil gaan.

Kriebel

2011-12-21T03:04:00.000-08:00

Een donkere decemberochtend, 7.00 uur. Trippel trippel. Kleine voetstapjes op de trap. Dan: ijskoude handjes die onder mijn dekbed grijpen. Er klimt iets in bed. Een jongetje. Het kruipt tegen me aan. Het ventje rilt, ik pak z’n lijfje stevig vast. Blonde haartjes kriebelen in m’n neus. Nu niet belangrijk, niet aan denken. Ronde billetjes drukken tegen m’n hand, vingertjes klauwen in mijn borsthaar. Het kereltje knort nu, spint. Genietend. O, wat kriebelen die haartjes. Grote ogen met eindeloze wimpers staren me aan, we zeggen niks. We knuffelen. Straks moeten we eruit. Werken, naar het kinderdagverblijf. Maar dat is straks. Wat telt is nu. En nu is geweldig. Ondanks de kriebel.

Vijf redenen om niet te koersen

2011-12-13T03:35:00.000-08:00

Vandaag ook op hetiskoers.nl:

5. De witte kippenborst en de kale benen

Heel lang heb ik gedacht dat wielrenners vrouwenmagneten zijn. Ik trainde me suf en schoor mijn benen (wie mij wel eens gezien heeft, weet welk een afschrikwekkende klus dat is) met in mijn gedachten het meisje op wie ik verliefd was. Mijn vrouw (overigens niet dat meisje) heeft deze droom zonder mededogen in gruzelementen gehakt. ‘Dacht jij dat er ergens op deze wereld een vrouw te vinden is die op mannen valt met witte kippenborstjes, akelig dunne armpjes en kale benen?’.

Eehm, ja, dat dacht ik.

4. De techniek en Het Tikje

Ik haat hardlopen. Dom gedraaf. Maar oh, wat ben ik jaloers op het totale gebrek aan machines, apparaten en andere technische snufjes die in deze sport een rol spelen. Schoenen aan en hopsakee, rennen. Ik weet het, als ik gewoon prof was geworden, had ik een mechanieker die mijn fiets prepareerde. Helaas, ik ben tekstschrijver en dus moet ik zelf bandjes verwisselen, ketting smeren, derailleur en remmen afstellen, balhoofd smeren, spaken richten, en nog zo wat van die dingen. Nou ja, zelf? Op de eerste twee puntjes na besteed ik deze taken uit aan mijn fietsenmaker. En toch. Toch komt het voor dat ik ergens onderweg ineens zomaar plotseling uit het niets– mooi asfalt, windje in de rug, zonnetje schijnt, vogeltjes tjilpen – een tikje hoor. Ergens vanuit de krochten van die ellendige fiets.

Tik. Tik.

Iets ergers dan Het Tikje is er niet.

3. De derde bal en andere ongemakken onder de gordel

Ik weet, ik mag niet klagen. Dik twintig jaar wielrennen en toch heb ik twee wolken van zoons. Daar hoor ik mijn vrouw dan weer niet over. Maar toch: de potten uierzalf zijn niet aan te slepen in huize Peters. Mijn zwager heeft me eens verteld dat er hele boekenkasten vol geschreven (en gefotografeerd!) zijn over de gevolgen van koersen op de mannelijke (en vrouwelijke) erogene zones. Ik houd mezelf voor dat die schaafplekken en gevoelloze edele delen het gevolg zijn van te gespierde bovenbenen. Waarschijnlijker is een slechte houding, te weinig training of te dikke billen. Of een combinatie hiervan.

Kortom: bij ons thuis alleen seks voor de wedstrijd.

2. De geestdodende saaiheid

Wielrennen is hard trappen. Heel lang achter elkaar, in dezelfde houding. Vaak over dezelfde wegen, met dezelfde bilpartij voor je. Wielrennen is verschrikkelijk saai. Heerlijk ontspannend dus.

Batüwü Griekgriek.

1. Het pakje

Nog funester in de strijd om de vrouwtjes dan 5. en 3. is Het Pakje. Net zoals vrouwen niet vallen op kerels in ligfietsen, met witte sokken in sandalen, of met stripfiguuronderbroeken, zo vallen de meeste vrouwen - oké, de dames zonder vreemde fetisj dan - ook niet op mannen in een soort 19^e eeuws badpak. Want dat is het natuurlijk. Mijn grootste angst: een bekende tegenkomen. Met wie je dan moet praten. Zodat je moet afstappen, en een houding moet zoeken. ‘Goed bezig, Sander. Enne… leuk pakje hoor.’ Grijns.

Hé, maar ik loop tenminste niet hard.

Scrabblen tegen Mickey Mouse

2011-12-02T05:29:00.000-08:00

Sinds een maand heb ik geen vrije tijd meer. Iedere minuut dat ik niet werk, slaap of luiers verschoon, speel ik scrabble. Op mijn mobieltje dus. Wordfeud heet het spelletje, in apptaal. Maar het is gewoon scrabble. En ik vind het geweldig.

Ik heb inmiddels vier friends die ik als een heuse simultaankampioen tegelijkertijd bestrijd. En die ik onmiddellijk na de laatste zet uitnodig voor weer een nieuwe pot. Het heeft iets dwangmatigs, iets obsessiefs, ik ben de eerste om dat toe te geven.

Wordfeudstalker. Drie keer woordwaarde, 76 punten. Hopseflops.

Omdat verandering van spijs doet eten, nodigde ik vorige week de broer van een van mijn vrienden uit. Hij werkt bij de politie en is daarom noodgedwongen online actief onder een nickname. Laten we ‘m hier Mickey Mouse noemen. Ik liet Wordfeud een zoekactie op touw zetten naar de beroemde stripmuis en ja hoor, daar was-ie al. Vreemde foto trouwens, lijkt nauwelijks op de Mickey die ik ken. Maar goed, één druk op het schermpje, en ping, uitnodiging verstuurd.

Eén tel later.

Ping.

Invitation accepted.

Hé, en meteen een chatbericht. Ik lees: ‘Vem gömmer sig bakom Bart?’ Voor de duidelijkheid: mijn wf-naam is Sander Bart (Sander Peters, daar bestonden al 236 van). Ik grinnik, wat is het toch altijd een grappenmaker, die Mickey. Hij koketteert graag met z’n geheimzinnige internet-identiteit. Maar ik heb ‘m door.

Wacht, ik speel het spel gewoon mee. ‘Nulla!’, tik ik. Verzonden…

Ping. ‘Vem?’

‘Je, tillo ti fulgim no’, antwoord ik. Haha. Lachen man, dit.

Ping. ‘Sorry, I don’t understand it.’

Huh? Kom op, Mickey, dat is nu juist de bedoeling. Ik wist niet dat je een humorloze dag had.

Voor de zekerheid klik ik de vertaalfunctie van Google open. Ik tik Mickey's eerste vraag in. Ping: ‘Wie verschuilt zich achter Bart?’, betekent het.

In het Zweeds.

Joop, de fiets en verder niets

2011-11-28T06:23:00.000-08:00

Deze week Joop Zoetemelk-week op hetiskoers.nl. Vandaag mijn bijdrage:

Wie herinnert het zich niet? De zomer van 1980. Joop Zoetemelk, het enfant terrible van het Nederlandse wielrennen, gaat voor het TI Raleigh-keurkorps de Tour winnen. Althans, dat zegt hij zelf. Typisch Joop. Een hoop branie, bluf en grote woorden. Maar nooit ten onrechte. Joop is een veelwinnaar. Een killer. En: hij is voor de duvel niet bang.

Joop heeft grinta.

Aan de vooravond van de Tour, een dag voor het Nederlands Kampioenschap op de weg, zet Joop zichzelf nog eens extra onder druk tijdens een geruchtmakend tv-interview met Mart Smeets. Voor wie de beelden nooit gezien heeft schetsen we even de setting. Een protserig wit kasteelhotel, ergens in het uiterste zuiden van Limburg. Joop – gebruinde kop, ongeschoren, sigaretje in de mondhoek (dat kon toen nog!) – ligt op een strandstoel. Op de achtergrond een zwembad. Blonde, schaars geklede dames liggen te zonnen. Een piepjonge Mart Smeets met een kop vol haar zit tegenover Joop. Martje is ‘op audiëntie’ en duidelijk nerveus. Niet vreemd: Joops grillen hebben meer journalisten gek gemaakt. Je weet nooit of ‘ie er zin in heeft. Maar het is de gok waard. Als Joop goed gemutst is, staat hij garant voor hilarische anekdotes, pakkende oneliners en gedurfde voorspellingen. En veel opwaaiend stof.

Deze zomermiddag, ergens eind juni, heeft Joop er zin in. Hij blikt geamuseerd, ondeugend bijna, de camera in als hij stelt dat de Tour dit jaar niet spannend zal worden. Hij, Joop Zoetemelk, en niemand anders staat straks in Parijs in het geel op het podium. Is het zelfvertrouwen of bluf? Als het optie b is, speelt ‘ie het goed. Verdomd goed. En passant veegt hij nog even de vloer aan met ploegleider Post (“Een sikkeneurige pietje precies die zelf de Tour had willen winnen”) en zijn ploegmaats (“Pfft. Ook zonder hen ga ik op zeker winnen”). Het is duidelijk: Joop zit uitstekend in z’n vel. Mart Smeets haalt bijna likkebaardend de ene na de andere quote op. Nederland smult.

De volgende dag kopt l’Équipe: Dites-nous, Joop, qui sera deuxième?

Zjoop, getrouwd met een Frans fotomodel en dus mateloos populair in Frankrijk, is huizenhoog favoriet. En verdomd: hij maakt het waar. Drie zinderende juliweken lang geselt hij het peloton. Merckx een kannibaal? Joop doet er nog een schepje bovenop. Nee, hij wint geen negen etappes zoals d’n Eddie dat deed. In ’slechts’ drie etappes passeert Joop als eerste de finish. Niet toevallig ook de drie zwaarste bergritten. De overige achttien etappes schenkt hij aan z’n concurrentie. Minzaam. Intelligent. Alleen als hij zelf wil winnen, wint ‘ie ook. In stijl. Met gebalde vuist, hoofd omhoog, shirt in de plooi, rijdt Joop over de streep. In alle gevallen met meer dan vijf minuten voorsprong op de nummer twee. Ene Bernard Hinault.

Joop is een klasse apart en iedereen mag het weten: z’n concurrenten (“Sukkelaars”), het publiek (“Morgen sta ik hier weer, mensen!”), en ja, ook de kissmissen die dagelijks getrakteerd worden op een champagnedouche. De Tour is een show en Joop speelt de hoofdrol met verve. Hetzelfde tafereel in de criteriums na afloop. Nederland is hysterisch, we hebben weer een Tourwinnaar. En wat voor een. Het is de zomer van Joop! Joop, de fiets en verder niets.

En Joop zelf? He loves it. Hij is gemaakt voor de bühne.

Wie herinnert het zich niet? Ik niet. Het lag net even anders. Joop was ongetwijfeld een geschikte vent, een fijne ploegmaat. Maar wat kopen we daar voor? Sport verdraagt geen relativering. Joop heeft mijn droom verpest. En die van generaties sportliefhebbers. Sport is show, de sporter is een held. En zo niet, dan speelt ‘ie maar een rol. Daar hebben wij, de fans, recht op. “Och, ik raakte ‘m wel lekker”, zei Dennis Bergkamp in ’98 na z’n wereldgoal tegen Argentinië. What about de gevoelens van De Gewone Man, Dennis?! ”Ik trap gewoon wat harder dan de anderen”. Joop zei het niet, maar had het kunnen zeggen. En dat mag dus niet, Joop. Het hoort niet. Antihelden winnen geen Tour de France. Maar genoeg gemopperd. Je bent jarig, Joop. 65 jaar! Dat vraagt om een bijzonder cadeau. En dus heb ik de geschiedenis – jouw geschiedenis - herschreven. Je krijgt een tweede kans van mij. Een make-over. Gratis en voor niets, mooi toch?! Proficiat, held!

Wipneuzen

2011-11-25T07:22:00.000-08:00

Je hebt borstenmannen en je hebt billenmannen. Zelf ben ik een neuzenman. Beter geformuleerd: een wipneuzenman. Meisjes of vrouwen met een kleine, eigenwijs omhoogstekende neus (ja, er mag gerust een neusgaatje te zien zijn) kunnen op mijn warme belangstelling rekenen. Dat was vroeger al zo, en dat is nog steeds het geval.

Wipneuzen maken me weerloos.

Deze week ging ik naar de bioscoop met een plukje vrienden. Op het programma: ‘The driver’, een typische stoere-mannen-film. Veel nachtelijke shots, met piepende banden, rondspetterend bloed en weinig tekst. En met weinig vrouwen. Eentje eigenlijk maar: serveerster Irene, gespeeld door Carey Mulligan. De kleine, tengere Carey schijnt furore te maken in filmland. Niet vreemd; ze heeft alles in zich om een ster te worden, inclusief de wipneus.

De rest van de film ging aan me voorbij. De knoertharde actiefilm veranderde in een romantisch drama. In mijn hoofd althans. Ik was verliefd.

Terwijl mijn vrienden na afloop onder het genot van een biertje enthousiast nababbelden over brekende neuzen, ontploffende hoofden en die gepimpte Ford Mustang uit 1963, zwijmelde ik nog wat na. Die nacht droomde ik van Carey. En van M., E., K., en de andere 54 meisjes-met-wipneuzen op wie ik tijdens mijn middelbare schooltijd verliefd ben geweest.

Toen werd ik wakker. Van heel dichtbij keek ik naar de allermooiste en allerliefste wipneus van allemaal.

Overal krioelden kleine zwart-witte jochies

2011-11-21T00:45:00.000-08:00

Sinds een überbeleefde mevrouw in een snelwegrestaurant bij Osnabrück ons een schnitzel van een slordige drie kilo voorschotelde, zijn wij thuis fan van Duitsers.

Vergeet Klinsi.

Vorige week dinsdag zat ik dan ook in een mentale spagaat voor de buis. Ik supporter voor Bondscoach Bert. Fijne, beschaafde man. Goeie pakken, dito sjaal, prachtig wit haar. Maar toen hoorde ik Das Lied der Deutschen. Een volkslied zoals een volkslied moet klinken. Kippenvelmomentje.

Tijdens de wedstrijd volgden er nog meer van die momentjes.

De commentator voelde het goed aan. Steeds ronkender verslaggeverde hij de messcherpe aanvalsgolven van de wit-zwarte jochies, daarbij geholpen door de welhaast perfecte fonologie van de Duitse achternamen. Mül-laahr, Bad-stu-baahr, Mer-tes-ack-aahr, Schwein-stei-gaahr (oké, die deed niet mee; dichterlijke vrijheid).

Het galmde door ons huis.

Boven hoorde ik mijn eigen jongetjes huilen. Kinderen en honden, ze voelen onheil naderen.

Mijn vrouw haalde een Paulaner, en nog een. En toen een voor mij. De bal ging sneller en sneller, Hein und Wehr, overal krioelden kleine Duitse mannetjes, en het mooie was: de smurfjes juichten niet eens echt bij de eerste twee goals. Weitermachen.

Bij de derde goal werd ik gek. “Noch ein Pau-lahn-ahr, Frau, jetzt gleich!”, brulde ik richting A.

Beleefd als ze is, gehoorzaamde ze. Ze komt uit Twente, dat is bijna Duitsland.

Jasar was goed

2011-11-17T06:58:00.000-08:00

Ooit interviewde ik Jasar Takak. We namen plaats aan een houten tafeltje met kleedje in een donkerbruin café. Ik bestelde een koffie verkeerd, Jasar wilde niks.

Dat was al een teken.

Toen ik mijn A4-tje met vragen pakte, fronste Jasar zijn immense wenkbrauw. ‘Ik ga niks over mezelf zeggen’, bromde hij, en pulkte aan z’n oorhaar.

Vervolgens stak hij - ‘off the record, hè Peter’- van wal. Over zijn geboorte, een heuglijk feit voor iedereen. Over de eerste jaren van z’n leven, toen hij veruit het beste spelertje van de buurt was. Over de jeugdopleiding bij PSV waar hij van meet af aan (terecht) te boek stond als het grootste talent. En over zijn nog jonge carrière in het betaald voetbal bij achtereenvolgens Zwolle, RKC en NEC, waar hij steeds weer de briljante vormgever was.

Omdat we off the record praatten, schreef ik niets op. Dat hoefde ook niet, want de rode draad was duidelijk. Jasar was goed. En de rest kon er niets van. En PSV moest hem snel terugnemen. En het was belachelijk dat Aissatti en Afellay wel bij PSV in de basis stonden.

Na een halfuurtje stond Jasar op. ‘Ik moet mijn rust pakken.’ En weg was ‘ie. De morsige kroeg met de rafelige kleedjes vormde een schamel podium voor een onbegrepen genie.

Momenteel verkeert Jasar in between clubs.

Winterslaap

2011-11-15T04:52:00.000-08:00

Vandaag op hetiskoers.nl

Mijn kinderen zijn drie en een. Ik lees ze wel eens voor uit de prentenboeken van Richard Scarry. In een van die boeken komt een beer voor. Deze beer, laten we ‘m Bruintje noemen, is eigenlijk maar een dommig schepsel. Eén ding heeft Bruintje echter goed begrepen. Als de blaadjes vallen, als de luchten volschieten met jagende regenwolken, en als iedereen ineens intellectueel-lyrisch gaat doen over de Ronde van Lombardije, dan valt hij in een diepe, diepe winterslaap. Slimme beer! Dat wil ik ook, ieder jaar weer. Vier maanden lang, van eind oktober tot eind februari. Kloteherfst, klotewinter. Rotland.

Hieronder de drie belangrijkste redenen waarom ik de hele winter lang onder mijn Rabobank-dekbed zou willen kruipen.

3. Doffe ellende: ik kan zelf niet buiten fietsen in deze maanden. Nou ja, het kan wel. Ik wil het niet. Ik ben namelijk een mooiweerfietser. Niks aan te doen. Hoe windstiller, hoe beter. Hoe droger, hoe beter. En hoe warmer, hoe beter. En dus verspil ik mijn energie en kilootjes lichaamsgewicht (lees: zweet) noodgedwongen thuis op de behaaglijk warme zolder, tussen strijkplank en wasrek. Lang leve de tacx. En uitzendinggemist.nl.

2. Herbert Dijkstra blijft ons lastigvallen. Is het niet in Pau of Bordeaux aan de zijde van Maarten Ducrot, dan wel in Nagano, Inzell of Heerenveen naast (godbetert) Martin Hersman en/of Ria Visser. Ik kan het gewoon niet aan, twaalf onafgebroken maanden Herbert per jaar.

1. Vanaf half oktober sturen hooggewaardeerde tweeps als @sporza_koers, @vannieuwkerke en @wielerman ineens vreemde berichten de wereld in, doorspekt met nog vreemdere hashtags als #nokere, #superprestige, #zdenekstybar en #cyclocross. Deprimerend. En tenenkrommend ergerniswekkend, dat misplaatste enthousiasme over veldrijden.

#niemandzittewachtenoptienbelgeneneenverdwaaldetsjechdieeenuurtjedoordemodderraggenendoenalsofhetspannendis #bah.

Welterusten, fijne kerstdagen en alvast de beste wensen voor het nieuwe jaar. Ik zet de wekker op 25 februari 2012, 14.00 uur. Live op Eén: Omloop Het Nieuwsblad.

Ik zag Theo de Jong op de tribune zitten

2011-10-28T04:48:00.000-07:00

Tot m’n negende dacht ik dat ik profvoetballer zou worden. Bij de F-jes stak ik er met kop en schouders bovenuit. Altijd al groot geweest.

Ook qua talent zat het wel snor. Onze teamleider zei altijd: ‘Jochie, jij ziet het spelletje.’ Geen idee wat hij bedoelde, maar het klonk stoer.

In de E1 kregen we trainingspakken. En rugnummers. Het mijne was 12, een veeg teken. Toch had ik zo m’n aandeel in het kampioenschap van de regio Uden-Erp-Veghel-Boekel-Volkel-Gemert-Odiliapeel. Ik kon hard rennen. Verder ging het spel vaak minutenlang aan mij voorbij. Vond ik niet zo erg. Beetje mijmeren, in het zonnetje. Ik kwam die twee helften wel door.

Einde van het seizoen. De strijd om de titel van Noord-Oost-Noord-Brabant, tegen grote broer TOP Oss. De tribune zat vol, met ouders en andere familieleden. En met Theo de Jong. ‘Een oud-prof’, zei onze trainer in de kleedkamer. ‘Die komt scouten.’

De kans ontdekt te worden, kwam mijn spel niet ten goede. Mijn moeder, ook aanwezig, spreekt nog steeds van de ergste dertig minuten in haar leven. In de rust moest ik eruit.

Zelf weet ik alleen nog dat ik mijn directe tegenstander probeerde af te bluffen. ‘Daar zit Theo de Jong. Een oud-prof.’ Veelbetekenende blik naar de tribune. ‘Klopt’, zei de jongen. ‘Mijn pa komt altijd kijken.’

Toekomstig prof Dave de Jong scoorde vier keer die dag. Het werd 4-0.

Talentloos

2011-10-25T02:36:00.000-07:00

Vandaag op hetiskoers.nl:

Vorig jaar ging ik een avondje naar Adrie van der Poel luisteren. Niet de meest spannende bezigheid, dat klopt. Maar Jeroen Wielaert, Bert Wagendorp en nog wat wielerkenners waren opgetrommeld om in Nijmegen over De Koers te praten. Ook Adrie mocht wat zeggen. Dat nam ik voor lief.

Ik schrok wakker toen Adrie piepend vertelde over een dag uit het leven van Adrianus van der Poel (ook Mart Smeets werd aangehaald).

Korte, saaie dagen waren dat. Adrie stond om negen uur op, propte wat boterhammen met kaas naar binnen, ging trainen, keerde zeven uur later terug, sloeg drie borden met wortelenstamppot achterover en vertrok om negen uur volmaakt tevreden naar dromenland.

Waar de dochter van Poupou was in dit verhaal? Ik weet het niet.

Nog zo een: Sean Kelly. Niet toevallig ook een oud-kampioen. Trok zich in de wintermaanden terug in een oud-Keltische blokhut op de Ierse prairie, beukte dagelijks een uurtje of acht tegen de Atlantische storm in en kroop iedere avond bij het ondergaan van de zon (nou ja, zon) in z’n bedstee onder vier ruwe paardendekens.

Alleen op kerstavond kon er een wijntje af. Vast en zeker op verzoek van mevrouw Kelly. (Of zij ook in die hut vertoefde, is mij niet duidelijk).

Mensen als Adrie en Sean intrigeren me. De blinde toewijding, de kadaverdiscipline, de totale afwezigheid van welke bourgondische uitspatting dan ook. Nooit een zwak moment. Nooit de behoefte zich interessanter voor te doen dan ze zijn. En, vooral: geen existentiële angst een ander, minstens even belangrijk deel van het leven te missen. Is dat dom, kortzichtig? Of juist een blijk van talent?

Als het antwoord ‘b’ luidt, bestempel ik me hierbij definitief als talentloos coureur.

Maar ik ben wel gezellig. Zegt mijn vrouw.

Mijn hoogtepunt met M.

2011-10-17T15:02:00.000-07:00

Ik ben zestien en stevig verliefd. Op M., een meisje met roestbruine krullen en prachtige ogen. Zo’n meisje dat je op je bagagedrager zou willen zetten om vervolgens gelukzalig glimlachend naar de zuidpool te fietsen. En terug.

Meer hoeft niet.

Na twee jaar dromen, staren en stotteren, beleeft mijn relatie met M. tijdens het schoolkamp in de Ardennen een even intens als kortstondig hoogtepunt. Na een urenlange kanotocht door woeste en ijskoude wateren, mag ik (pick me!) M. naar de oever tillen. Zij vraagt, ik gehoorzaam. Zo liggen de verhoudingen. Voor mij tien anderen. Of twintig.

Maar ze kiest mij. En klimt op mijn rug, als een aapje.

Tien stappen zijn het, van steen naar steen. Hoe lang duurt het? Vijf seconden, tien hooguit. Meer niet. Het lijkt een eeuwigheid. Golven van vreugde, opwinding en puur geluk razen door mijn lijf. En van pijn, want mijn blote voeten bloeden als een rund. Klote stenen.

Eenmaal weer op aarde zet ik haar neer en mompel iets als ‘hopsakee’. Altijd al een man van woorden geweest. Het geschreven woord, welteverstaan. Hopsakee is ook het laatste dat ik die week en alle weken daarna tegen M. gezegd heb.

Het contact is als vanouds. Nihil dus. Maar de herinnering blijft.

Neem deze week. Ik heb voor A., mezelf en de jongetjes een boshutje geboekt in de Ardennen. Locatie: exact hetzelfde park als toen, eenentwintig jaar terug. Ik vertel A. over M.. Over haar schoonheid, de bagagedrager, de barre kanotocht en over onze bijzondere liefde. 'Wat leuk zeg, om weer eens terug te gaan’, reageert ze enthousiast. ‘Weet je nog in welk huis jullie het voor het eerst gedaan hebben?’

Gelderse broedermoord

2011-10-14T07:25:00.000-07:00

Op weg naar school passeerde ik vroeger een fietstunneltje. Iedere keer weer las ik grinnikend de woorden die met rode verf op het viaductje geschreven waren: ‘Beter een zuster als hoer dan een Veghelnaar als broer.’

Voor de duidelijkheid: ik kom uit Uden.

Ik had niets tegen Veghel. Laat staan tegen mensen die daar woonden. Maar toch was het wel een lekker gevoel om een ‘vijand’ te hebben. Zeker als klein jochie was het heel speciaal om tegen Blauw-Geel uit Veghel te voetballen, of tegen TOP Oss, de grote arrogante buur. Deze regionale rivaliteit hoort bij sport, het geeft de strijd wat kleur en het brengt het beste in de sporters boven. (Behalve bij mij dan; ik stond stijf van de zenuwen.)

Zondag is het zover: NEC tegen Vitesse. De Gelderse derby. De volkse arbeidersclub uit Nijmegen tegen de poenerige Arnhemmers. Alle clichés worden uit de kast getrokken. Met name bij Calimero NEC waar de derbysfeer veel meer leeft dan in Arnhem. De haat jegens de Gelderse hoofdstad zit er diep. Heel diep.

Hoewel ik niets tegen Arnhem heb, of tegen de mensen die er wonen, is het een lekker gevoel om een ‘vijand’ te hebben. En dus zing ik zondag vrolijk mee met klassiekers als ‘Zij zijn de homo’s yes yes, de homo’s van Vites’. Ook steek ik altijd (heel lafjes diep verborgen onder het dashboard, dat wel) mijn middelvinger op als ik het Gelredome passeer in de auto.

Voor de duidelijkheid: mijn bloedeigen moeder komt uit Arnhem.

Vorig weekend. Op weg naar familie passeren we het foeilelijke Vitesse-bolwerk, de kinderen zitten achterin. Als we stilstaan voor het stoplicht, zie ik in de binnenspiegel plotseling iets bewegen. Een vingertje. Een middelvinger om precies te zijn. Van Max. Richting het stadion. Onze peuter kijkt gespeeld boos.

‘Max, wat doe jij nou?’, hoor ik A. vragen. En dan naar mij: ‘Weet jij hier meer van?’ Ik zeg niets, maar geef grijnzend gas. ‘Mannen’, verzucht A.

Volgend jaar neem ik Max en Ole mee naar de fietstunnel in Uden. Ik neem mijn opvoedkundige taak serieus.

Popcorn in Zagreb

2011-10-10T01:02:00.000-07:00

Vandaag op hardgras.nl:

Ja, Kazan is ver. Erg ver. Nee, het Holiday Inn in Chisinau is niet wat wij gewend zijn. En nee, het is ook niet fijn om uren in een hobbelende bus naar Banska Bystrica of Targu Mures te zitten. Arme subtoppers uit Alkmaar, Heerenveen of Utrecht.

Drie jaar terug reisde ik met NEC naar Zagreb. Weken van tevoren was iedereen in Nijmegen en ver daarbuiten gewaarschuwd voor de explosieve situatie in de Kroatische hoofdstad. De beruchte harde kern van Dynamo, de Bad Blue Boys, had eerder al vrolijk ingehakt op haar collega’s van Lazio Roma, Real Madrid en Liverpool. En dus werden wij journalisten - zes (!) in totaal - met een geëscorteerd busje van het hotel naar het stadion vervoerd. De Gelderlander, Omroep Gelderland, plus de huisfotograaf en internetredactie van NEC. Hoe mooi wil je je doelwit hebben als Bad Blue Boy?

Ons was verteld dat de boys bij voorkeur verrassingsaanvallen uitvoerden. Een guerilla-tactiek, rechtstreeks gekopieerd uit de Balkanoorlog. Oplettend tuurden we door de geblindeerde ramen. Her en der liepen plukjes voetbalfans. Huisvaders met gerafelde (blauwe!) sjaaltjes om de nek; kinderen (boys!) aan de hand. Eenmaal in het stadion zakte de spanning wat weg. De wedstrijd ging verloren, nipt. Het enige waar we die avond mee bekogeld werden, was popcorn. De dader? Bad black boy Joel Tshibamba, die als ‘zeventiende man van de selectie’ de avond van z’n leven had op de krakkemikkige perstribune.

Keutels

2011-10-08T13:15:00.000-07:00

Zoontje van drie is nog niet zindelijk, maar kan wel tellen. Dus hangt er sinds kort naast de pot een geelbruin – toepasselijk – vel papier, met daarop tien vakjes. Het systeem is even eenvoudig als rechtvaardig: poepen op de wc betekent een sticker. Tien stickers betekent een cadeautje of lekkernij naar keuze. Een ijsje dus. Of een raceauto.

Vier vakjes zijn beplakt.

Het kinderdagverblijf, gistermiddag. Ik tref zoontje van drie zittend op de wc. In jubelstemming. ‘Papa. Ik heeft zes keer gepoept!’ Tien vingers gaan de lucht in. Verbaasd gluur ik tussen z’n billetjes door in de pot.

Daar liggen ze: zes keutels. Keurig op een rij.

Emma

2011-10-07T05:44:00.000-07:00

Vandaag op hetiskoers.nl

“Ik heb mijn vorm van de Vuelta nog wat kunnen aanscherpen. Ik ben er klaar voor.” Op sporza.nl vertelde Jurgen van den Broeck, die vorig jaar nog meedeed om het podium in de Tour, dat hij uitkeek naar de Ronde van Beijing. Ik had blijkbaar iets gemist. Een vijfdaagse ronde in de Chinese hoofdstad? Helemaal aan het einde van het seizoen, amper een week na het WK?

Ik werd er niet warm van.

Eergisteren zag ik zowaar beelden voorbij komen van het plaatselijke rondje. Of eigenlijk: flarden van beelden, want het mistte nogal. Smog. Het was er ook niet erg druk. Chinezen zijn blijkbaar erg bezig met hun opkomende wereldeconomie. Ze werken. Lang en hard en veel. Als ze al vrij hebben, kijken ze naar pingpong of turnen. Niet naar bleekneus Nicolas Roche die eindelijk eens een koers(je) wint. Logisch.

De immense leegte langs het parcours deed me denken aan de Ronde van Uden. Die kwam bij ons voor de deur langs. Ik heb het nu over een dikke twintig jaar geleden. De hele zondag ijsbeerde ik langs de route. Niet zozeer omdat ik de koers zo spannend vond. De ware reden dat ik me onder de andere vijftien toeschouwers mengde, was Leontien. Tinus, in het Brabants. Deze goedlachse meid uit Boekel won iedere koers waaraan ze meedeed. Daarnaast was ze een lekker ding. Vond de 13-jarige Sander.

Na de koers kleedde Tinus zich om bij onze buren. Die kenden haar van de Boekelse camping. Ik probeerde door de coniferenhaag een glimp op te vangen van haar enorme bos krullen en haar goed gevulde billen in het strakke pakje. Daar werd ik wel warm van.

Voor de duidelijkheid: dat was twintig jaar terug.

Deze zomer zag ik op de Vlaamse televisie een leuke blonde meid op tv. Een wielrenster, uit Zweden. Niet in een koerspakje, maar gewoon verkleed als mens. Mocht deze Emma Johansson ooit meedoen aan de Ronde van Nijmegen, dan mag ze zich bij ons omkleden. Of bij onze buren.

Spelletje

2011-09-28T00:20:00.000-07:00

Het levensgrote billboard toont een meisje. Vrolijke blonde staart, roze elastiekjes. Ze drinkt cola, met een rietje. Het grietje is zestien, hooguit zeventien. Giebelend stoot ze haar vriendinnen aan en zwaait naar de onzichtbare camera. ‘Daar moet een piemel in, daar moet een piemel in’, klinkt het uit tienduizend kelen.

Welkom in het voetbalstadion.

Als taalman kan ik oprecht genieten van het spreekkoor. Mooi fenomeen. Poëzie, rauwe dichtkunst. Volks, plat, dat zeker, maar in wezen onschuldig. Toen kutmarokkanen nog gewoon rotjochies waren, zongen de stadions liefdevol: ‘Dries Bous-sat-ta, je moeder heeft een snor, je moeder heeft een snor, je moeder heeft een snor.’ Lachen man.

Categorie hi-ha-hondenlul, maar dan melodieuzer.

De laatste jaren vind ik het wat minder gezellig worden langs de velden. Goed, ‘Hamas, Hamas, Joden aan het gas’ rijmt. Maar ontzettend grappig is het niet. Veel stuitender, want op de persoon gericht, waren de verwensingen die Ajax-coach Louis van Gaal over zich heen kreeg toen zijn vrouw overleed aan kanker.

Ik voelde dat er iets op knappen stond. Bij mij, welteverstaan.

Twee weken terug bestormden een paar honderd mannen de burelen van Feyenoord. Ze droegen fakkels en hakten met ijzeren staven in op alles en iedereen. Ze waren boos, heel boos. Omdat hun club in financiële en sportieve problemen verkeert.

Toen weldenkende mensen vervolgens gingen zeggen dat ‘geweld na-tuur-lijk afkeurenswaardig is, maar dat de fans inhoudelijk wel een punt hebben’ haakte ik af.

Was voetbal maar weer gewoon een spelletje.

Alleehoppa

2011-09-23T13:08:00.000-07:00

Vriend B. maakt zich zorgen. Doorkruist hij op een zonnige middag de stad op een mamafiets-met-kinderstoeltjes, dan bekruipt hem een Harley-gevoel. Laadt hij de wekelijkse boodschapjes uit bij de kassa in de Albert Heijn, dan ontsnapt hem plotseling heus papajargon. Hopsakee. Of, erger: Alleehoppa. Volgens B., een rijpe dertiger, signalen van een dreigende midlifecrisis.

Ik zeg: B., kerel, je zit er middenin. Alleen die rode broek ontbreekt nog.

Begrijp me goed: ik lach B. niet uit. We zijn lotgenoten. Brothers in arms. Ik ben 37, in het gelukkige ‘bezit’ van vrouw, kinderen, huis en auto, en zit iedere dag tussen negen (half tien) en vijf achter een beeldschermpje. Reden genoeg om plotseling heel heftig te gaan verlangen naar een Chopper. Of naar de aandacht van schoon (en vooral: ander) vrouwvolk.

Op weg naar kantoor passeerde ik vanmorgen twee meiden. Blonde knotjes, skinny jeans, aanstellersbrillen. Ja, dan ben ik verkocht.

Toen ze naast me voor het stoplicht wachtten, vroeg de brutaalste: ‘Meneer, mag ik bij u achterop. In dat zitje?’ Grote bambi-ogen keken me aan.

Ik ben 37, maar voelde me 14. Ik sloeg dicht en lachte als Beavis. Of Butthead. Huh-huh. Grinnik. Toen het licht op groen sprong, stoof ik weg. Ik ben dan misschien 37, maar kan nog heel hard fietsen.

Alleehoppa.

Pandabeer

2011-09-22T03:47:00.000-07:00

Het wrede lot heeft bepaald dat ik als modehomo in Nijmegen-West ben neergestreken. De kans dat je hier in deze volksbuurt iemand tegenkomt die stoer, hip of stijlvol sexy gekleed is, is in statistische termen verwaarloosbaar.

Dat weet je. En toch schrik je je soms nog wild.

Op weg naar de buurtsuper passeerde ik een pandabeer. Een geblondeerd, opgedirkt exemplaar. Uggs aan de poten, sigaret tussen de klauwen. Het met-uitsterven-bedreigde dier duwde een wandelwagen, waarin ik een schattig baby’tje ontwaarde. Blond van zichzelf (neem ik aan), net als mama gekleed in een soort zwart-wit gevlekt skipak. Uit één stuk, met een rits.

Het deed pijn aan de ogen.

Wel hadden ze het lekker warm, vermoed ik.

Ik keek naar mijn jongens. Die staarden met open mond naar de voorbij wandelende pipapanda’s. Hoe een Disneyfilm ineens tot leven komt. In Nijmegen-West, bij de buurtsuper.

Thuis heb ik onmiddellijk mijn steun aan het Wereldnatuurfonds stopgezet.

Limburgers

2011-09-18T08:19:00.000-07:00

Zuid-Limburg. Een prachtige regio hoor, daar niet van, maar de mensen die er wonen, zijn een beetje de weg kwijt. Ze denken dat ze een apart volk vormen, met een eigen taal en cultuur.

Was het maar waar, dan had Wilders’ idiotenvereniging geen dikke twintig zetels ingenomen. Maar dat terzijde.

Gisteren maakte ik een fietstocht door het Limburgse heuvelland. Schilderachtige dorpjes trokken aan mij voorbij, met klinkende namen als Cadier en Keer, Klimmen (!), Schin op Geul of Berg en Terblijt. De zon scheen, de vogeltjes tjilpten, en ik zoefde met de wind in m’n haar langs vakwerkhuisjes, kastelen, kerkjes, en dorspleintjes bevolkt door vriendelijke opaatjes en omaatjes.

De hele middag reed ik rond met een brede glimlach op m’n gezicht. Die nog breder werd toen ik ontdekte dat ieder dorpje twee plaatsnaambordjes telde. Een in het Nederlands en een in – naar ik vermoed – het Limburgs. Dat mensen het belangrijk vinden de naam van hun woonplaats in het plaatselijke dialect te lezen, is al grappig, maar hier in het uiterste zuiden van ons land had het chauvinisme een onbedoeld (vermoed ik) komisch effect.

Ik reed Mechelen binnen. Op het blauwe bordje stond: Mechelen. En daaronder: Mechele. Ik reed Partij binnen. Daar las ik: Partij. En: Partei. Helemaal op het eind van de dag reed ik Gulpen binnen. Daar stond mijn auto, pal achter het blauwe bord. Ik vermoedde het al, maar het stond er echt: Gulpen. En Gulpe.

Het werd een vrolijke terugreis naar Nijmege.

Blije eikel

2011-09-16T04:12:00.000-07:00

Vandaag een stukje van mijn hand op de website van Hard Gras

Gottegot, wat vonden we hem leuk. Verfrissend. Anders. Een intellectueel in de voetballerij. Een onafhankelijke geest ook, want: eenmaal ontslagen door een boze bobo kon ‘ie hopseflops weer aan de slag als leraar Duits op de Oude Pekelase Scholengemeenschap.

Ron Jans, met z’n pretoogjes.

En hij boekte verdomme nog succes ook, daar in Groningen.

Toen mocht Ron ook komen analyseren. Aan tafel bij Jack en Tom en Toine, van de NOS. Ron wilde wel, want hij vindt altijd en overal alles even leuk. Ron glimt vrolijk als ‘ie z’n tong breekt op de naam Cagliari (Kagliaarie op z’n Rons, maar goed, het is ook geen Duits), hij grijnst en blijft grijnzen als Bas Dost hem neerzet als onbuigzame fascist, en zelfs als Louis van Gaal verbaal gehakt van ‘m maakt op een persconferentie, krullen de mondhoekjes van Ron koket omhoog. ‘Gekke vent’, zie je ‘m denken. Rons ironische wenkbrauwtjes maakten Louis nóg razender.

Mij ook, de laatste tijd. Ik kan Ron niet meer zien, met z’n relativerende ‘wie-maakt-mij-wat-het-is-maar-voetbal’-houding. Het is too much. Word in godsnaam gewoon eens lekker onredelijk boos, Ron. Blije eikel!

Telefoonboek

2011-09-14T01:35:00.000-07:00

Tekstschrijver een creatief beroep? Een groot deel van mijn kostbare tijd gaat op aan de speurtocht naar naam- en adresgegevens van potentiële interviewees. Een wetenschapper die zonder dralen afrekent met hufterige carnivoren, een Tweede Kamerlid die tussen twee debatjes door even gehakt maakt van de klaagcultuur in het onderwijs, of een werkgever die lekker hardvochtig uitlegt waarom hij zijn werknemers slechts vier weekjes vakantie gunt.

Aangenaam: sanderpeterstekst, privédetective.

Gelukkig is er internet: dankzij google, wieowie.nl, en het immer groeiende rijtje sociale media komt het contact meestal vlotjes tot stand. Heel soms zit er kinkje in de kabel. Dat ligt dan natuurlijk aan de bewuste persoon. ‘Weer zo’n gepensioneerde leraar of gemeenteambtenaar die nog niet online is‘, mopper ik tegen J.

‘Rot voor je’, antwoordt ze meelevend. ‘Maar misschien moet je gewoon even in het telefoonboek kijken.’

Aap

2011-09-07T05:14:00.000-07:00

Vandaag op http://hetiskoers.nl:

Afgelopen zondag zag ik een aap op tv. Groot, zwart en harig. Type-gorilla. Het dier danste langs de kant van de weg, ergens hoog op de Alto de l’Angliru, en keek naar de voorbij ploeterende wielrenners.

Ze hebben gelijk: de Alto de l’Angliru, dat is gekkenwerk

Eerst was er de duivel. Een bebaarde Duitse mafketel in een glimmend roodzwart carnavalspak die sinds jaar en dag schreeuwend en zwaaiend met een drietand de renners ‘aanmoedigt’. Of deze Didi Senft de toon gezet heeft, weet ik niet, maar vandaag de dag tel je als toeschouwer niet mee als je niet tenminste vier haarspeldbochten lang hevig zwetend - halfnaakt of juist ludiek verkleed - meesprint met je helden.

Maar een aap? Dat was niet eerder vertoond.

De rest van de rit is aan me voorbijgegaan. Ik kon maar aan één ding denken. Die zondagochtend is een Spanjaard van huis gegaan met een apenpak in z’n auto. Hij heeft dat harige kostuum die godvergeten steile berg opgesjouwd, heeft op un momento dado besloten zich erin te hijsen en is vervolgens wild gaan borstroffelen toen hij de eerste renner ontwaarde. ‘Pap, mam, ik ben op tv!’

Five seconds of fame. In een apenpak.

Matthijs, Wesley en Jessica Simpson

2011-09-05T05:07:00.000-07:00

Dat er mensen zijn die googlen op ‘gewillige huismoeders in de buurt’ en ‘langbenige blonde meiden in een Renault 4’, soit. Maar dat de zoekmachine deze types rechtstreeks naar mijn blog doorsluist, dat zet me aan het denken. Wat zegt dat over mij en over mijn schrijfsels?

Ik ben natuurlijk niet naïef. Toen ik een blogje postte over het ieniemieniejurkje dat Yolanthe droeg tijdens het songfestival, leverde dat in een half etmaal een dikke 2.000 hits op. En een halfjaar nadat ik in een verhaaltje en passant de bilpartij van Jennifer Lopez roemde, vinden nog steeds iedere dag tientallen billenmannen mijn blog door te digizoeken op ‘kont J-Lo’ (of iets dergelijks).

Maar toch: die gewillige huismoeders, die zitten me dwars. Heb ik A. ooit zo omschreven? Of J.? Ik kan het me nauwelijks voorstellen; ik zou hen nooit als huismoeder betitelen.

Gelukkig stellen de feiten en cijfers over het zoekgedrag van mijn ‘lezers’ me niet alleen voor onaangename verrassingen. Ik bedoel: je kunt die kennis ook benutten. Slim spelen met trefwoorden en – vooral – met koppen. Inspelen op seks, BN’ers of de actualiteit: succes verzekerd.

En dus wijs ik u vandaag even op het nieuwe haar van Matthijs van Nieuwkerk (een warm welkom voor de eerste 345.000 - vrouwelijke - lezertjes). Ik spreek mijn bewondering uit over de bananenboogbal van Wesley Sneijder tegen San Marino (hopsakee, dat maakt 700.000 hits). En ik sluit af met het brekende nieuws dat Jessica Simpson overweegt haar borsten te verkleinen (en we passeren het miljoen). Lijkt me voor nu even voldoende.

A je to!

Man en paard

2011-08-13T13:40:00.000-07:00

Ik was vijf toen ik besloot mijn moeder in te ruilen voor een professionele kapper. Sindsdien zit er iedere maand een vreemde mevrouw aan mijn hoofd. Of ze nu Anita, Jolanda of Patricia heet: zolang ik ongestoord van mijn eigen spiegelbeeld mag genieten, vind ik alles best.

Toen ik naar Nijmegen verhuisd was, klopte ik bij de dichtstbijzijnde kapperszaak aan. Ik ben nooit meer verkast. Wat wil je ook? Kapster L. is een paardenmeisje. En ze houdt van tradities. Iedere keer als ze mijn hoofdhuid masseert, hoor ik haar grinniken. "Jij hebt net zulke rare kruinen als mijn paard", gniffelt ze. Ik wist dat het ging komen en kijk gespeeld beledigd. Onder de kapperscape maak ik een gebaar dat zoveel betekent als ‘ik kan er ook niets aan doen’.

Een paar minuten later ben ik bijna geknipt en geschoren. Er volgt nog een vast ritueel. De cape gaat af, de nekharen moeten nog verwijderd. "O jee", giebelt L. als ze diep in m’n kraag gluurt. "Waar zal ik stoppen?" Ik antwoord - op het randje, ik weet het: "Dat mag je helemaal zelf weten." L. kleurt lichtjes, en vertelt dan snel verder over haar trouwe vierbener die – hoe grappig! – ook op de vreemdste plekken ruw behaard is.

Dan zijn we klaar. Ik loop naar de kassa om te betalen. De hele zaak - collega’s en klanten - volgt me. Benieuwd naar de man die op een paard lijkt.

Wilskrachtproblematiek

2011-08-10T07:29:00.000-07:00

Ik werk aan een artikel over keuzes maken. Op welke gronden nemen mensen een besluit: rationeel of juist niet? En: in hoeverre kan de overheid als big brother die keuzeprocessen sturen?

Een van de geïnterviewden laat de term wilskrachtproblematiek vallen. Dat herken ik. Ook ik heb last van een zekere vorm van wilskrachtproblematiek. Vooral als het gaat om de belangrijke dingen in het leven: eten, drinken en slapen. Eenmaal begonnen, ben ik niet meer te stoppen.

Ik ben een slappe zak. Maar wel een gezellige. Op feestjes doe ik het licht uit.

Slechts in één opzicht ben ik een heuse controlefreak. Ik haat het als mensen iets weten wat ik niet weet. Of erger: als ik iets moet beslissen, terwijl niemand mij wil of kan uitleggen hoe de vork precies in de steel zit. Dat maakt me razend.

Een voorbeeld: verzekeringen, pensioenen en hypotheken. Belangrijke keuzes, met verstrekkende gevolgen, maar niemand die duidelijkheid kan scheppen. Waar je ook je licht opsteekt: iedereen hult zich in nevelen. Of in duur jargon.

Zelfde met auto’s. Ik wil een auto die niet te duur is, die rijdt en die blijft rijden. Helaas kan ik dat zelf niet beoordelen. En dus ben ik overgeleverd aan autoverkopers. Aan snelle, gebruinde mannen of norse, mompelende mannen met sigarettenpeuken in de mondhoek. Die dingen zeggen als: “Er kan natuurlijk altijd iets kapot gaan aan een auto.” En: “Zekerheid heb je nooit.”

Wat het nog erger maakt: kiezen is tegenwoordig aan de orde van de dag. Niet alleen biedt Albert Heijn minimaal vijftien verschillende soorten exotische diepvriesmaaltijden, ook moeten we zelf een zorgpolis kiezen, een energieleverancier, een mobiele telefoonprovider, en een van de driehonderdvierentwintig soorten online hoogrentende spaarrekeningen.

Ik geef het op. Ik wil er domweg geen verstand van hebben. Kon ik maar terug. Terug naar de tijd ver voor ik geboren werd. Toen we allemaal hetzelfde vaste bedrag aan hetzelfde pensioenfonds afdroegen, toen we allemaal een fijn overzichtelijke annuïteitenhypotheek hadden, en toen de PNEM, PGEM en nog wat van zulke ouderwets degelijke overheidsinstanties ons van gas, water en licht voorzagen.

Ik zeg: overheid, lieve big brother: beslis voortaan maar lekker voor mij. Als we dan toch het financiële-crisisschip ingaan, dan gezellig met z’n allen. Gedeelde smart…

Big, bigger, biggest!

2011-08-09T00:34:00.000-07:00

Deze week verbaasde kamergenoot J. zich erover dat zij door Azië’s rijkste vrouw tot erfgename was gebombardeerd. Ene Tony Chan Chun-Chuen, een goede vriend van de overleden weldoenster, benaderde J. via e-mail. Het ging om 12 miljoen. Of ze even contact wilde opnemen, dan werd alles geregeld.

Ook ik ontvang de laatste tijd bijzondere mailtjes. Mijn inbox loopt vol met hijgerige aanbiedingen die mij moeten overhalen het formaat van m’n geslachtsorgaan te laten veranderen. Big, bigger, biggest. Over verbazingwekkend gesproken. Hoe komen die lui bij mij?

Alle gekheid op een stokje: ik mag nergens over klagen. Denk ik. Sowieso ben ik best tevreden met mezelf. Dat is niet arrogant, het is de logische gevolgtrekking uit wetenschappelijk onderzoek. Ik citeer even van mens-en-gezondheid.nl: ‘Mannen met een geprononceerde kaaklijn en scherpe gelaatstrekken worden aantrekkelijk gevonden’. Bingo.

Andere eigenschappen die het goed doen bij de vrouwtjes: intelligentie (check), geld (check) en humor (dubbelcheck). Alleen bij de punten ‘prestaties op de dansvloer’ en ‘macht/status’ twijfel ik even. Als ik dans, vraagt Max of ik ergens jeuk heb. En ik mag het dan tot directeur geschopt hebben, ik heb niet eens een secretaresse (vergeet J.).

Mooi en aardig allemaal, maar mijn unique selling point is natuurlijk mijn lichaam. Het is moeilijk te geloven, maar vroeger was ik smal en nauwelijks gespierd. Ik was een sliertige spijker, wiens knietjes dikker waren dan de rest van z’n benen. Altijd als ik foto’s en filmpjes van vroeger bekijk, ben ik met terugwerkende kracht bang dat die luciferhoutjes op gruwelijke wijze voor mijn ogen zullen afknappen.

Tegenwoordig is alles anders. Over een week of twee mag ik mijn goddelijke body weer ten toon spreiden op de Franse camping. Nog even snel de overtollige bovenlichaambeharing machinaal verwijderen en hupsakee, deze garçon is er klaar voor. Jammer alleen dat de strenge campingmevrouw zo’n akelige zwemslip verplicht stelt. Zo’n strak Italiaans homobroekje dat weinig tot niets aan de verbeelding overlaat. Ik hou best van een beetje aandacht, maar dan liever gericht op mijn geprononceerde kaaklijn dan op iets anders.

Misschien moet ik toch maar eens reageren op een van die mails. Maar dan met het omgekeerde verzoek. Moet kunnen toch, desnoods tegen bijbetaling? Small, smaller, smallst.

Stereotiep

2011-08-04T05:57:00.000-07:00

Hersenwetenschapper Dick Swaab herhaalde het afgelopen zondag enkele keren in het programma Zomergasten: ‘De vrije wil is een illusie.’ Dat die uitspraak waar is, merk ik vrijwel dagelijks. Je kunt nog zo uniek en bijzonder willen zijn, het leven is niet meer dan een aaneenschakeling van rolbevestigende clichés en biologisch voorgeprogrammeerde stereotypen.

Zeker als je kinderen hebt.

Toen ik eenmaal besloten had dat ik met A. voor nageslacht wilde zorgen, had ik maar aan één beeld voor ogen: als ik thuiskwam uit mijn werk zouden er zes mini- A’tjes - met witte staartjes, brilletjes en jurkjes - om mijn nek vliegen, terwijl ze in koor uitriepen dat ik de liefste papa van de wereld was. Hoe weinig origineel: onderzoek wijst uit dat zo’n beetje alle smoorverliefde, broedse mannen deze wens koesteren.

Het liep even anders: we kregen twee jongetjes. Weg droom van de zes chicken littles. Maar wat er in plaats daarvan niet allemaal door m ’n hoofd schoot toen Max ter wereld kwam! Een erfgenaam, de oudste zoon van de oudste zoon van de oudste zoon, dat soort onzin. Maar ook: yes, samen naar het voetbal, de f-jes trainen, met z'n tweetjes de Mont Ventoux oprijden en - nóg ietsje later hopelijk - allemaal spontane hockeymeiden aan de zondagse ontbijttafel.

Nu, een jaar of drie later, is er niets veranderd. Sterker: ik word alleen maar clichématiger. Afgelopen zondag bezocht ik met Max de open dag van NEC. Genieten. Max in een veel te groot wedstrijdshirt, maatje 'op de groei'. ‘Nu ben ik ook voetballer, papa.’ Samen op de tribune, reuzenzak chips op schoot. ‘Niet aan mama vertellen, hè, jongen’. Papa een biertje, Max een pakje drinkchocomel. Kleine handjes die op mijn arm rusten. Grote ogen, opwinding. ‘Ik wil keeper worden, papa.’

De mooiste dag van mijn leven.

Ik heb twee zoons. Wedden dat er nog heel veel mooiste dagen gaan volgen.

Voetbalvriend

2011-07-29T13:20:00.000-07:00

Hij lacht altijd, vriendelijk maar verlegen, verft z’n haar en is een beetje van onbestemde leeftijd. Mijn buurman op de NEC-tribune. Ik schat ‘m op 65 jaar. Of 60. Of 70. Bert noem ik hem hier voor het gemak even. Of beter: Bertje. Want mijn buurman is een buurmannetje. Hooguit 1.60 is ‘ie. Z’n kleren - spijkerjack, spijkerbroek - slobberen altijd wat om hem heen. Het zadel van z’n fiets staat vast ook te hoog. Wedden? Dat zie je vaker bij kleine mannetjes. Alsof ze hun gebrek aan lengte ontkennen.

Bertje is een echte Nimwegenaar. Hij zegt veur waar hij voor bedoelt. Bijvoorbeeld: “Zeg buurman, waarveur staan we hier eigenlijk elke week?” Want nuilen kan Bertje als de beste. Maar Bertje is ook een schat, met het hart op de goede plek. Iedere week een welgemeende handdruk, gevolgd door een onhandige schouderklop en dan: “Hoe is het met de kleintjes? En met dat leuke frouwtje van je?”

Nee, Bertje heeft z’n ogen niet in de zak zitten. Niet in z’n broekzak in elk geval.

Bertje is ook een echte fan. Een liefhebber. Bloedfanatiek, zeker als we tegen Ajax, PSV of Vitesse moeten. Dan zit ‘ie nog eerder dan normaal op de nog lege tribune. Zonder kopje koffie, en zonder vette hamburger of broodje worst. Hij zit daar en kijkt. En lacht vriendelijk als iemand iets tegen ‘m zegt. Zodra ik naast ‘m ga zitten, brandt ‘ie los. Hele verhalen. Over z’n zoon en diens kleintjes. Mooie kereltjes. Over z’n pijntjes, hier en daar. Z’n rug, z’n benen. Altijd op de vrachtwagen gezeten, vandaar. Maar vooral over voetbal, voetbal, en voetbal. En over zijn cluppie. “Hèjje geheurd wat die snor gisteren over enniessee zei?”

Mijn antwoord doet er niet wezenlijk toe. Hij praat al verder; ik lach vriendelijk. Meer hoeft ook niet. Bertje en ik zijn voetbalvrienden. We weten vrijwel niets van elkaar, zouden elkaar in het ‘normale leven’ nooit hebben leren kennen, maar als de scheidsrechter blundert, schelden we samen. Als NEC scoort, dansen en springen we samen. En als NEC van Vitesse wint, knuffelen we elkaar. Heel lang en intiem. Maar daar praten we niet over. Stel je voor. We zijn gewoon voetbalvrienden, hè, meer niet.

Sinds een halfjaar zie ik Bertje niet meer.

Het begon met één duel, ergens vlak voor de winterstop. “Hé, jongens, Bertje is er niet.” De week erna: geen Bertje. Vreemd hoor. En ergens ook niet leuk. Bertje hoort erbij. Zo simpel is het. De winterstop passeert, weken worden maanden, het seizoen nadert z’n einde, maar geen spoor van Bertje. Zelfs tijdens de wedstrijden tegen Ajax, PSV en Vitesse blijft z’n plekje leeg. “Weet jij waar dat mannetje is gebleven?”, vraagt Bertjes buurman van de andere kant. Ik zeg dat ik het niet weet, lach wat schaapachtig, maak een flauwe grap en vervolgens halen we stoer onze schouders op. Maar diep in m’n hart ben ik bang. Bang dat er iets met Bertje is gebeurd. Dat het goed mis is met mijn voetbalvriend.

Over een week begint het seizoen weer. Ik ben heel bang dat er ineens een ander op Bertjes stoel zit.

Echte mannen kijken naar de koers

2011-07-23T11:07:00.000-07:00

Vandaag op http://hetiskoers.nl:

Niets erger dan sport kijken in het bijzijn van iemand die er niets van begrijpt. Ooit aanschouwde ik noodgedwongen samen met mijn oude oma de Wimbledon-finale. Toen tovenaar Pete Sampras de bal met onvoorstelbare precisie twee centimeter achter het net deponeerde en het keurige Engelse publiek en masse uitbarstte in een angstaanjagend orgastisch gekrijs, zei oma: “Dat is niet eerlijk. Die ander kon daar nooit bij.”

Ik ben gezegend met een sportminnende vrouw. (Dat is natuurlijk geen toeval. Hoe verliefd ik ook was en hoezeer ik verdronk in haar prachtige ogen, toch heb ik haar eerst aan een driekwartier durend kruisverhoor onderworpen.) En dus kijken wij hier thuis samen naar tennis, zwemmen, hockey en voetbal – zonder dat ze het heeft over lekkere kontjes, dito benen en de ‘heerlijke koppies’ van Luis Figo of (godbetert) Cristiano Ronaldo. Tijdens de Olympische Spelen volgen we geboeid de halve finales kruisboogschieten en de vrije kür van de dressuurpaardjes en hun ruiters.

Ik heb mijn zaakjes goed voor elkaar.

Er is één maar. Eén levensgrote maar. Mijn vrouw snapt niets van wielrennen. Goed, ze kruipt zelf geregeld op haar kekke fitnessbike voor een rondje door het Nijmeegse heuvelland. Maar de koers, dat kan haar niet boeien. Vergeten te vragen tijdens onze eerste ‘date’. Heel even had ik nog hoop, toen ik na een prille drie weken verkering op haar bank de Ronde van Vlaanderen mocht volgen en ze gezellig naast me kwam zitten. Mijn goede zin verdween echter op slag toen ze aan me ging zitten friemelen en concludeerde dat ze ‘geen uren naar hard fietsende, lelijk dunne mannetjes wilde kijken.’

Wat een ellende.

Nu, zeven jaar en ontelbare koersen later, vormen wij nog steeds een koppel. Sterker nog: we hebben samen voor nakomelingen gezorgd. Tegenwoordig lig ik in juli met mijn twee zoons (yes!) voor de buis. De jongste snapt er ook niet al te veel van, maar dat vergeef ik hem. Hij is net acht maanden oud en meer geïnteresseerd in z’n wollige opdraaikuikentje dan in waaiers en chasses patate. De oudste kijkt wel echt mee, en stal onlangs mijn hart toen hij het peloton ontwaarde en riep: ‘Kijk, allemaal papa’s!’

Kennertje.

Nu roept ‘ie om de tien minuten dat ‘echte mannen van wielrennen houden, hè, papa?’. ‘Zeker, jongen, dat doen we’, antwoord ik. En dan pakken we elkaar heel lang en heel gelukzalig vast.

Vorige week donderde ik keihard van mijn roze wielerwolkje, toen mijn 3-jarige partner in crime net als ik op het puntje van z’n stoel een van de adembenemende massaprints volgde, en plotseling heel verbaasd kraaide: ‘Hé, papa, kijk: ze doen een wedstrijdje!’ Duidelijk een zoon van z’n mama en een kleinzoon van z’n oma. En dus heb ik vorige week m’n studentikoze zwartwit tv’tje onder het stof vandaan gehaald en aangesloten op zolder. Ik kan de gele trui niet onderscheiden van de groene, de witte en alle andere kleurrijke pakjes van de wielerploegen, het is soms ondraaglijk heet op zolder, en er staat geen bank.

Maar alles beter dan de Tour volgen te midden van een zooitje cultuurbarbaren.

Björn de Onzichtbare

2011-07-18T07:55:00.000-07:00

Vandaag op http://hetiskoers.nl:

Ieder mens heeft wel één eigenaardige liefhebberij. De een bezoekt thuiswedstrijden van Vitesse, de ander verzamelt postzegels. En ik? Ik speur in de laatste Tourweek, zo rond de tweede rustdag, naar de Onzichtbare Renner. Zo’n renner van wie je denkt: huh, doe die ook mee? Heeft ‘ie alle etappes meegereden of stiekem in de Pyreneeën opgestapt? Gewoon om effe wat kilometertjes bij te trainen.

Het kan toch niet zo zijn dat ik steeds op de wc zat toen die vent door het beeld kwam fietsen.

Voor de duidelijkheid: de echte Onzichtbare Renner is niet het hele jaar door onzichtbaar. Integendeel: de Onzichtbare Renner is juist een bekende coureur. Liefst zelfs een heuse kampioen, een klepper. Het is namelijk vet knap om met een bekende kop en grote naam twee weken als een soort spookambtenaar door het peloton te rijden.

Verwar de Onzichtbare Renner dus niet met de renner die jaar in, jaar uit redelijke uitslagen rijdt, maar wiens naam je eigenlijk nooit hoort en bij wie zelfs de grootste wielerfreak met moeite een gezicht kan plaatsen. Zo’n renner van wie je aan het eind van de Tour denkt: huh, is die elfde geworden? En dat ieder jaar weer.

Zeg maar de Nicolas Roche van het peloton.

Die laatste categorie: daar heb ik niets mee. Aanklampers zijn het, grijze muizen. Beetje sneu. En vooral: oersaai.

Nee, dan de Onzichtbare Renner. Dat is puur genieten. Vanochtend was het weer zover. Ik klap m’n laptopje open en zoom verlekkerd - voorpret, voorpret! - in op de uitslag van de veertiende etappe. En ja hoor, ik zie er onmiddellijk weer een. Een echte, een prachtexemplaar. Wie? Ik heb het over Björn Leukemans. On-ge-loof-lijk. Die vent, nochtans een prima renner, schijnt al twee weken mee te peddelen in de buik van het peloton. Iedere andere renner van Vacansoleil is al minimaal vijftig keer mee geweest in een monsterontsnapping, maar Björn? Björn niet. Die rijdt mee, naar het schijnt.

En toch.

Toch stapt ook Björn iedere dag uit en in de bus. Ook Björn wordt dagelijks gemasseerd, zit iedere avond aan tafel met de ploeg te eten en kruipt iedere nacht in een hotelbed. Sterker nog: hij deelt zelfs een kamer met een teamgenoot. Zou die roomie wél weten dat Björn meedoet? Of schrikt die zich ook klem als er op de ochtend van de vijftiende etappe ineens een klein, dun, pezig mannetje z’n tanden staat te poetsen? “Björn, kerel, wat brengt u hier in de Tour? Te gast bij Karl of Mart?”

Wat nu als Björn straks Parijs haalt? De ene helft van het peloton duikt direct achter de finish het bed in met de vrouw, de andere helft scheurt met 200 km/u naar huis om daar hetzelfde te doen. En Björn? Björn niet. Ik zie ‘m staan, met z’n koffer. Helemaal alleen op het Gare du Nord. Hij heeft net z’n vrouw gebeld, maar kreeg haar voicemail. En dus wacht hij, gelaten, op de trein die hem naar Vlaanderen brengt. Naar de criteriums, waar iedereen hem zal vragen: “En gij Björn, beetje uitgerust in juli? De fiets helemaal niet aangeraakt of toch nog wat getraind op vakantie?”

Björns antwoord volgt begin april 2012. In de Ronde. Wedden?

Vergeten wielrenner: Vainsteins, Romans

2011-07-17T13:38:00.000-07:00

Vandaag gepubliceerd op http://hetiskoers.nl:

Romans Vainsteins (3 maart 1973)

De eerste keer dat we van hem horen, is in Valkenburg. Een regenachtige zondagmiddag, in oktober 1998. Het wereldkampioenschap op de weg voor professionals. De dag van de ‘afloper’ van Michael Boogerd. De dag ook van de luizige overwinning van Oscar Camenzind.

En de dag dat we voor het eerst merken dat Peter van Petegem ook wel eens in het najaar opstapt.

Heel even lijkt het alsof de speaker Bernard Weinstein, een van de handlangers van Marc Dutroux, in de kop van de koers signaleert. Maar nee, het blijkt Romans Vainsteins te zijn, een Letse wielrenner van 25 jaar oud, in dienst van het Italiaanse Vini Caldirola, en even onbekend als breedgeschouderd. (Volgens goed ingevoerde bronnen knipt hij ieder ochtend z’n shirt onder de oksels open, anders past ‘t niet). Vainsteins wordt in Valkenburg elfde. In de beestachtige omstandigheden van die dag - regen, wind, kou - een puike prestatie.

In totaal rijdt de geblokte Vainsteins - te herkennen aan een paar borstelige wenkbrauwen onder de onafscheidelijke bandana – een jaar of negen rond in het profpeloton. Met wisselend succes. Vooral in 1999 behaalt hij prima resultaten, met de zesde etappe in de Giro d’Italia en de klassieker Parijs-Brussel als blikvangers. In 2000 boekt hij – bijna letterlijk onder de ogen van ondergetekende – zijn grootste triomf: op het WK in het Franse Plouay verslaat Vainsteins in een adembenemende sprint de Poolse troef Zbigniew Spruch en de Spaanse WK-specialist Oscar Freire. De sluwe Vainsteins profiteert die dag optimaal van de rivaliteit tussen de oersterke blokken van Frankrijk, Italië en Spanje. En van de licht hellende finishstrook, die brute machtssprinters in de kaart speelt. Zeker na 260 kilometer koers in een winderig (zeg maar gerust: stormachtig) Bretagne.

Zoals zo vaak is die andere sluwe vos, Patrick Lefevere, er als de kippen bij om de kersverse wereldkampioen een ongetwijfeld lucratief contract onder de neus te drukken. De goedmoedige Vainsteins tekent voor twee jaar bij Domo-Farm Frites en… rijdt geen deuk meer in een pakje frituurvet, eeh boter. Oké, hij wint nog een etappetje in de Tirreno en eentje in de Ronde van Catalunya, maar verder? Gefriemel in de marge.

Duidelijk gevalletje van regenboogtruivloek.

Of is er meer aan de hand? Vainsteins is zoals gezegd afkomstig uit Letland. Uit Oost-Europa dus. Na de Val van de Muur waaieren de sporters, opgegroeid met de kadaverdiscipline achter het IJzeren Gordijn, uit over het decadente Westen. Onder wielrenners is Italië het beloofde land. De luxe die ze daar aantreffen – mooi weer, dito dames, overheerlijk eten en drinken, strakke maatpakken en snelle auto’s - overtreft hun stoutste verwachtingen. Slechts de gladgeschoren benen van een enkeling kunnen de weelde dragen: Erik Zabel is er zo een. Dimitri Konyshev eigenlijk ook.

En Vainsteins?

Ja en nee. Ja, hij mag zich wereldkampioen noemen. Hoeveel oud-Oostblokkers kunnen hem dat nazeggen? Maar nee, het vette contract bij Patricks frietploeg is ook hem te veel. Vier jaar en evenveel overwinninkjes na zijn pièce de résistance in Plouay slaagt de arme Vainsteins er zelfs niet meer in een contractje los te peuteren. Hij zet een punt achter z’n carrière.

Typisch gevalletje van een nachtkaarseinde.

Met de finishfoto op ons beeldscherm denken wij nog even terug aan die gedenkwaardige dag in het najaar van 2000. Romans Vainsteins komt schreeuwend en met de armen gestrekt langs de oren over de streep. Wereldkampioen!

Huh? Er zit helemaal geen scheur onder z’n oksels.

Modelburger

2011-07-07T03:39:00.000-07:00

Ik zal het maar eerlijk zeggen: lange tijd was ik niet echt een modelburger. Verre van, in feite. Ik was eerder een uitvreter, een profiteur, ja, misschien wel een echte aso. Niet dat ik dagelijks mijn vrouw en kinderen tegen de keukenkastjes sloeg, of zielige oude vrouwtjes van hun tasjes beroofde. Nee, onzichtbaar voor de rest van de wereld gedroeg ik me als de eerste de beste patjepeeër. Ik dook weg achter onze Ikea-bank als ik een collectant voor de deur zag staan, ik gooide oud papier en aardappelschillen in de prullenbak, en als ik niet moest werken of vaderen, deed ik leuke dingen.

Leuk voor mijzelf dus, niet voor anderen.

Dat was vroeger.

Gisteravond lag ik in bed na te denken over het leven. Dat doe ik altijd. Meestal val ik dan na anderhalve minuut uitgeput in slaap, maar gisteren veerde ik ineens op. Plots drong het tot me door, in volle kracht: ik mag er zijn, ik doe er toe. Ik ben een modelburger geworden. Type ideale schoonzoon.

Ik ben OK.

Ga maar na. Tegenwoordig doe ik aan goede doelen. Ik doe netjes de deur open voor vriendelijke collectebusmevrouwtjes en geef ze altijd met een welgemeende glimlach een paar euro. Ik kan het missen. Ook gaat er iedere maand een vast bedrag vanaf de rekening van sanderpeterstekst naar een stichting die iets heel belangrijks voor zieke kinderen doet. Maatschappelijk verantwoord ondernemen, heet dat.

Dat is nog niet alles.

Ik scheid tegenwoordig afval. Nou ja, volgens A. nog niet op voldoende grote schaal, maar toch. Er gaan steeds minder oude kranten in de vuilnisbak en steeds meer plastic verpakkingen in de daarvoor bestemde plasticverpakkingenvuilniszakken. Ook vind ik duurzaamheid ineens belangrijk; we nemen onze energie af bij GreenChoice, we eten steeds vaker biologische kalfjes en lammetjes (lekker sappig), ik fiets nog slechts naar de supermarkt en ik schrijf graag over onderwerpen op het snijvlak van duurzaamheid, innovatie en samenleving.

Er is (nóg) meer.

Naast mijn goedbetaalde werk als tekstschrijver en mijn drukke leven als vader van twee boeven (0 en 3) en als partner van een carrièrevrouw, ben ik een heuse vrijwilliger geworden. Ik blog gratis en voor niets voor een veelgelezen en -geprezen wielersite (oké, dat is een hobby, maar toch, ik verschaf er mensen plezier mee), ik heb me weer laten overhalen als onbezoldigd eindredacteur van de NEC-krant op te treden, én ik ben voorzitter van de oudercommissie van het kinderdagverblijf.

Ik ben geworden aan wie ik vroeger altijd een hekel had. And I love it.

Het is koers! Deel 2

2011-07-06T02:49:00.000-07:00

En hupsakee, de volgende alweer. Wie heeft het over komkommertijd?

Gérard Holtz, de Franse Mart

Dit stukje gaat eens niet over Mart Smeets. Nou ja, een beetje. Dit stukje gaat vooral over Smeets’ Franse tegenhanger: France 2 ‘anchorman’ Gérard Holtz. Bezie tien seconden van een van Holtz’ succesprogramma’s - l’Avant Tour en l’Après Tour - en je weet: een groter contrast met onze Mart is nauwelijks denkbaar. Ieder land, ieder volk verdient z’n eigen helden. Waar de Fransen in katzwijm vallen van mannen als DSK, Johnny Hallyday en Bernard Tapie, moeten wij het doen met JPB, Dries Roelvink en Harry Mens. Zij hebben Holtz – zongebruind, hagelwitte tanden, en gladder dan de gladste ijsvloer – wij hebben Smeets. Rendiertruienfetisjist, onduidelijk haar en 120 kilo schoon aan de haak.

En toch. Zelfs de grootste Smeets-basher verlangt na twee uur Franse tv intens naar De Avondetappe en Marts gruwelijke bloezen.

Dat is allemaal aan één man te danken: Gérard Holtz.

Iedereen die wel eens naar de Franse radio heeft geluisterd, weet het. Franse presentatoren kwebbelen. Ze giechelen, brabbelen en praten allemaal door elkaar heen. Irritante druktemakers zijn het. Precies zo gaat het op tv ook, alleen dan erger. Want dan zie je de hoofden erbij. En om het hoofd van Gérard Holtz kun je niet heen. In juli, op France 2 althans.

Een jaar of twintig terug maakte ik iets verbijsterends mee. De beelden spoken nog wel eens door m’n hoofd, ’s nachts in enge zweterige dromen. Ik stond langs de weg, op een berg ergens bij Saint-Etienne. Te wachten op de Tour. Het was warm, heel warm. En druk, heel druk. Met Fransen vooral, want het was een zondag. Overal picknickten families in de berm. Hele en halve kippen smeulden zwartgeblakerd op futuristische barbecues. De wijnfles ging van hand tot hand.

Toen gebeurde het.

Er kwam een auto aan met een motoragent ervoor. France 2 stond er met schreeuwerige gele letters op de rode auto. De mensen stonden op van hun campingstoeltjes en begonnen te roezemoezen. Ze dromden samen om de auto. Het geroezemoes ging over in opgewonden gekwebbel. Toen een kleine, veel te bruine man uit de auto stapte, met ontbloot bovenlijf(je), werd de meute bijkans hysterisch. Vrouwen gilden, worstelden zich naar voren om – echt waar! – massaal de borst van de man aan te raken. Die man – ja, het was natuurlijk Gérard – genoot zichtbaar. Sterker nog: hij ging er nog eens goed voor staan: borst vooruit, armen in de zij. De mensenmenigte ontplofte. Napoléon kwam de Tour bezoeken!

Pas toen Holtz ontzet was door de motoragent – die nog net geen waarschuwingsschoten hoefde te lossen - kon de presentator zijn weg vervolgen. Op naar de volgende orgastische mensenmassa.

On-ge-loof-lijk.

Een kwartier daarna kwam de NOS-mercedes omhoog gescheurd. Op de bijrijdersstoel lag een man. Een heel grote, dikke man, die met een onvoorstelbaar chagrijnig gezicht de mensen langs de weg bekeek. Mart Smeets. Godzijdank had Mart wel kleren aan. Geen rendiertrui, maar een overhemd. Lelijk, dat wel natuurlijk, maar gelukkig (gelukkig gelukkig!) was zijn immense lijf bedekt. En bleef hij in de auto liggen.

Nog nooit ben ik zo blij geweest dat ik Nederlander ben.

Het is koers!

2011-07-06T01:50:00.000-07:00

Sinds kort ben ik toegetreden tot het gilde der wielerbloggers. Mijn eerste stuk verscheen maandag 4 juli op http:/hetiskoers.nl. Voor de enkeling die deze fantastische blog niet op de voet volgt, plaats ik mijn posts hier nog eens.

Toen de Tour door Uden kwam

Zondag 30 juni 1996. Die dag doorkruiste de Tour de France de provincie Noord-Brabant. Ergens halverwege de etappe Den Bosch-Den Bosch deed het peloton - ja, echt! - mijn geboorteplaats Uden aan. Ook al was ik drie jaar eerder naar de grote studentenstad vertrokken, toch keerde ik die dag eind juni nog even terug.

Voor de Tour doe je dat soort dingen. Ik wel in elk geval.

Daar stond ik dan. Op de rotonde bij de Aldi.

Ik zag hysterische reclamekaravaanmeisjes zwaaien naar buurman Harrie. Ik zag strenge gendarmes een meute dronken Udenaren in bedwang houden voor café/zalencentrum ’t Cafeeke. En ik stond schouder aan schouder met Adrie, mijn voetbaltrainer-met-matje van bij de f-jes, toen Miguel Indurain, Bjarne Riis, Richard Virenque en een slordige 200 andere helden met een rotvaart langs schoenenwinkel Dingemans raasden.

Die dag is een stukje Sander gestorven. Het heeft slechts 22 jaar oud mogen worden.

Vroeger - we spreken over eind jaren ’70, begin jaren ‘80 - liep ik hele zomers lang met een Renault-petje op m’n hoofd. Ik was voor Bernard Hinault. Geen idee waarom. Het was nu eenmaal zo. Mijn Bretonse held reed bij de Renault-ploeg, vandaar dat petje. ’s Avonds in bed verslond ik stiekem, met de zaklamp onder de dekens, de Tourboeken van Theo Koomen. En in de eerste drie weken van juli kroop ik dagelijks bijna in een krakende transistorradio om te luisteren naar even opgewonden als onverstaanbare Franse wielerverslaggevers.

Dat laatste moet ik even uitleggen.

Wij, dat wil zeggen mijn francofiele ouders en drie volgzame kindertjes, bivakkeerden ieder jaar vier weken lang ergens in de Franse bush. Zover mogelijk van de beschaving, daarop selecteerden mijn ouders de vakantiehuisjes. Heerlijke zomers waren het, daar niet van, maar echt wielerfanvriendelijk was het allemaal niet. Geen tv, dat was het ergste. En bovenop een bergtop of diep in een onvindbaar dal was de radio-ontvangst niet altijd even goed. Zacht uitgedrukt. Niet zelden lazen we pas een dag later in sportkrant l’Equipe, die mijn vader honderden kilometers verderop in het dichtstbijzijnde gehucht had gekocht, wie achter Hinault als tweede was geëindigd.

Prachtige herinneringen.

Ergens in die vier eindeloze weken was daar altijd De Dag. De dag waarop de Tour ‘in de buurt’ was. En zo niet, dan gingen wij naar de Tour. Bij veertig graden vier uur heen, vier uur terug met z’n vijven in een Renaultje 4? Wandeltochten van zes uur over drie cols van de buitencategorie? Pas de problème. Wij waren erbij, met picknickmand en spandoek. Allez Bernard! Helse tochten waren het, met als beloning een minuut of tien, vijftien opperste spanning. De renners kwamen voorbij. Hinault voorop; Knetemann achteraan. De rest herkende je niet.

Pure magie.

En toen kwam de Tour door Uden.

Thrillseekers

2011-05-05T04:32:00.000-07:00

We zeiden: zullen we samen een werkruimte zoeken? En we deden het. Op de gok. Hoe goed kenden we elkaar nu helemaal, na drie gezamenlijke clubsandwiches in de kroeg en een paar vluchtige ontmoetingen bij de poort van het kinderdagverblijf?

Thrillseekers, dat waren we.

Ik wist niet dat ze iedere dag om elf uur een banaan eet. Of dat ze blij wordt van kleurtjesbehang, mijn gebabbel grappig en gezellig vindt, niet dwangneurotisch wil afwassen, poetsen en schrobben, en dol is op kaas, krentenbollen en karnemelk. En op koekies. Ik wist niets. We wisten niets.

Zij wist niet dat ik het gezellig vind om dagelijks samen te lunchen. Of dat ik de schouder ben waar je op kunt leunen in moeilijke tijden, met plezier zwarte koffie voor haar zet, gaten in de muur boor om haar knusse kastjes op te hangen, en bereid ben om over naaipatronen te praten. Ze wist het niet. We wisten niets.

En dat we allebei van Gummbah, Maxim Hartman, countrymuziek, Bert Wagendorp, Wie is de Mol en schoenen kopen houden? We hadden geen flauw idee, precies een halfjaar geleden.

De beste beslissingen neem je onbewust, zeggen ze.

Versierkunsten

2011-04-29T01:22:00.000-07:00

Max is verliefd. Op T.. Ze is acht maanden ouder dan Max. Behalve lief, grappig en mooi, is T. ook een beetje geheimzinnig. Beter gezegd: onpeilbaar. T. is duidelijk een meisje met meerdere lagen, met inhoud. En met karakter. Ja, onze vent heeft smaak.

Helaas heeft hij van vrouwen verleiden minder kaas gegeten. In elk geval kiest hij in de ‘jacht’ op T. steevast de verkeerde tactiek. Vorige week, bij het kinderdagverblijf. Max en T. verlaten tegelijk het gebouw. Eenmaal buiten sprint onze vent naar de fietsenstalling en tovert met het nodige machts- en spierballenvertoon de loopfiets van T. tevoorschijn. Trots plant hij het ding voor de neus van het kleine prinsesje. Tot Max’ ontsteltenis begint T. keihard te brullen. “Dat wilde ik zel-luf doen”, snikt ze. Dikke vette krokodillentranen rollen over haar wangen. Dan smijt ze de fiets terug in het hok, om er vervolgens op te springen en keihard naar het hek aan de straat te racen.

Ze passeert Max alsof ‘ie lucht is.

T.’s moeder en ik staan er wat schaapachtig bij. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik Max met de fiets zag zeulen, en mijn hart brak toen ik onze 2-jarige Don Juan intens beteuterd zijn lieftallige T. zag nakijken. “Schattig. Ze speelt hard to get”, grap ik nog wat ongemakkelijk tegen de moeder van T. en probeer vervolgens verwoed Max’ aandacht af te leiden van T.

Een paar dagen later, in de buurtspeeltuin. Max en tientallen andere kinderen zoeken paaseieren. Ook T. is er. Max is euforisch en volgt haar twee lange uren achtereen als een hondje. Je zou van minder krankjorem worden, maar T. lijkt er nauwelijks onder te lijden. Pas wanneer the shadow tegelijk met z’n eigen teva’tjes ook de fraaie roze slippertjes van T. meeneemt en ze triomfantelijk en tegelijk een beetje verlegen voor haar neus neerzet, barst de bom. “Nee-hee Max, dat wil ik zel-luf doen”.

Boem. Weer de deksel op z’n neusje.

Dit gaat niet goed. Max is in sneltreinvaart bezig zijn zorgvuldig opgebouwde band met T. te vernaggelen.

Thuis neem ik onze vent apart. “Vond je het rot dat T. zo boos werd op je?”, vraag ik. Hij knikt. “Laat me je één ding vertellen, jongen. Papa heeft dezelfde fout gemaakt toen hij mama wilde versieren. De deur voor haar openhouden, haar zware tas dragen, een duwtje in de rug geven als ze de berg op fietst: allemaal niet nodig. Ook zij kon alles zelf wel. Nou vent, profiteer ervan, zou ik zeggen. Ik heb het in m’n oren geknoopt. Als mama nu aan me vraagt of ik haar kan helpen, zeg ik: maar jij kunt dat toch zel-luf?”

Max kijkt me vragend aan. Hij begrijpt er weinig van, maar mijn samenzweerderige mannen-onder-elkaar-toontje bevalt hem wel.

Hij lacht gelukkig weer.

Kinderdagverblijf, gistermiddag. Ik haal Max op. Daar staat ’ie, op de speelplaats. T. is niet ver weg, natuurlijk. Als ik dichterbij kom, vraagt T. , op poezelige toon: “Maxi, kun jij mij helpen met het koken van de spaghetti (= grassprieten)?” Luid en duidelijk hoor ik Max antwoorden: “Maar dat kun jij toch zel-luf?”

Hij zakt neer op het bankje, in de avondzon.

Zie ik daar nou een lachje om z’n lippen?

Engel

2011-04-23T11:43:00.000-07:00

Onze oudste smurf wordt groot. Begreep hij er vorige week nog geen jota van dat oma Grave ook de mama van z’n papa is, nu vraagt hij: “Van wie ben jij, papa? Wie zijn jouw vader en moeder? En waar is jouw oma eigenlijk?” Bij de laatste vraag aarzel ik even, maar antwoord dan naar waarheid: “Die leeft niet meer. Ze was heel oud en is nu een engel”. Dat laatste heeft hij pas gezien in een tv-serie, dus hij knikt. En denkt weer na. “Je mag mijn oma wel gebruiken, hoor.”

Terwijl ik verwoed mijn lach probeer in te houden, denk ik: tjezus, wat is ‘ie al ver, dat ‘ie dit allemaal snapt.

Dan, een paar uur later. We zitten te eten aan de picknicktafel in de tuin. Met z’n tweetjes, want A. is de stad in en Ole ligt prinsheerlijk op twee oren. Tussen twee reuzenhappen rookworst door, zegt hij plotseling: “Papa, jullie oma is niet dood, hè? Je maakte een grapje, toch?” Ik verslik me in m’n worst en denk ondertussen koortsachtig na. Shit, dit wordt wel heel moeilijk. Wat zou Oei, ik groei hiervan zeggen? Moet ik volhouden dat mijn oma dood is, of denkt Max nu dat mijn oma ook zijn oma is? En is ‘ie nu dus heel erg bang dat zijn lieve oma Grave niet meer leeft? Hij kijkt naar me met grote ogen. “Je houdt me voor de gek, papa!” Hij lacht, opgelucht. En ik zeg: “Klopt vent, papa maakte een grap. Stom. Je hoeft echt nergens bang voor te zijn.” Ik geef ‘m een knuffel, hij leunt tegen me aan. “Jij ook niet, papa.”

Prachtig hoor, die bijdehante kinderen, maar potverdorie, wat is dat ingewikkeld soms. En hij is nog niet eens drie…

Troosteloze populieren

2011-04-18T04:52:00.000-07:00

Ben ik een natuurmens? Ja, als in: ik ben graag buiten. Ja, ook als in: ik geniet van de natuur, van bossen, bergen, rivieren en de zee. Kan ik dus uit m'n blote hoofd alle boom- en plantensoorten opdreunen? Nee. Ik weet het verschil niet tussen pak 'm beet een eiken- en een kastanjeboom. Geen flauw idee, nooit geweten ook.

Het interesseert me domweg geen moer.

Wat ik wel weet is dat ik aan weinig dingen zo’n hekel heb als aan populieren. Voor wie het even niet paraat heeft: de populier is die lange, dunne, grauwgroene sliert die te laf is om alleen te zijn. Altijd en overal verschuilt 'ie zich achter z’n collega-populieren, in zo'n fantasieloos rijtje. Kijk, daar staan er weer een paar, een beetje saai te ruisen in de wind. Want dat doen ze, ruisen, met hun blaadjes. Die ontelbare kleine, bleke, rottige blaadjes, waartussen te veel ruimte zit, zodat je die eindeloos lelijke Hollandse polder kunt zien.

De populier staat voor alles wat kleur- en troosteloos is in het leven. Voor West-Brabant, winderig Hollands weer, elektriciteitsmasten, bedrijventerreinen, en parkeerplaatsen bij benzinestations. De populier is een rotboom. Hij maakt me depressief.

Populieren. De naam alleen al. Een mix van ‘populair willen zijn’ en ‘plezieren’. De populier is een muurbloem, maar wil dat niet zijn. Het is een slijmbal. Dat nare, bleke jongetje (met beugel), dat doet alsof het je vriend is, maar achter je rug om over je lult om indruk te maken op de stoertjes in de klas. Het woord lijkt ook te veel op populisten. De associatie met Rita, Geert en Telegraaf-lezers maakt het er niet beter op voor deze boom.

Populieren. Je ziet ze ook veel in mijn geboortestreek: de Peel. Land van varkensstallen, silo’s, en een intens lelijk, boers dialect. En dus van populieren.

Nee, dan Twente. Land van rare achternamen, exotische sporten, bars in huizen, nuchterheid en mooie vrouwen. Maar bovenal: niet van populieren. Nee, in Twente zie je ronde bomen. Hoge, lage, grote, kleine, maar altijd ronde bomen. Gezellige bomen, dichte bomen, waar je niet doorheen kunt kijken naar het andere eind van de wereld. Plukjes bomen, ongeordend. Niet in een rij. Knusse bomen. Levensgenieters, Bourgondiërs, niet van die doodgravers, niet van die stijve, achterbakse slungels. Zoals de populier dus.

Omdat naar Twente verhuizen vanwege een boomsoort ons net te ver gaat, blijven we in Nijmegen wonen. Ook al kom je ze hier nog wel eens tegen, de populieren. Vorige week nog. Ik wandel met Max door onze buurt. Max wijst me op een plukje bomen. Beter gezegd: een rijtje. Shit, populieren. Ik wil hem de aanblik nog besparen door snel om te keren, maar ik ben te laat. ‘Papa, wat zijn dat voor bomen?’ Grote, vragende ogen. ‘Populieren, jongen, lelijke rotbomen. Daar houden wij thuis niet van.’ ‘Ik ook niet, papa. Ik vind formulieren ook lelijk.’

Mooie momenten, wederom.

Bloemen voor mama

2011-04-14T05:30:00.000-07:00

Max heeft van de buurvrouw van opa en oma (!) een tractor gekregen. Of zoals z’n mama zegt: een trekker. ‘Een trektor met een bak’, roept onze vent de hele tijd. Achter het plastic racemonster hangt inderdaad een soort platte kar. Omdat ik ook ooit een menneke van twee was, schat ik het cadeau op waarde. ‘Gaaf man, die zou ik ook wel willen’, vertrouw ik Max toe. ‘Jij mag in de bak, papa’. Mooi gebaar.

De trekker slaapt buiten en Max binnen, in bed. Het is zowat het enige moment van de dag dat de twee van elkaar gescheiden zijn. Onze vent is verknocht aan het ding; liefde op het eerste gezicht. En dus gooi ik de trekker-kar-combinatie in de auto (lang leve onze reusachtige Skoda) als ik de jongens van het kinderdagverblijf ophaal. ‘Verrassing: jij mag naar huis rijden, en papa loopt met je mee.’ Gejuich. Dan, licht bezorgd: ‘En Oletje dan? Moet die in de bak?’ Omdat Ole iedere tien seconden op z’n achterhoofd valt, lijkt dat een minder slim plan. ‘Mama gaat met Ole in de auto naar huis. Wie het eerst thuis is.’

Onze terugreis duurt een kleine drie kwartier. Niet alleen omdat dat trappen best zwaar is met die kleine beentjes. Ook omdat letterlijk iedere paardenbloem (‘zonnebloemen!’) geplukt moet. ‘Voor mama’. ‘Prachtig, jongen, eindelijk een man die haar met verse bloemen verrast.’ Halverwege de rit. Plots een pauze. Max zet voet aan de grond. Hij hijgt licht, veegt wat zweet van z’n voorhoofd en vraagt dan voorzichtig: 'Wij gaan winnen, hè, papa? Mama en Ole zijn nog niet thuis.’ Ik heb het hart niet om te ontkennen.

En zoef. Verder gaan we. De beentjes malen fanatiek door; de zon schijnt. Mooie momenten.

Thuiskomst

2011-03-31T12:34:00.000-07:00

Donderdagavond. Het eten is achter de kiezen. Ik ga nog even snel de stad in, voor wat praktische inkopen. A. legt de mannetjes in bed.

Rond half negen ben ik weer thuis. Als ik m’n jas ophang, hoor ik boven een stemmetje. ‘Papaaa?’ Ik ren de trap op. Fijn, Maxi is nog wakker. Even knuffelen.

Net boven het immense dekbed krult een eigenwijs blond kuifje. Twee slaperige kraaloogjes kijken me tevreden aan. “Papa, jij is teruggekomen!’, zegt mijn kereltje. En hij lacht z’n tandjes bloot. Een handje komt boven de deken uit en grijpt mijn hand.

Ik blijf nog tien minuten zitten. Zonder iets te zeggen. Max knort; hij slaapt.

En ik ben gelukkig.

Letters ruiken

2011-03-28T05:31:00.000-07:00

Ik ben een reuzenbaby. De verbinding tussen mijn zintuigen is nooit volledig verbroken. Baby’s proeven beelden en ruiken geluid, met hetzelfde gemak als waarmee ze hun fles leegslurpen. Meestal verdwijnt deze ‘gave’ na enkele weken of maanden, maar bij sommige mensen blijft de connectie tussen zintuiglijke waarnemingen bestaan. Dit verschijnsel heet synesthesie. Mensen die dit ‘hebben’, proeven bijvoorbeeld letters of voelen geluiden.

Ik ‘zie’ de kleur van woorden. En tot vorige week dacht ik dat iedereen dat kon.

Niet dus.

Sowieso vormen zintuigen een bijzonder boeiend fenomeen. Vind ik. Het grappige is dat iedereen zintuiglijke sensaties waarneemt, maar dat we de grootst mogelijk moeite hebben om deze sensaties in woorden te gieten. Probeer maar eens een kleur te omschrijven of een smaak. Ja, we geven er woorden aan als rood, groen, zout of bitter. Maar echt beschrijven? Dat kan niemand.

Zintuiglijke waarnemingen zijn per definitie individueel en persoonsgebonden. Het is een beetje als met smaak. Daarover valt niet te twisten. En zo is ook nauwelijks vast te stellen of iemand een kleur als dezelfde kleur ziet als een ander. Ooit heb je van je ouders geleerd dat blauw blauw heet. Dat leer je doordat je ouders of andere grote mensen de kleur aanwijzen en er het woord blauw aan geven. Maar hoe zien we de kleur blauw? Misschien wel als roze, of geel. Dat weten we niet, omdat we de kleuren an sich niet kunnen omschrijven.

Super boeiend. En het tekent onze beperkingen.

Ik ben misschien wel extra gegrepen door het thema omdat ik één zintuig mis. Net als mijn vader (en vermoedelijk ook Max) lijd ik aan anosmie. In normale-mensen-taal: de Peters-mannetjes kunnen niet ruiken. In de Volkskrant zei de blinde cabaretier Vincent Bijlo dat niet kunnen ruiken hem na blindheid en doofheid het ergste leek. Mij persoonlijk lijkt niet kunnen proeven 100 keer erger, maar ik weet niet beter. Ik heb nooit de lente kunnen ruiken. Of gemaaid gras of versgebakken brood.

Wat niet weet, wat niet deert.

“Oooh, maar dan kun je ook niet proeven”, zegt bijna iedereen ontzet aan wie ik mijn ‘gebrek’ vertel. Wel dus. Ik onderscheid aardbeienjam van witlof en paprikachips van augurken. Maar hoeveel proef ik precies? Dat is lastiger te beantwoorde. Genoeg, vind ik zelf. Genoeg om volop van eten en drinken te genieten. En daar gaat het mij om. Te weinig om te merken of er dille of oregano over mijn pasta is gestrooid.

Boeien. Als ik die pecorino maar proef.

Andere vraag: hebben de overige vier zintuigen mijn ‘tekort’ overgenomen? Dat schijnt te gebeuren bij blinden en doven. Geldt dat ook voor niet-ruikenden (Waarom is er nog geen naam voor deze mensen? Suggestie: nozen). Ik vrees van niet, bij mij in elk geval niet. Mijn oren zijn vrij belabberd (laat ze eens uitspuiten, roept A. al jaren) en ik heb een bril voor in de auto.

Ik kan wel heel goed voelen. Vooral sfeer- en stemmingswisselingen.

“Nee, Sander, dat is gewoon je vrouwelijke kant”, zegt J. grijnzend. Punt voor haar.

Hé, maar misschien is ‘mijn’ synesthesie helemaal geen overblijfsel uit de tijd dat ik nog een klein, kaal, poepend en boerend michelinmannetje was. Misschien heb ik die gave juist wel ontwikkeld omdat ik niet kan ruiken. Superfijn: nu weet ik tenminste dat de AA groen is, de EU bruin en de UU felgroen. Daar heb je pas écht iets aan.

Ontzettend bedankt, God, evolutie of – gewoon – mijn lichaam!

Dilemma

2011-03-18T06:51:00.000-07:00

In mij woedt een gevecht. Een strijd op leven en dood. Letterlijk bijna.

Ik zie het nare kuifje van pedoseksueel Robert M. in de krant. En ik lees de verhalen. Dat M. bij voorkeur kindjes tussen 0 en 2 jaar uitkoos omdat die nog niet kunnen praten. Of over de jongen van 15 die door M.’s partner werd vastgehouden, terwijl hij zijn 3-jarige broertje in de aangrenzende kamer om hun mama hoorde roepen. De kleuter werd verkracht door M.

En nog veel meer ellende.

Ik heb twee kinderen die passen in M.’s favoriete doelgroep. De vader in mij zou de man graag eigenhandig castreren en de nek omdraaien. De geciviliseerde mens in mij zegt: ‘Het recht doet z’n werk. Vertrouw daar op.' En: 'Verlaag je nooit tot het niveau van hen die je veracht.’

Mijn god, wat een dilemma. Wat moeten de ouders van de slachtoffertjes doormaken?!

Ei- en zaadcelletjes, bedankt!

2011-03-09T05:42:00.000-08:00

Schuldige huizen en schuldige landschappen, vooruit. Maar schuldige ei- en zaadcellen? Ja, die bestaan ook. Ik ben er zelfs uit ontstaan. Wat ze hebben misdaan? Simpel: ze zijn samengesmolten op de verkeerde plek. In het verkeerde land.

Ik haat Nederland.

De eindeloze polders, de lompe mensen, het weer, schaatsen, klederdracht, het gezanik over vieze Franse toiletten: ik walg ervan. Waarom woon ik er dan op m’n 36e nog steeds? Omdat ik natuurlijk niet he-le-maal achterlijk ben. In de rest van de wereld is het echt niet zo veel beter. Ik bedoel: hier krijgen we elk kwartaal kinderbijslag, hier rijdt de trein op tijd en hier ruimen mensen hondenpoep op in minivuilniszakjes.

Ook belangrijk!

Bovendien: iedere dag je americano drinken op een zonnig Madrileens terras gaat vervelen. Dagelijks naar je werk wandelen door de smalle, kronkelige straatjes van pak ‘m beet Nice, Genua of Lissabon is overschat. En in de weekenden vanuit je woning in Granada gaan wielrennen in de Sierra Nevada is op de lange duur vast en zeker ontzettend saai.

Nee, ik prijs mezelf gelukkig als ik op een regenachtige maandagochtend om 8.00 uur in de file sta bij knooppunt Ewijk. Wij hebben tenminste matrixborden en P+R transferia. En dus ben ik iedere dag als een kind zo blij wanneer ik de televisie aanzet. Wij hebben Wendy van Dijk, Ivo Niehe en Winston huppeldepuppelvitch. En als er echt iets ergs gebeurt, en we verdienen onverhoopt drie of vier procent minder, dan hebben we altijd onze arbeidsongeschiktheid-, rechtsbijstand-, lijfrente- en overlijdensrisicoverzekeringen nog.

Een veilig gevoel. Lekker dichtgetimmerd ook.

Dat mag best iets kosten.

En ach, dat ik qua muziekvoorliefde eigenlijk een Portugees ben, dat ik de saudade tot in m’n kleine teentjes voel als ik Amalia Rodrigues de fado hoor zingen, dat past precies in het plaatje. Saudade betekent zoiets als weemoed, onvervulbaar (en onvervuld!) verlangen. Een verlangen naar andere delen van de wereld. Naar onbekende plaatsen. Naar de andere kant van de heuvels, waar het gras zo groen is, waar de zon altijd schijnt, en waar mensen minder zaniken.

Walging

2011-03-07T07:36:00.000-08:00

Een miezerig mannetje in z’n zondagse pak en een te blonde vrouw in een gedurfd bloemengewaad. Ze lopen voor ons uit, de stad in. “Goed verkleed”, fluister ik bewonderend. Maar als we ze passeren, blijken ze echt. Echt als in 'verkleed als zichzelf' dus.

Carnaval in Nijmegen. De toon is gezet.

Wie het over vaderliefde heeft, heeft het deze zondag over mij. Ik heb mijn principes (lees: afschuw, fysieke pijn en diepe walging) opzijgezet, heb de hele familie in de auto gegooid en ben vol goede moed naar de optocht gescheurd. Op weg naar het centrum krijgen we achtereenvolgens Spiderman, boer Marcel en een hossende meute New Kids (bijna) onder de wielen.

Lachen man.

Max vindt de festiviteiten geweldig. A. ook. Zij is ooit Bornerbroeks jeugdprinses geweest en zoiets raak je nooit meer kwijt. De hele middag grijnzen Max en A. van oor tot oor. Gelukkig zit de kleinste Peters in mijn kamp. Bij het zien van de eerste wagen - bemand met smurfen, een Louis-van-Gaal-pop en legomannetjes met neptieten - kotst Ole prompt de hele stoep onder. Ik troost 'm met de mededeling dat het slechts eenmaal per jaar carnaval is. En dat er ergere dingen in het leven zijn.

Gelukkig vraagt hij niet welke. Ik had het antwoord schuldig moeten blijven.

Maar goed. Voor Max doe ik veel, zo niet alles. Onze kleine man vindt het allemaal even prachtig. Hij kijkt met grote ogen naar de trekkers, vecht om uitgedeelde snoepjes, en geeft iedere deelnemer van de optocht hoogstpersoonlijk een high five. De subtiele humor van de carnavalsgasten ontgaat ‘m volledig. Zo mist hij de ontelbare doldwaze toespelingen op de naam ‘Knotsenburg’ (zo heet Nijmegen dezer dagen), hij mist de mannen in vrouwenkleren die ‘Bent over, boy’ op hun billen hebben staan en – hoe jammer – hij mist het levensgrote rijdende bankstel met daarop een bierton. Een bierton? ‘Ja-haaa, wij hebben een ton op de bank’.

Ge-ni-aal.

Eenmaal weer thuis zetten Max, A. en Ole - de verrader! – de zoveelste polonaise in. Het brengt me in verwarring. Ik maak deel uit van een carnavalsgezin. Hoe kan dat? Waar is het misgegaan? Help!

Zoals zo vaak is een nachtje slapen de oplossing van veel ellende. Vanmorgen kwam alles weer op z’n pootjes terecht. A. wil Max omtoveren tot ridder. “Zo leuk, alle kindjes van het kinderdagverblijf zijn verkleed, Maxi.” Maar Maxi is weer de oude. En brult: “Ik denk dat niemand verkleed is, mama. Ik wil het niet!” Resoluut smijt hij de maliënkolder, het schild, de helm en het zwaard in de vuilnisemmer.

Voor één keer juich ik deze burgerlijke ongehoorzaamheid heel hard toe. Volgend jaar gaan Max, Ole en ik op mannenvakantie, naar Tenerife of zo. Dat kun je met een beetje slechte wil ook carnaval noemen. Maar je hoeft tenminste niet verkleed. Vamos, hombres!

Schuldig

2011-03-02T02:31:00.000-08:00

Ik heb mezelf beloond met een dagje vrij. Een snipperdag, zoals mijn schoonvader dat nog noemt met een mooi, bijna vergeten woord. Een vrije dag begint voor mij met een dampende kop zwarte koffie en de Volkskrant. Die spel ik uit van a tot z. Zelfs de immer abominabele column van Ronald Giphart kan mijn goede humeur niet bederven.

Het voelt een beetje als vroeger. Als spijbelen.

En dan schijnt de zon ook nog.

In de krant een mooi stuk over ‘schuldige woningen’. Huizen waar zich ooit de meest vreselijke gebeurtenissen hebben afgespeeld. Het Achterhuis natuurlijk, maar ook de zolder waar Sietske H. haar vier eigenhandig gedode baby’s bewaarde, of de griezelige kelderkerker van Marc Dutroux. Zoals Armando’s ‘schuldige landschap’ passief toekeek hoe tienduizenden joden werden gedeporteerd, zo grepen ook deze huizen niet in. Ze zagen de wandaden, de wanhoop, maar zwegen. En ze zwijgen nog steeds.

Misschien vergezocht, maar ik vind het een prachtig beeld.

Ik doe dat graag: levenloze spullen een menselijk gezicht geven. Zo kan ik serieus wat weemoedig worden als ik door een grauwe volksbuurt kom, langs zo’n rijtje dichtgetimmerde huizen, en ik zie daar een auto voor de deur staan. Of ik ontdek nog net een glimp van een haveloos gordijn tussen de planken. Dan schiet het door mijn hoofd: je zult maar als auto in deze buurt terecht komen. Of: je zult maar als gordijn hier opgehangen worden. En weten: hier kom ik nooit meer weg.

Met iets meer geluk had het heel anders kunnen lopen. Beter, vrolijker, welvarender. Arme auto, arm gordijn.

Raar? A. vond van wel. De eerste keer dat ik deze gedachte met haar deelde, zag ik haar denken: kan ik deze vent nog dumpen? Gelukkig was het daarvoor te laat. Inmiddels is ze eraan gewend, en kan ze er om lachen. En soms maakt ze schaamteloos misbruik van mijn oprechte gevoelens. “Zeg sanderpeterstekst, ik wil niet heel vervelend doen, hoor, maar denk wel eens: je zult maar de broek of de wc-pot van Sander Peters zijn. Dat is nog eens een treurig bestaan. Ofwel je ligt wekenlang vies weg te rotten op een stoel, onder een berg andere kleren, of je schreeuwt dagenlang tevergeefs om een fris doekje. Arme broek, arme wc-pot.”

Ik doe nog een kansloze poging om grappig te zijn (“Je zult maar de echtgenoot van A. zijn”), maar weet dat ze gelijk heeft. Ik ga mijn broek redden en de wc-pot een beurt geven. Maar ergens vind ik het slap van mijn gewaardeerde klerenbergstoel en wc-rolhouder dat ze me niet even gewaarschuwd hebben.

Hoezo schuldig huis?!

Sleur? Heerlijk!

2011-02-28T04:31:00.000-08:00

J. en ik zijn nu vier maanden een stel. Geen bankstel, maar een kantoorstel. Vier maanden lang al vertoeven we minimaal drie dagen per week in elkaars nabijheid. (Ik mag van J. niet zeggen: op elkaars lip). Vier maanden lang al gooit J. tegen elf uur ’s ochtends de elfuurbanaan op m’n bureau, dekken we rond half een gezellig samen de tafel en spelen vervolgens met kinderlijk enthousiasme het vraagvandedag-spel.

Sleur? Ben je gek. Ons samenzijn verveelt nog geen moment. Mij althans niet.

Een ingespeeld team, dat zijn we. Zie ik vanuit m’n ooghoeken dat J. zich richting mijn bureau beweegt, dan houd ik gedachteloos al m’n koffiekop omhoog. Tijd om bij te tanken. Hetzelfde om een uur of twee ’s middags. Hoog tijd voor een tjokvolle mok pikzwarte koffie om de onvermijdelijke afterlunchdip de kop in te drukken. Voor mij dan. J. wil een halfje, of beter gezegd: twee derde. Dat weet ik. Ik vraag het niet eens meer.

Heerlijk, die patronen.

Langzaam maar ontzettend zeker leren we elkaar kennen als onze broekzak. Hoe ondoorgrondelijk J. ook is, voor intimi is ze stiekem best een open boek. Trekt ze zonder een woord te zeggen slechts haar wenkbrauwen heel even omhoog, dan weet ik: foute boel. Ze denkt er het hare van. Zegt ze, terwijl ze driftig doortikt: “Ik luister wel, hoor”, dan weet ik: ze luistert niet. Geen probleem, dan wacht ik toch even met het vertellen van die hilarische dijenkletser. En heeft ze vuurrode blosjes op de wangen, dan weet ik: ze heeft het druk en is een piepklein beetje gestresst.

Tijd voor een kopje thee en, vooral, een koekje.

Onze kantoorrelatie is gebaseerd op de beginselen van Louis’ totaalvoetbal. Iedere pion weet wat z’n taak is, in elke denkbare situatie. Verrassingen zijn uitgesloten, zeker de onaangename, en dat is onze kracht. We vormen, kortom, een geoliede machine. And we love it. Ik althans wel.

Vorige week vroeg iemand: is dat niet raar, of saai, de hele dag met z’n tweetjes op zo’n kantoortje? Tja. Dan heb je er dus niets van begrepen. Ten eerste: ik ben tekstschrijver. Ik zit dus graag een hele dag achter een beeldschermpje. Maar belangrijker: ik zit graag de hele dag met iemand als J. op een kantoortje. Bescheiden als ze is, zal ze het niet willen horen (bij het lezen van deze blog zal ze slechts haar wenkbrauwen heel even omhoog bewegen), maar ik zeg het lekker toch: “J., je hebt mijn werkende leven weer kleur gegeven. Waar kan ik tekenen voor de volgende vierhonderd maanden kantoorhuwelijk?”

Goed. Genoeg veren in de spreekwoordelijke r….. Waar blijft die elfuurbanaan nou?

Van Mubarak naar Max

2011-02-24T05:42:00.000-08:00

De revolutie in de Arabische wereld, ik geniet er met volle teugen van. Niet van het geweld tegen al die arme drommels natuurlijk. Wel van het verschijnsel ‘macht’. Wat is macht eigenlijk? En vooral: wat is het niet? Macht bestaat slechts in de hoofden van mensen. Het is een theoretisch begrip. Je moet er in geloven, anders werkt het niet. Als degene over wie de macht wordt uitgeoefend, dit beseft en zich roert, smelt macht weg als sneeuw voor de zon.

Vraag dat maar aan Ben Ali, Mubarak en straks aan kolonel Khaddafi.

En aan A. en mij.

Wij voelen ons in de opvoeding van onze stronteigenwijze, iets te slimme en soms ronduit brutale puberpeuter Max wel eens als een roepende Mubarak in de Sinaïwoestijn. Als Max niet wil luisteren, en dan bedoel ik dus écht niet, wat dan? De pedagogische variant van ‘keihard ingrijpen door het leger’, ofwel de corrigerende tik? Liever niet, maar soms neigen we er wel naar.

Terwijl A. en ik toch echt het beste voor hebben met onze onderdanen Max en Ole.

Het lijkt of Max nu al - hij is nog geen twee jaar en negen maanden - haarfijn beseft dat ouderlijk gezag net als politieke macht niet meer is dan een leeg omhulsel. Bedacht door papa’s en mama’s om hun kroost zolang mogelijk onder de duim te houden. Dat ouders – als puntje bij paaltje komt – ook niet zomaar naar grof geschut zullen grijpen (vergeet Khaddafi). En dat je als kind meer ‘invloed’, ja zelfs ‘macht’ hebt dan je dacht.

En dus? Dus zit er voor ons net als voor de Arabische leiders niets anders op dan in te stemmen met een zekere democratisering. Geef het volk brood, spelen en het idee dat ze enige zeggenschap hebben. Maar zoek altijd een middenweg. Maak niet de onherstelbare fout door het volk volledig z’n zin te geven. Het volk is namelijk een verwend kind. En verwende kinderen walsen over je heen. Weg gezag, weg macht en weg orde en regelmaat. Voor altijd en eeuwig verloren.

Kinderen en volkeren hebben duidelijke regels en grenzen nodig. Wijze mensen moeten hierover beslissen. Dat heet parlementaire democratie. Of opvoeden.

Geert, Rita en al die andere vreselijke populistische types: are you listening?

Antenne

2011-02-22T04:59:00.000-08:00

Ik ben een leeuw. Sterrenbeeldtechnisch althans. En dus zou ik volgens de astrologische theorie een dominante, ambitieuze, intelligente, creatieve, zelfverzekerde, wilskrachtige, onafhankelijke en ijdele man moeten zijn.

Grappig: die beschrijving klopt precies. Alleen dat ijdele, daar herken ik mezelf niet zo in.

Zonder gekheid: ik ben natuurlijk vre-se-lijk ijdel. Ik kan er niets aan doen, en ontken het ook niet langer. Ik heb mezelf geaccepteerd als ijdeltuit; op uiterlijk vlak, maar zeker ook op professioneel gebied. Het komt er eigenlijk op neer dat ik naar complimentjes vis. De godganse dag. Als iemand zegt dat ik er goed uitzie, als iemand mijn schrijfsels leuk vindt, of als ik applaus krijg voor een praatje of debat, dan leef ik op. Aandacht, positieve aandacht, daar doe ik vrijwel alles voor.

Kenmerkend voor überonzekere types.

Vorige week schreef ik al over mijn etalageruitenfetisj. Meer in het algemeen ben ik dol op spiegels. Ik kijk er graag en veel in. Als ik weet dat het in uiterlijk opzicht allemaal wel snor zit (figuurlijk dan , vanzelfsprekend), functioneer ik beter. Vooral mijn haar is een ding, een item. Gisteren shockeerde ik J., toen ik bekende liever in een roze huispak maar met ‘goed haar’ de straat op te gaan, dan in een stoere, coole of kekke outfit maar met ochtendlijk aapjeshaar.

“Jouw aapjeshaar is dus wat voor vrouwen onopgemaakte ogen zijn”, constateerde J. Geen idee hoe dat voelt met die ogen en mascara enzo, maar als zij het zegt.

Nu J. weet hoe de vork bij dit leeuwenmannetje in de steel zit, moet ze er ook naar handelen. Vind ik. Dat heb ik haar vanochtend dus even fijntjes duidelijk gemaakt toen ik bij een toiletbezoekje (weer!) één sneue, eenzame, bizarre, rechtopstaande pluk op mijn hoofd ontdekte. Een antenne, zogezegd. En bij antennes moet er onmiddellijk en zonder aarzelen een antennealarm worden afgegeven.

Dat weet A. en dat weet J. nu ook.

En wat zegt J., met een lief en verleidelijk lachje: “Maar misschien vind ik zo’n plukje wel heeeel charmant?!” Alsof ze verdorie weet dat ik weerloos ben tegen complimenten.

Fietszadelgate

2011-02-19T14:07:00.000-08:00

Soms gebeuren er dingen die je niet had kunnen verzinnen. Neem afgelopen donderdag. Ik zie op twitter dat vriendin P. (althans, haar fiets) het slachtoffer is geworden van een zadeldief. Ze roept lotgenoten op aangifte te doen. Omdat mijn zadel een paar weken eerder ook ontvreemd is, op dezelfde plek, doe ik braaf mijn burgerplicht. Meteen daarna stuur ik een lollig bedoelde tweet de wereld in: ‘Ik heb me aangesloten bij het offensief tegen de geheimzinnige fietszadelfdief in Nijmegen-West’.

Een halfuurtje later. Tring. Mijn mobiel. “RTV Nijmegen hier. Ik lees dat u een collectief heeft opgericht tegen fietsendieven?” Ik leg uit dat het iets genuanceerder ligt, maar een uurtje na mijn tweet staat er een heuse cameraploeg in mijn tuin. Ze stellen me drie vragen en filmen minutenlang mijn gloednieuwe zadel. En nog eens. En nog eens. “Het is een beetje een komkommerdag vandaag”, zegt de verslaggever. Hij lacht er wat ongemakkelijk bij.

Mij maakt het niet uit. Ik heb een topdag; mijn debuut bij RTV Nijmegen is een feit.

Die avond zit ik niet met borrelnootjes voor de buis (anderen wel, begreep ik later). Ik ben op stap met A., ons maandelijkse niet-spontane, maar beregezellige avondje uit. De volgende ochtend bekijk ik het itempje op internet. Beetje jammer dat ze me een keer ‘Peter’ noemen, maar verder: geniaal. Keihard nieuws. En goeie quotes natuurlijk. “Ik kwam uit de trein, moe, het regende en toen was m’n zadel weg. Lopen dus.”

Natuurtalentje.

Ik zet het linkje meteen op twitter, facebook, linkedin en hyves. Op social media mag, nee moet je je eigen successen ongegeneerd vieren.

Twee dagen later. A. en ik hangen op de bank. Ik zeg, een beetje nagenietend: “Gaaf was het hè, mijn tv-optreden?” A. kijkt verschrikt op. Zenuwachtig grijpt ze naar haar telefoontje. “Ik heb nog niet gekeken”, bekent ze dan. Zo gaat dat blijkbaar na drieënhalfjaar huwelijk. Samen bekijken we alsnog het filmpje. Haar reactie doet mijn lichte ergernis als sneeuw voor de zon verdwijnen. “Wat doe je dit soort dingen toch altijd goed,” zegt ze, bloedserieus. Dan, met een lachje: “En oh, oh, wat ben je een bluffer. Mij een beetje naar de fietsenmaker laten gaan en zelf met dit verhaal goeie sier maken. Ik hou van je, mafkees.”

Ja, ja. Wat passen we goed bij elkaar. A. is er voor de inhoud, ik voor de show. Ik zeg: prima geregeld!

Lichaamsgeur

2011-02-17T05:01:00.000-08:00

Ze zeggen wel eens dat mensen hun partner onbewust selecteren op lichaamsgeur. Hoe zit dat dan met mensen die niet kunnen ruiken? Met mij dus. Geen flauw idee. Maar als het verhaal klopt, heb ik A. uit een enorme doelgroep ‘gekozen’. Mooi compliment, toch?!

Matchende geuren dus. Zou zoiets ook gelden voor bioritmes? Ik hoop het niet, want dan is mijn relatie met A. ten dode opgeschreven. Ik ben een ochtend- en avondmens, A. een middagmens. Ik sta op met goeie zin (oké, dat goede humeur staat onder druk sinds bepaalde types me bij nacht en ontij uit m’n slaap jengelen), en ben ’s avonds met geen tien stokken m’n bed in te krijgen.

Ergens daartussenin kak ik vreselijk in.

Het liefst zou ik tussen 14.00 en 19.00 uur een dekbed over m’n hoofd trekken en in een diepe slaap wegzinken. Een siësta-plus, zeg maar. Het lullige is dat A. net in die uren op haar best is. In elk geval beter dan in de vroege ochtend. Er zijn gezelliger dingen te bedenken dan met A. aan de ontbijttafel zitten. En appeltje nummer 1, Max dus, valt niet ver van mama’s boom. Het liefste dat Max en A. voor 9.00 uur over hun lippen krijgen? “Laat me ALSJEBLIEFT met rust.”

Zelfs een dansje of een dikke vette knuffel van papa Sander helpt ze niet. Geen polonaise aan hun beider lijven.

Rare pipo’s.

Gelukkig is Ole er nog, mijn ieniemieniepartner in crime. Om 7.15 uur ligt ‘ie al lekker te babbelen in bed. Als ik ‘m optil, word ik getrakteerd op een vette grijns, en ook voor een kwalitatief hoogstaande kroelpartij is onze kleine dikzak wel te porren. ’s Ochtends althans, want overdag doet Ole een powernapje van een uur of tien. De verslagjes in het schriftje van het kinderdagverblijf zijn hilarisch: “Ole knuffelt op schoot bij L., dan valt ‘ie in slaap, om 12 uur drinkt Ole een flesje, dan slaapt ‘ie weer in, dan drinkt ‘ie nog een flesje, hij speelt een kwartier, en dan wordt ‘ie alweer moe. Hij slaapt tot half zes. Dag lieve Ole, tot morgen.”

Lijkt me heerlijk, zo’n dag.

Iedere avond vieren Ole en ik ons eigen feestje. Max snurkt, A. snurkt, en papa en zoon doen aan male bonding. Gisteren keken we samen geboeid naar de tweede helft van Arsenal-Barcelona. Sindsdien weet ik twee dingen zeker: a) Ole heeft verstand van voetbal, b) ik krijg ‘m na die fan-tas-tische voetbalshow nooit meer mee naar de goedwillende prutsers van NEC.

Emotionele verwaarlozing

2011-02-16T02:55:00.000-08:00

Bliep. Bliep.

Vrijwel gelijktijdig springen A. en ik van de bank. We rennen naar de eettafel, naar onze mobieltjes. Wie van ons heeft een sms, mail of whatsappje ontvangen? Shit, het is A. Weer! Ik druip verslagen af, maar houd m’n iPhone stevig vast. Je weet maar nooit, misschien krijg ik over tien seconden wel een melding.

En anders misschien wel over een minuut. Of over een kwartier.

A. en ik zitten in een verlate puberteit. De schuldigen? Onze hippe smartphones. Ik heb sinds een jaar een echte iPhone, A. sinds kort zo’n nepperd, van Samsung. Beiden zijn we verslaafd. Niet zo’n klein beetje ook. Tijdens ‘Flikken Maastricht’, op de wc, tijdens het koken, op de racefiets, ja zelfs in bed voor het slapengaan: onze kleine, glimmende, zwarte, kersverse BFF’s zijn nooit ver weg.

Bliep. Bliep.

Vorige week belde mijn moeder. (Ja, die gebruikt de telefoon nog om te bellen, de schat.) Ze vroeg: “Heb je het gelezen in de krant?” Ik: “Wat, mam?” “Over dat onderzoek naar de invloed van papa en mama’s iPhones op de emotionele ontwikkeling van hun kinderen?” Ik was meteen bij de les. Ze vervolgde: “Steeds meer kindjes zijn emotioneel verwaarloosd omdat hun ouders continu met hun neus op dat schermpje zitten. Maar gelukkig geldt dat niet voor jullie”, voegde ze er fijntjes aan toe.

Gelukkig niet inderdaad. Stel je voor.

Sinds een week geldt in ons huis een streng mobieltjesregime. Zeg maar de smartphonevariant van de avondklok. Doordeweeks geen gebliepbliep meer tussen 17.30 en 20.00 uur. In het weekend moet ‘ie op tafel liggen. Zonder geluid aan. Af en toe checken mag, als de afkickverschijnselen ondraaglijk worden. Meer niet. Pubers hebben regels nodig, grenzen. Dus leggen we die onszelf op. Consequent.

En met een passende straf als de regels overtreden worden.

Maandagavond om 19.13 uur werd ik betrapt. Op de wc, de iPhone in de hand. Bliep bliep, zei het ding. De klikspaan. En dus hebben mijn iPhone en ik een week eettafelarrest. Ik sta aan het begin van zes dagen weekendregime. Vreselijk. Er zijn mensen voor minder doorgedraaid.

En Max? Die krijgt er helemaal niets van mee. Hij zit de godganse dag op het schermpje van z’n Fisher Price smartphone te turen. Niks aan.

A. en ik voelen ons zwaar emotioneel verwaarloosd.

Slik

2011-02-13T04:15:00.000-08:00

Het zal wel typisch mannelijk zijn. Maar als ik ziek ben, en dan bedoel ik dus echt ziek compleet met zweet- en bibberaanvallen, helse spierpijnen en een continue drang m’n volledige maaginhoud in de dichtstbijzijnde toiletpot te deponeren, dan denk ik dat ik nooit meer beter word.

Ik vrees dat ik een onuitstaanbare patiënt ben.

Op die momenten doe ik wel eens een heldhaftige poging mijn miserabele leven over een andere boeg te gooien. Ik spreek mezelf bestraffend toe: “Mocht je ooit weer beter worden, Sander, dan geniet je voortaan van je gezondheid. Besef wat je hebt, iedere dag van de rest van je leven. Kijk, luister, voel en waardeer het. En vooral: beschouw het niet als vanzelfsprekend.“

Deze Ratelbandiaanse mantra is een-op-een toepasbaar op alle andere ‘vakgebieden van het leven’.

Dus ook op het relationele gebeuren. Dit weekend werd ik nog eens met mijn grote, kromme neus op de harde feiten gedrukt. Zoals ik mijn twittervolgers en facebookvriendjes al meermalen had laten weten, verheugde ik me nogal op een weekend als alleenstaande man. Zonder vrouw en kinderen dus. (Het was zelfs zo erg dat iemand bezorgd informeerde of ik niet in een relationele crisis verzeild was geraakt).

Nee dus.

En na dit weekend gaat dat ook zeker niet meer gebeuren. Want het lijkt misschien wel ontzettend leuk om ‘s avonds voor het slapengaan nog een pizza-met-salami te bestellen en die al kruimelend in bed op te eten, terwijl Rammstein op volle sterkte door het huis schalt, maar in wezen is er geen ene moer aan.

Daar sta je dan, tanden gepoetst, klaar om de eenzame gang naar de zolderkamer te maken. Je werpt een snelle blik op de kamer van muppet één. Koud en donker. Zelfs het Nijntje-bedlampje is uit. Het dekbed ligt er verkreukeld bij. Op een hoopje zoals altijd, alleen deze keer ligt er geen blond kereltje in een stoer hempie onder. Deze keer slaat dat ventje niet slaapdronken z’n armpjes om je heen. En deze keer vraagt ‘ie niet aan je of ‘je nog heeeeel even bij ‘m komt slapen.”

Slik.

Ook de kamer van muppet twee is leeg en koud. De gordijnen zijn open. Kil licht van een straatlantaarn valt opdringerig naar binnen. Muziekkonijn, een verdwaalde speen en twee paar miniminiminisokjes (maat 18) kijken je aan. Ze grijnzen sadistisch.

Slik. Slik.

Snel naar boven dan maar. Naar bed. Maar ook hier geen gezelschap. Geen klein, dun, snurkend mensje – weggestopt ergens diep onder het enorme dekbed - dat haar ijsklompvoeten meteen jouw kant op manoeuvreert. Geen donkere (altijd kriebelende) harenkrans op het kussen naast het jouwe.

In plaats daarvan slaapt je iPhone daar. Voor het geval dat. Je weet immers maar nooit. Misschien krijg je wel een lief whatsappje uit het verre, verre Twente. Of beter nog: een telefoontje van muppet één. “Papa? Waar bent jij?”

“Thuis jongen, en papa vindt er geen reet aan.” Slik.

Vrouwen op een fiets

2011-02-10T13:17:00.000-08:00

Wielrenners zijn net vrouwen. Zeker de mannen onder hen. Raar? Nee hoor, het is zo klaar als een klontje. Wielrenners zijn namelijk erg ‘bezig’ met anderen. Met andere wielrenners welteverstaan. Nog specifieker: met het uiterlijk van andere wielrenners. Met hun kleren. Met hun buik en billen. En above all: met hun benen.

Wielrenners zijn onuitstaanbare ijdeltuiten. Extreem onzeker en dus afgunstig.

Net vrouwen, zoals ik zei.

Ik ben ook wielrenner. Een goedwillende amateur, oké, maar ik voldoe aan alle criteria. Ook ik wring me in bochten om er zo gelikt mogelijk uit te zien op de fiets. Kek pakje, Italiaans spiegelbrilletje, witte sokjes (!) en gebruinde benen. Er zijn jaren geweest – ja, echt! - dat ik mijn beide benen biljartbalkaal schoor. Wie die benen wel eens in real life heeft mogen bewonderen, weet wat een hels karwei dat was. Haren, haren, en nog eens haren.

Maar ja, wie mooi wil zijn…

En het is natuurlijk kicken iedere keer als je in die etalageruit op je eigen spiegelbeeld zit te geilen. Wow, die spieren!

Keerzijde van dit verhaal is wel dat wij (let op: ik ga over op de eerste persoon meervoud) geen afgetrainde profs zijn, maar luie mooi-weer-fietsers. Die een hoofdzakelijk zittend beroep hebben. En ook nog eens de dertig gepasseerd zijn. Kortom: dat strakke pakje gaat als vanzelf steeds strakker spannen. En die witte sokjes en dure Italiaanse zonnebrillen hebben steeds meer moeite de aandacht van dat beginnende buikje af te leiden.

En dus gaan we gluren. En vergelijken.

Ieder jaar weer lach ik in m’n vuistje als ik zie dat fietsvrienden J. en F. ook niet geheel schadevrij uit de winter zijn gekomen. Zat die broek van J. altijd zo bizar strak? En kijk z’n benen eens, die zijn toch echt wel mollig. Zat F. vroeger ook al zo hoekig op z’n fiets? En die rooie kop van ‘m, geen gezicht.

Blij dat ik er in elk geval stukken professioneler uitzie.

Des te harder is de klap als we (en dat gebeurt ieder jaar wel een aantal keer) weer eens worden voorbij gekacheld door een stokoude, moddervette, behaarde en bebaarde mafkees op een fiets die vast heel modern was, in de vroege middeleeuwen.

“Goh!”, zeggen we dan tegen elkaar, als we even adem hebben. “Vast een oud-prof. Nog steeds vrolijk aan ’t snoepen uit de pot der verboden vruchten.”

En door zwoegen we. Zwijgend. In onze mooie pakjes.

Faalangst

2011-02-08T11:58:00.000-08:00

Mijn sportmentaliteit kan beter. Zo kan ik werkelijk prima tegen m’n verlies. Als ik zelf drie ballen in de kruising mik, maar we verliezen als team met 3-4: boeien! Vervelender nog is dat ik op veld of baan een schijtluis ben. Ik heb gevoetbald, gevolleybald en getennist, en altijd hoorde ik in no time bij de besten. Maar genieten? Ho maar. Voor iedere wedstrijd zat ik uren en uren op de pot. Stress!

Ik was de zevenkleurenschijtende Olympische bobsleestuurman van sportend Uden.

Mijn faalangst was zó groot dat ik er ooit bij de selectietraining voor het Oost-Brabantse volleybalteam (waar hebben we 't over?) heel bewust met de pet naar gegooid heb. Ik deed de hele dag mijn uiterste best iedere set-up te hard, te zacht, te hoog of te laag te spelen. En wat denk je? Precies: aan het eind van dag werd ik uitgekozen, vanwege mijn ‘natuurlijke balgevoel, spelinzicht en lengte’.

Balen.

De volgende dag heb ik de trainer gebeld. Dat ik er geen zin in had. Die man staat nu nóg met z’n mond vol tanden.

Misschien juist omdat ik het me zo goed kan voorstellen, ben ik gefascineerd door faalangst in de topsport. Het is nog een taboe, zeker in de überconservatieve voetbalwereld. Des te moediger vond ik het dat een aantal voetballers een paar jaar geleden in het prachtblad Johan meewerkte aan een reportage over faalangst. Een van hen was de huidige aanvoerder van NEC: Ramon Zomer. Hij zei toen baat te hebben bij ‘een stukje sportpsychologie’.

Iedere keer als ik hem nu zie spelen, schieten de volgende beelden door m’n hoofd.

De avond voor de wedstrijd. Daar zit ‘ie, thuis op de bank, samen met mevrouw Zomer. “Schat, dus jij vindt echt dat ik goed kan voetballen? Echt? Wil je dat dan nog één keer zeggen, alsjeblieft?” Of ’s ochtends op de wedstrijddag. Daar zit ‘ie, op de wc, moederziel alleen. De Twentsche Courant op schoot, het blijft maar komen. En komen. En komen. Knoop in de buik. Of vlak voor de wedstrijd, in de kleedkamer. Daar drentelt ‘ie. Stilzitten kan niet meer. Scheids, kan de wedstrijd beginnen? Nu, alsjeblieft? Iedere minuut wachten is uitstel van executie.

Dan is het 29 januari 2011. In het thuisduel tegen NAC Breda werkt Ramon Zomer zes (6!) seconden voor het eindsignaal de bal – heel ongelukkig, dat wel – in eigen doel. Ik zak plaatsvervangend door de grond. Dit overleeft de arme kerel niet. Maar wat zie ik, uit m’n ooghoeken? Ramon staat op, recht de schouders, trekt z’n medespelers die verslagen op de grond liggen, van de grond en bedankt keurig het publiek. Wat een sportman, wat een bikkel!

Als dit het resultaat is van een stukje sportpsychologie, overweeg ik op 36-jarige leeftijd alsnog een rentree op de velden. Het talent heb ik, de rest is maakbaar. Kijk maar naar onze eigen Ramon.

Sportend Nijmegen, here I come.

Veertig

2011-02-04T14:18:00.000-08:00

Om me heen vallen ze bij bosjes. De slachtoffers van de tijd. M’n oudste zus was twee jaar geleden aan de beurt, de vrouw van een jeugdvriend overkwam het vorig jaar, en een paar maanden terug bereikte ook vriend P. de Vreselijke Mijlpaal: veertig jaar. Ik heb dus heel wat feestjes gevierd, en ik ga er ook nog aardig wat voor de kiezen krijgen de komende tijd.

(Waaronder mijn eigen 40^e verjaardag in augustus 2014, maar daar gaan we het nu natuurlijk niet over hebben, dat ligt veel te gevoelig.)

Ook gevoelig, maar op een iets andere manier, ligt de veertigste verjaardag van m’n jongste zus, van B. dus. Die zou precies over een jaar veertig moeten worden. Maar dat wordt ze niet. Nooit meer. Ze is op haar twintigste al overleden. De kwestie is: vier je een verjaardag die er nooit zal komen? Ja! Wij doen dat al jaren. Ergens in de eerste week van februari komen we bijeen. Gewoon om dat te doen wat we in onze familie het liefst doen: veel, lekker en lang eten en drinken. En veel, lang en diepzinnig praten. Niet zozeer specifiek over B. of over de dood en verdriet of zo, maar gewoon over alles wat in het leven belangrijk is.

Als je er maar over kunt discussiëren, dan is het een goed gespreksonderwerp voor de Petersjes.

Ja, ja, wij vermaken ons wel.

Maar wat doen we volgend jaar? De geijkte ‘oplossing’ - een megafeest voor 100 man inclusief tent, tap en barman – lijkt me geen optie. Te geforceerd. Een avond vol met abc’tjes, diavoorstellingen en andere lollig bedoelde stukjes dan? Neuh, hoeft voor mij ook niet. Het zou ook een rare ‘levensloop’ worden, halverwege ruw afgebroken.

Nee. Moeten we niet willen.

En toch vind ik dat we iets speciaals moeten doen. Nog meer dan andere jaren zal die dag ons aan ’t denken zetten. Wat zou er van haar geworden zijn? Huisje, boompje, beestje of juist niet? We weten het niet, zullen het nooit weten ook, maar over een jaar doet ieder van ons onwillekeurig moeite het zich voor te stellen. Nóg meer dan andere jaren dus.

Ach, het zal uiteindelijk wel weer een ouderwets eet- en drinkfestijn worden. Misschien met een extra goeie fles wijn erbij. (Ja, waarom niet een uit haar geboortejaar?). Zoiets past ons het beste. En B. vond dat ook heerlijk. Toen in elk geval wel. Of dat nu nog zo is, dat weten we niet. Maar wij vullen het voor haar in. Op basis van herinneringen. Meer kunnen we niet doen. Zo is het goed.

We denken aan je, lieve B. Proost!

Frons

2011-02-03T08:02:00.000-08:00

Mijn hoofd past niet bij mijn karakter. Hoe vaak ik niet te horen krijg, als mensen mij voor het eerst zien, dat ik ‘vast en zeker zo’n typische macho ben’. Nou ja, meestal zeggen ze ’t pas achteraf, als ze me kennen en weten dat ik een mietje ben. Dan durven ze wel. “Ik dacht echt dat jij een arrogante pik was.”

Niet dus. Ik ben een schatje. Vraag maar aan A.

Laatst checkte ik het bij die andere vrouw met wie ik uren en uren doorbreng. J. dus. “Wat dacht jij toen je mij voor het eerst zag?” Eerlijk gezegd had ik verwacht dat ze me of een ‘bronstige aap’ vond (echt, dit heeft iemand ooit over me gezegd) of ‘gewoon’, zoals zovelen, een ongevoelige, verwaande hufter.

Niets van dit alles. J. kon zich onze eerste ontmoeting niet herinneren.

Dat kan natuurlijk ook.

Het ‘probleem’ zit ‘m vooral in mijn gefronste wenkbrauwen. Die dragen niet bepaald bij aan een waarheidsgetrouwe eerste indruk. Ik kijk nu eenmaal van nature niet heel vrolijk en lief. De rimpel, het is meer een kloof, recht boven mijn neus spreekt boekdelen. Vriendjes en klasgenootjes dachten vroeger altijd dat ik zat te mokken. Terwijl ik aan het genieten was van een bizar grappig boek.

Nu nóg denkt A. vaak dat ik een woedende brief aan het tikken ben, terwijl ik me inwendig een rolberoerte lach om m’n eigen blogje.

Mijn geconcentreerde blik staat standaard op onweer.

Het grappige is dat onze hele familie ‘last’ heeft van De Frons. Gisteravond zaten we met z’n viertjes op de bank; op tv haalde de roze panter vreemde capriolen uit. Erg komisch, vinden wij hier thuis, al zou je dat niet zeggen. Ik keek opzij en moest lachen om het 'gezellige' familietafereeltje dat ik zag: drie paar gefronste wenkbrauwen (ja, ook Ole kan het al). Alsof we naar de begrafenis van Tommie, Pino en Ieniemienie keken.

Goed, mensen weten dan misschien niet dat wij in wezen allemaal hartstikke aardig, lief en schattig zijn. Maar de Peters-Frons heeft één levensgroot voordeel: wij lijken in elk geval niet spontaan. Jeuj!

Warme drol

2011-02-02T08:37:00.000-08:00

In elke grote man schuilt een klein jongetje. Dus ook in mij. Nog steeds moet ik in tien minuten zo’n vierentwintig keer naar het toilet wanneer ik iets spannends moet doen. Denk aan een gesprek leiden tussen topambtenaren, een live interview met publiek erbij, of een een-op-een gesprek met minister of staatssecretaris.

Gezonde spanning is nodig om te presteren, luidt een oude sportwet.

Of het gezond is, weet ik niet, maar spanning voel ik in elk geval genoeg.

Gek genoeg was (en ben) ik vaak het meest nerveus als ik een voetballer moet interviewen. Ik weet het nog als de dag van gisteren: m’n eerste NEC-interview. Met routinier Patrick Pothuizen. Beroep: voetballer en humorist. Voor wie ‘Potje’ niet kent: trainers zeggen dat hij belangrijk is in de groep, in de kleedkamer. Potje is van ’t type ‘ik draai even een warme drol in je voetbalschoen, haha’.

Ik keek enorm tegen ‘m op.

Tot de poort van het stadion was ik gewoon Sander Peters, begin dertig en tekstschrijver met heel wat jaartjes interviewervaring. Eenmaal in het spelershome nam het kleine jongetje in mij de regie over. Het gesprek duurde een halfuur (en dat is lang hoor, voor een voetballer) en in dat halve uur heb ik nauwelijks geluisterd en zeker twintig keer in m’n arm geknepen. ‘Het is verdorie echt waar: ik zit tegenover Pothuizen en hij praat met mij.’

Na het interview ben ik heel hard naar de wc gerend.

Juist: diarree.

Inmiddels is die spanning een beetje minder. Maar de kinderlijke trots blijft. Iedere keer als onze Poolse net-niet-spits Andrzej Niedzielan mij vriendelijk de hand schudde, werd ik warm van binnen. Elke keer als Potje in de catacomben van De Goffert al van verre naar mij riep: “Hé Sander, jongen, alles goed?, dacht ik: was A. maar hier. Dat zou vet stoer zijn.

Het mooiste moment van al die jaren NEC? Mijn cadeau voor A.’s 27^e verjaardag. Als fanatieke hobbyfotograaf mocht ze voor één keer tijdens een wedstrijd foto’s maken. Aan het veld dus. Dat was nog niet alles. Ik had Romano Denneboom, om onduidelijke redenen de favoriet van A., gevraagd een paar lieve woorden op een foto van A. te schrijven. Zoiets van: ‘Lieve A., wat leuk dat je fan van bent. Ik zal proberen te scoren voor jou. Kus Romano.”

Haha.

‘Bakvis’ A. schaamde zich kapot toen ze de foto kreeg. En ging helemaal door de grond toen ze het veld opliep en de rekkende en strekkende Romano D. haar een vette knipoog gaf. Daar moest (en moet) het kleine jongetje in mij heel hard om lachen.

Oma en de petjesjochies

2011-02-01T14:49:00.000-08:00

Eén zwaluw maakt nog geen zomer. Ik weet het. Toch zou ik een moord doen voor één f*cking armzalige zwaluw. Dit weer - dit vieze, vuile, gure, donkergrijze, niksige, kletsnatte, gemeen koude weer - dat zou bij wet verboden moeten worden. Eigenlijk geldt dat voor de hele winter. En voor de herfst. En voor maart die z’n klotestaart roert en april die gvd toch gewoon doet wat ‘ie wil.

Allemaal even belachelijk.

Soms maakt één zwaluw wél een zomer. Dan doet één lief woord, één mooi gebaar of 'gewoon' één goed mens je cynisme smelten als sneeuw voor de zon. Vandaag dook er zo’n zwaluw op, vermomd als lief, klein omaatje. Watergolfje in het haar, lichtbruine regenjas, hoge schoenen en een handtasje. Kortom: ze zag er uit zoals verfrommelde omaatjes er nu eenmaal uit horen te zien.

Niks meer aan doen.

Bij het Nijmeegse station stiefelt het vrouwtje uiterst voorzichtig van het talud omlaag richting tunnel. Ik zit op de fiets en haal haar beneden bijna in. Een groepje van vier Marokkaanse jongens komt ons tegemoet. Petjesjochies. Veel onderdelen van trainingspakken om het lijf, veel kettingen en ander zilverwerk, en de gekrulde matjes stevig in de glimmende kokoswax. Allemaal houden ze hun armen iets te ver van het lichaam.

Het verschil met omaatje kan nauwelijks groter.

Precies als ik het oude dametje inhaal en de petjesmannetjes passeer, hoor ik het. Het omaatje zegt, met een piepstemmetje waar moederlijke bezorgdheid in doorklinkt: “Zeg jongelui, passen jullie een beetje op, alsjeblieft. Het is werkelijk spek- en spekglad daar.” En ze wijst met haar handtasje naar het talud. De jongens kijken verbaasd op. “Bedankt man, mevrouw. We gaan niet vallen, hoor. Zijn we niet van plan.” Stoer lopen ze omhoog, lachend.

Ik kijk nog eens goed naar omaatje. Ze glimlacht, geeft me een vette knipoog en zegt: “Ik heb m’n goede daad weer verricht vandaag.”

Soms is de werkelijkheid mooier dan je ooit zou kunnen bedenken. En soms heb je er ineens ook weer alle vertrouwen in, in die multicultisamenleving. Omaatje, bedankt man!

Lekker oppervlakkig

2011-01-31T07:32:00.000-08:00

Al maanden verspil ik bijna dagelijks liters bloed, zweet en tranen om m’n diepste zielenroerselen zo treffend en waarheidsgetrouw mogelijk aan het papier toe te vertrouwen. Met redelijk succes, hoor dat zeker. Ik ben weliswaar geen Bekende Nederlander, zelfs geen Bekende Nijmegenaar, maar toch: een trouwe schare fans (nee, echt niet alleen A. en m’n moeder) is heel blij met die stukjes.

En dan.

Dan schrijf je één keer een snel, makkelijk en oppervlakkig blogje over een lekker wijf in een piepklein jurkje (Yolanthe dus), en je ‘scoort’ in een etmaal evenveel pageviews als normaal gesproken in twee maanden. On-ge-loof-lijk!

Dat smaakt naar meer.

Dus: vergeet die saaie serie over gevoelens. Vergeet dat kwetsbare geneuzel over relaties, kinderen en vriendschappen. 2011 wordt voor sanderpeterstekst het jaar van de platte verhalen (met bijbehorende foto’s!!!) over mooie, lekkere, aantrekkelijke, spannende, welgevormde, kortgejurkte, hooggehakte en langbenige vrouwen.

Jeuj, ik verenig het aangename met het aangename.

In tweeëneenhalve seconde nadenken kom ik tot de volgende lijst: Scarlett Johansson, Angelina Jolie, Megan Fox, Shakira (heeft die een achternaam?), Annemie Peters-Otten, Jennifer Anniston, Miley Cyrus, Anna Drijver, Ilse de Lange, Katja Schuurman, Bracha van Doesburgh.

Aanvullingen zijn welkom.

Het wordt een mooi jaar, lieve lezertjes. Ik verheug me d’r enorm op.

Yolanthe en Het Jurkje

2011-01-30T14:44:00.000-08:00

Waarom ben ik er niet eerder op gekomen? Tv kijken zonder geluid is goddelijk. Rustgevend vooral. Je hoeft je nooit meer te ergeren aan spraakgebrekkige types als Youri Mulder die z’n zin nooit, nou ja, die, hè, eigenlijk, weet je. Je hoeft ook nooit meer te luisteren naar dommige kakelkipjes die dommige meninkjes de wereld inkakelen (Prem nogwatdinges, Beau v.E.D., Sophie H.). En: je bent voorgoed verlost van de muziek van de Van Velzens, de Guusen Meeuwissen of de 3 J’s. In plaats daarvan kun je op de achtergrond lekker je eigen playlist draaien. Beetje Nirvana, beetje Triggerfinger, aangevuld met een vleugje Pearl Jam. Stukken beter te pruimen.

Het leukste is dat je zonder geluid automatisch meer gaat letten op de gezichtsuitdrukkingen van de pratende poppen op tv (waarom grijnst Eric van Tijn continu alsof ‘ie heel nodig moet poepen maar het niet kan?). Je ziet plots meer lichaamstaal (Paul Witteman, hou toch op met die aanstellerige semi-intellectuele poses). En je ziet ineens de kapsels (wat heeft die Toine van Peperstraten raar haar, zeg!).

Oké, en je oog valt onwillekeurig op hele kleine, strakke, sexy jurkjes (Yolanthe!). Dat piepkleine stukje glitterstof was me anders nooit opgevallen. ;-)

Gezwijmel

2011-01-29T13:19:00.000-08:00

Mijn muzikale voorkeuren. Ik heb er wel eens eerder over geschreven. Tamelijk openhartige stukjes waren dat. Wie zonder blikken of blozen toegeeft wel eens uit eigen beweging een cd van Brenda Lee of Tammy Wynette te beluisteren, die stelt zich kwetsbaar op.

Muziek is met afstand mijn meest geliefde kunstvorm. Misschien juist wel omdat ieders voorkeur zo uitgesproken persoonlijk en emotioneel geladen is. Muziek maakt je weerloos; het raakt je direct in je gevoel, of je nu wil of niet. Het roept herinneringen op die je al lang en breed vergeten was. Of die je welbewust had weggestoken. Muziek ontroert.

Niet zelden draai ik wekenlang dagelijks een slordige 461 keer achter elkaar hetzelfde nummer.

Die neiging tot herhaling heb ik nooit als ik een schilderij of een Romaans kerkje bekijk.

Vorige week zat ik weer eens ‘op spotify’. Beetje zoeken, beetje pielen, beetje luisteren. Ineens kwam het in me op: vroeger, op vakantie in Frankrijk, namen mijn ouders altijd een cassettebandje mee van The Cats. Ja, die van Piet Veerman. En van die bizarre spijkerpakken inderdaad. We draaiden de muziek in de auto op reis, op weg naar het zwembad, tijdens het eten, en als we met z’n allen om de tafel aan ’t toepen waren.

Mijn vader komt uit Limburg, vandaar dat toepen.

Ik vond The Cats prachtig. (Hé, ik was zeven of acht of zo). En verdomd: een jaar of dertig later raakt het me weer. Ik hoor de onmiskenbare keelklanken van Piet V. die zingt over de wind die één kant op waait en over Sheila die dronken onder een bar belandt, en ik ben weer even dat kleine jongetje. Ik ben graatmager, zongebruind, draag een afgeknipte spijkerbroek, sportschoenen van Eve & Adam en een petje van TI-Raleigh. Ik verslind de boeken van Arendsoog, ben lijp van wielrennen én van de zesjarige dromerige schoonheid Marjolijn.

En ik zwijmel weg bij The Cats.

De betovering duurt 36 minuten, oftewel twaalf nummers. Precies de liedjes die ook op ons bandje stonden. Daarna ben ik weer mezelf, 36 jaar, getrouwd, twee kinderen. Een eigen bedrijf, een huis, en een gezinsauto. Oké, dat is even een overgang, maar het is de schok waard. De 36 minuten waren fantastisch. Met dank aan De Muziek.

(En voor alle muziekpuristen: het maakt dus geen ene f*ck uit of het gaat om pak ‘m beet Muse of The Cats. It’s the feeling, stupid!)

Wij Nederlanders deugen

2011-01-28T05:22:00.000-08:00

Ik ben zo trots. Trots op Nederland, trots op mijn landgenoten. Wij Nederlanders deugen. Zonder aarzelen springen we op de bres voor de reddeloos verlorenen op de wereld. Moeiteloos offeren we ons op voor de kwetsbaren, de minder bedeelden, en de onschuldige slachtoffers. Ja, wij hebben het beste voor met de wereld.

Naastenliefde. Het is een prachtige eigenschap.

Neem nu Ruud Gullit. Onze Ruud wil de Tsjetsjenen weer doen lachen. Een nobel streven (los van die paar miljoen euro netto, per jaar). Want er moet nogal wat gebeuren, wil dat murw gebeukte volk weer een beetje gaan stralen. Een dirty job dus, maar Ruud, die gaat dat voor elkaar boksen. Laten we bidden voor die arme Tsjetsjenen dat ze de komende jaren iets meer zullen lachen dan men destijds in Rotterdam-Zuid deed (toen Ruud daar de touwtjes in handen had).

Neem onze internationaal gerespecteerde dopingexpert Douwe de Boer. Hij zet z’n ziel en zaligheid in om wielrenner Alberto Contador te helpen. Die arme stakker kreeg tijdens de laatste (en door hem gewonnen) Tour de France een sappige biefstuk uit een plasticje voorgeschoteld. En potverdorie, dat zul je altijd zien, dan zien ze bij een dopingcontrole de restje plastic voor clenbuterol aan. Hoe komen ze erbij?! Arme Alberto: zoveel talent, zoveel training, en dan zien ze ‘m voor een ordinaire bedrieger aan. Schande! Terecht dus dat De Boer zijn goede naam opoffert voor deze kwalijke zaak.

Of neem onze kakelverse regering. Ik word weer helemaal warm van binnen als ik het opschrijf: ‘wij’ (onze politiemensen en ons leger) gaan iets prachtigs doen. In een van de gevaarlijkste regio’s van Afghanistan gaan wij - echt waar, is het niet fantastisch?! - de arme analfabetische drommels van de lokale politie bijspijkeren. Petje af. Dat zul je niet iedereen zomaar even zien doen. Het is ook geen kattenpis natuurlijk: de mensen daar leren lezen en (bonnen) schrijven, terwijl je zelf geen Afghaans kent.

Echt, na deze week ben ik blijer dan ooit dat ik Nederlander ben.

Trekhaas

2011-01-27T03:53:00.000-08:00

Deze week (voor het laatst!) op http://peuterkleuter.jongegezinnen.nl:

Max heeft eng gedroomd en mag bij papa en mama in ‘het grote bed’ slapen. Dat is natuurlijk een feest, dus van slapen komt niet veel. Op een gegeven moment hoor ik A. zeggen: “Au! Je geeft me toch geen kopstoot, Max. Dat soort dingen doe je maar bij je papa.” Nog geen seconde later krijgt papa een keiharde kopstoot, recht op z’n neus. A. bedankt!

Les 1: kinderen nemen alles letterlijk.

Nog een voorbeeld: ik bel van kantoor naar huis. Nadat ik A. heb gesproken, krijg ik Max nog even aan de telefoon. “Papa?”, hoor ik voorzichtig. “Hé, Maxi, ben jij dat? Wat leuk. Wat ben je aan het doen?” Het is even stil aan de andere kant, ik hoor ‘m denken. “Aan het bellen, met jou”, zegt ‘ie dan, met in z’n stem een mengeling van verbazing en lichte ergernis over zoveel domheid. Duh-uh.

1-0 voor Max.

Ik kan ontzettend genieten van dit soort dialogen met onze kletsgrage peuter. Kinderen hebben een feilloos geheugen en nemen moeiteloos en na één keer horen, complete zinsneden in zich op. Of die nu van tv afkomstig zijn of van papa en mama. Vorige week, tijdens het eten. Max mikt doperwtjes in de bloemenvaas die op de eettafel staat. A. kijkt Max dreigend aan, de wenkbrauwen in een strenge frons. Geloof me: er zijn mensen die voor minder in hun broek poepen. Max is echter niet onder de indruk. Hij kijkt brutaal terug en zegt dan, in een prachtige imitatie van z’n papa: “Zeg. Je bent me toevallig toch niet aan het uitdagen, hè?!”

Geniaal.

Soms gaat het ook wel eens mis met onze 2-jarige ouwehoer. Gisteren bijvoorbeeld. Ik til het fietsenrek van de auto. Max staat erbij en kijkt ernaar. Geboeid. Ernstige blik. Dan zegt hij tegen A. en mijn vader: “Mijn papa’s auto heeft een trekhaas (= trekhaak).”

Blonde meiden in een eendje

2011-01-26T05:20:00.000-08:00

Op de menukaart van onze bedrijfskantine geen croissants, tosti’s of broodjes kroket. J. en ik kunnen hier bij de lunch slechts een keuze maken uit de ‘Vragen van de Dag’. Het systeem is even simpel als doeltreffend: het enige dat je nodig hebt is een mandje met kaartjes. Op die kaartjes staan vragen – sommige feitelijk, sommige filosofisch, en andere meer persoonlijk van aard. Om en om mogen we een kaartje trekken en de ander een vraag stellen. Antwoorden is verplicht.

Succes en gespreksstof verzekerd.

Zo weet ik nu hoe J. haar vriend heeft leren kennen (wist ik nog niet), of ze van appelstroop of suiker op haar pannenkoek houdt (wist ik nog niet) en of ze ’s avonds in bed nog een paar bladzijdes leest of liever meteen gaat snurken (wist ik nog niet).

Hartstikke belangrijke informatie dus.

Vorige week kreeg ik de vraag voorgeschoteld wat het gevaarlijkste is dat ik ooit gedaan heb in m’n leven. Nu ben ik niet zo heel erg van de gevaarlijke dingen (bungeejumpen, Australian Football, rodeo, op een drukke zaterdag met een rood-zwart-groen shirt door de Arnhemse binnenstad lopen), dus moest ik even graven.

Na een tijdje wist ik het: het gevaarlijkste dat ik ooit ‘gedaan’ heb, is een klapband krijgen in de afdaling van de Col du Galibier. Op de fiets dus. Met een gangetje van zo’n zeventig km/u. Dat was niet leuk. Vooral niet omdat ik na de ontploffing (zo klonk het echt) kon kiezen uit twee minder fijne opties: of in de berm sturen met het risico door te schieten tegen een indrukwekkende rotswand, of me in het peilloos diepe ravijn storten.

Ik koos voor optie A.

Toen ik weer op m’n benen stond en tot tien kon tellen, bleek de schade alleszins mee te vallen. Althans: fysiek. Mijn fiets was er stukken slechter aan toe. En dus zat er – in het pre-iPhone tijdperk – niets anders op dan naar huis te liften. En je gelooft het niet: waar God altijd onmiddellijk straft, heeft Hij blijkbaar soms ook mededogen met z’n arme schaapjes. Ik had me nog niet langs de weg geposteerd, of er kwam – echt waar, echt waar, echt waar! – een eendje aangescheurd met drie blonde meiden erin. Die wilden mij in m’n strakke pakje wel meenemen.

Pas de problème! Giechel, giechel.

De afloop vertel ik hier niet. Dat verhaal bewaar ik voor de dag dat ik het kaartje trek met de vraag: 'Wat is de grootste gemiste kans op een wilde middag met drie heerlijke blonde meiden, stom rund?'

Open boek

2011-01-25T07:49:00.000-08:00

‘Je kunt het meisje wel uit Twente halen, maar Twente niet uit het meisje’. Het is een van de mooiste uitspraken die ik ken. Vooral omdat het zo waar is. Neem mijn eigen A.: waar je haar ook neerzet, ze is en blijft een Tukker. Een echte. Helemaal niets mis mee, overigens. Want: ‘Uit gouden korenaren schiep God de Twentenaren, en uit het kaf en de resten schiep Hij de mensen uit het Westen.’

Dus.

Toch is er een piepkleine ontwikkeling zichtbaar bij A. Heel langzaam maar zeker wordt ze iets opener. Of moet ik zeggen: minder gesloten? Hoe dan ook: ik leer haar nu een klein beetje kennen. Wat op zich best fijn is als je ruim drie jaar met elkaar getrouwd bent.

Ik beschouw het als een proces (een ‘project’ mag ik het van A. niet noemen). En ben zo arrogant om te denken dat ik met mijn gebabbel en geklets A. een zetje in de goede (?) richting heb gegeven. Dat neemt godzijdank niet weg dat je Twente dus niet uit het meisje kunt halen. En dat ze nooit spontaan zal worden.

Negatief? Ben je gek. Het is juist beregoed nieuws.

Spontaniteit is vet overschat.

Spontaan staat voor eendimensionaal, oppervlakkig, voor ‘what you see, is what you get’. Voor Sophie Hilbrand en andere girls next door. Gaaaaap! Spontaan staat ook voor vrolijk. Voor vlot. En, het ergste: voor leuk en gezellig. Voor Brabantse kapsters die op zaterdag hun stapavond hebben. En voor mensen die zeggen “Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd”.

Types die je beter kunt vermijden dus.

Onvermoede duistere kanten, een beetje geheimzinnigheid. Dat maakt vrouwen leuk. Dat je als potentiële geliefde moet graven, ploeteren en aanmodderen. Dat je er iets voor moet doen. Dat je haar echt voor je moet winnen. En dat je dan, als de buit eenmaal binnen is, weet: dit is voor altijd. Dit is de mijne.

Daar doe je het allemaal voor. Ik wel in ieder geval. Het houdt de boel een beetje spannend.

En ach, met een beetje geluk kan ik straks op onze platina bruiloft zeggen: “Moeders, je bent een open boek.” Beter laat dan nooit.

Dansende cliniclown

2011-01-21T14:14:00.000-08:00

Dansen en ik, het is geen gelukkige combinatie. Als ik weer eens een keer mijn übercoole pasjes tentoonspreid, maak ik vooral een ‘schattige’ indruk (zeggen mensen die het kunnen weten).

Schattig. Een dodelijke kwalificatie.

Daar staat tegenover dat mijn dansjes mensen blij maken. Hier thuis bijvoorbeeld maak ik al enige tijd furore als breakdancer. Die vaardigheid heb ik me ooit in de wilde jaren ‘80 aangeleerd, en daar pluk ik nu de vruchten van. Max vervelend en dreinerig? Ik zet ‘m in de bank en gooi er even een soepele shuffle uit. Succes gegarandeerd.

Hetzelfde geldt voor A. Ook zij lacht zich regelmatig een rolberoerte als ik een showtje weggeef.

Ik overweeg een carrière als dansende cliniclown.

Zonder gekheid, natuurlijk zou ik me het liefst ritmisch voortbewegen als Ricky Martin en andere latin gladjakkers in te strakke broeken. De mamba, de zumba, en de rumba: ik beheers ze niet. En daar baal ik van. Want laten we eerlijk zijn: dansende mannen hebben een streepje voor bij de vrouwtjes. Net als pianospelende mannen.

Ik heb al moeite met Vader Jacob. Daar scoor ik geen punten mee.

Gelukkig heb ik andere kwaliteiten. Zo kan ik echt ont-zet-tend lekkere pannenkoeken bakken. Een niet te onderschatten vaardigheid. Ook ken ik de hoofdsteden van alle landen ter wereld uit m’n hoofd, kan ik onwaarschijnlijk goed fileparkeren en schrijf ik leuke stukjes (zeggen mensen die het kunnen weten).

En ook al heb ik een geweldige vrouw, mijn dag, nee mijn jaar, kon niet meer stuk toen vrouwenvriend P. onlangs bekende aan een heuse sptekst-verslaving te lijden. Blijkbaar liggen schrijvende mannen ook best aardig in de markt. Mooi: dan vertoon ik m’n swingende moves voortaan alleen nog in huiselijke kring.

En dat is heel goed nieuws voor iedereen die regelmatig in de buurt van een dansvloer komt.

Zin

2011-01-19T03:12:00.000-08:00

!!!Let op: dit is een onuitstaanbaar positief stukje. Betreden op eigen risico!!!

Ja! De kaap van de jaarwisseling is genomen. De afgrijselijk donkere, sombere, depressieve periode tussen oktober en december ligt alweer achter ons. Voor de 36^e keer (jaja) heb ik het overleefd. Dat betekent dat de lente aan de deur klopt. De dagen worden langer, de temperatuur stijgt, de roep om een Elfstedentocht verstomt, de eerste vogels keren terug uit zonniger oorden, en het wielerseizoen is van start gegaan. Mooie tijden breken aan. Ik heb d’r zin in. Ik zit namelijk boordevol plannen. Ik wil een boek schrijven, een vaste stek als columnist bemachtigen, lesgeven aan een hbo, mooie stukken over sport en psychologie publiceren, en verder vooral doorgaan op de weg die ik vier jaar terug met veel plezier en ambitie ingeslagen ben. O ja, en ik wil ook nog een professionelere website, een (nog) catchier kantoor, in m’n eentje naar Parijs, nog meer lunches c.q. kroegbezoekjes met inspirerende mensen (vrouwen én mannen ;-)), en meer kwalitijd (excusez le woordspeling) met A.

2011, eat your heart out, sanderpeterstekst is er klaar voor. ;-)

Prille verliefdheid

2011-01-18T05:37:00.000-08:00

Deze week op http://peuterkleuter.jongegezinnen.nl:

Als er een luikje dichtgaat, gaat er ergens anders weer een open. Oubolliger dan dit cliché heb je ze niet. Maar verdorie, het klopt gewoon. Du moment dat peuter Max besloten heeft z’n papa eens lekker te gaan dissen, wordt baby Ole smoorverliefd op mij. En ik op hem natuurlijk.

En dus ben ik als hypersensitieve-man-die-volop-liefde-nodig-heeft, toch een beetje blij in deze barre tijden.

De eerste weken van een prille verliefdheid zijn dodelijk vermoeiend, maar prachtig. Bij alles wat je doet, voel je het. Die spanning! Ergens diep in je onderbuik. Vlinders fladderen onvermoeibaar door je lijf. Een onbeschrijflijk gevoel is het. Als je een foto ziet van je geliefde of als je ‘n lachje ontvangt, maakt je hart een sprong. Nee, een salto. Zo van, dat is de mijne! Uren en uren breng je met elkaar door. Tenminste, dat wil je. Liever dan wat ook ter wereld. Je praat, je lacht, je kijkt. Meer hoeft niet. Samen zijn is voldoende. Maar tegelijk vrees je al het moment van afscheid. Je wilt niet gaan, maar het moet. Dit kan niet eeuwig duren. Maar… als je niet bij elkaar bent, voel je je geamputeerd. Het gemis doet echt fysiek pijn!

Zo ook bij Ole en mij. We zijn onafscheidelijk. Avond aan avond zitten we samen op de bank, zonder iets te zeggen. Dat hoeft ook niet, we zijn tenslotte mannen. Die hebben aan geen woorden genoeg. Ole en ik houden gewoon van elkaar. Onvoorwaardelijk. Zo simpel is het. Het is geweldig: hij kijkt me aan, ik verdrink in z’n donkere blik. Ik pak z’n hand, hij de mijne. Als ‘ie me nu ten huwelijk vroeg, zou ik ‘ja’ zeggen. Onmiddellijk. Zonder twijfel.

Een variant van het heteromannenhuwelijk, dat tussen vader en zoon. Prachtig toch?! Ik teken ervoor.

Zwarte coltrui

2011-01-17T13:40:00.000-08:00

Ik moet iets bekennen: ik heb een existentialistische periode gehad. Ik was zestien, droeg een zwarte coltrui en keek gespeeld tobberig de wereld in. Op m’n jongenskamer worstelde ik me koppig door vuistdikke boeken van Albert Camus. Geschriften waar ik helemaal niets van begreep. Maar daar ging het ook niet om: het gevoel in een absurde wereld te leven, dát deelde ik met mijn literaire held.

En oké, het leek me best spannend om ook iedere nacht met een andere vrouw te slapen.

Parijs was in die tijd het centrum van de wereld. Voor mij in elk geval. Als puber droomde ik van een leven als schrijver op een viezig zolderkamertje vijf hoog. Of beter nog: in een druk rokerig Parijs café. (Hé, ik ben opgegroeid in Uden, geef me eens ongelijk.) Ik fantaseerde over nachtelijke wandelingen langs de Seine, sigaret in de hand. En over filosofische discussies in smoezelige kelders, terwijl Juliette Gréco op de achtergrond trieste liederen zong.

Lange tijd heeft Parijs die mythische klank behouden. Nog steeds kom ik er graag (klinkt lekker mondain, niet?), maar de betovering van toen, die is verdwenen. Ik zie de stad nu toch vooral als een plek waar je enorm goed kunt winkelen (kleren!) en waar je op elke hoek van de straat heel lekker kunt eten en drinken.

Maar!

Komend voorjaar ga ik een poging wagen om het gevoel van toen weer op te roepen. Ik heb het plan opgevat om ouderwets in m’n eentje ‘op reis’ te gaan. Het tripje naar Zagreb van twee jaar terug en de enthousiaste verhalen van vriendin P. die momenteel alleen in een Thaise hangmat hangt, hebben me het laatste duwtje gegeven. Ik ga gewoon ‘ns gek doen. Ik koop een Thalyskaartje, boek een hotel (met wifi, dat dan weer wel) en verder? We zien wel wie of wat er op m’n pad komt.

De wereld ligt aan m’n voeten!

Eén kleine mits. Ik moet een en ander nog even afstemmen met het thuisfront. De existentialistische waarheid is namelijk dat ik een vrouw en twee kinderen heb. En dus vertrouw ik A. met enige schroom mijn wilde plan toe. En wat zegt ze, mijn geweldige vrouw? “Ik vind alles best, Sander. Echt. Op één voorwaarde: koop in godsnaam geen zwarte coltrui.”

Paris, j’arrive!

Barbiezusjes

2011-01-16T13:48:00.000-08:00

"Ik moet je iets bekennen: ik heb over je gedroomd.” Kamergenoot J. kijkt op van haar beeldscherm. Haar donkere ogen zijn nog groter dan anders. Ze is overduidelijk verbaasd. Ik haast me eraan toe te voegen: “Er gebeurde niets spectaculairs, hoor. We waren gewoon aan ’t typen en koffie drinken en zo.”

J. glimlacht een beetje ongemakkelijk. En ik vraag me de rest van de dag af waarom ik dit verhaal ook alweer met haar wilde delen.

Is het omdat ik normaal nooit dromen onthoud? Slechts één keer eerder, een paar jaar terug, kon ik mijn droom navertellen. En dat lag net even anders. Die droom droomde ik terwijl ik wakker was. Die droom was keiharde werkelijkheid. Een reconstructie.

A. en ik zijn neergestreken in een Noors bergdorpje. We bivakkeren in een piepklein houten hutje aan een meer. Om ons heen gezellig grote Noorse families en van gezondheid blakende mensen in afritsbroeken. Om tien uur ’s avonds gaan alle lichten uit. Zo’n camping is het.
Omdat ik mijn racefiets thuis heb gelaten, ren ik dagelijks mijn rondje om het meer. Een lusje van een kilometer of zeven. Het kost me een kleine veertig minuten. Als ik terug ben, neem ik een duik in het ijskoude water. Zo gaat het vier dagen lang.

Op dag vijf gebeurt het.

Ik ben ongeveer halverwege als ik in de verte twee mensen zie aankomen. Met van die langlaufstokken, niks bijzonders in deze regio. Als ik iets dichterbij kom, zie ik dat het twee vrouwen zijn. Nog iets dichterbij gekomen, zie ik dat het twee barbies zijn. Zusjes. Een witblonde tweeling, met glanzend haar tot op de billen. Goddelijke lijven in strakke trainingspakjes, zwoele blikken.

Ik struikel bijna over m’n eigen benen en mompel iets dat op ‘Hei’ lijkt. Dat is Noors voor hoi.

Geniale openingszin.

De zusjes zijn voorbij voor ik het weet. Ik kijk achterom en wrijf in m’n ogen. Ik verwacht ieder moment dat Ralph Inbar uit de struiken springt, maar er gebeurt niets. Bij terugkomst vertel ik het verhaal in geur en kleur aan A. Als ik uitgepraat ben, kijkt ze me geamuseerd aan. Maar ook een beetje bezorgd. “Weet je zeker dat je niet te diep gaat, met dat rennen?”, is het enige dat ze vraagt.

De rest van de vakantie maakt A. bijna iedere dag een geniale grap: “Hé Sander, kijk, daar heb je je hoogblonde, superslanke, gewillige barbiezusjes. O nee, ik lag even te dagdromen.” Haha. Lachen.

De allerlaatste dag van ons verblijf op Noorse bodem. Het regent, dus we slenteren een beetje door het dorpje. We doen wat laatste inkopen voor de terugreis en nemen verveeld een kijkje in zo’n kitscherig souvernirwinkeltje. ‘Hei. Kan jeg hjelpe deg?’, klinkt het van achteruit de winkel. In koor!

A. en ik draaien ons om. We staan oog in oog met twee prachtige blonde godinnen. Zusjes.

Het Noorse vlaggetje dat we die middag gekocht hebben, staat nog steeds op m’n nachtkastje. Als stille getuige van een onvergetelijke triomf!

Billen als J-Lo

2011-01-15T13:17:00.000-08:00

Ik ben zesendertig; de midlifecrisis staat op de stoep. Nee, er hangt (nog) geen rode broek in mijn kledingkast. Ook staat er geen protserige Harley te glimmen in onze schuur. Maar toch: de eerste signalen zijn niet te negeren. Heb ik dan een blonde maîtresse van krap 23? Ook niet, helaas. Mijn identiteitscrisis openbaart zich op een andere manier.

Ik word dik. En ik zit ermee.

De voorbije vijftien jaar ben ik bijna twintig kilo aangekomen.

Al zag ik er op m’n eenentwintigste uit als een skelet met anorexia, toch vind ik dat best schokkend. Gelukkig is de situatie niet volledig uitzichtloos. Bij een lengte van één meter negentig is 89 kilo geen schande. Maar ja. Groei ik in dit tempo door, dan weeg ik op mijn pensioendatum een slordige 130 kilo. Geen aanlokkelijk vooruitzicht. Zeker niet als ik te zijner tijd nog in aanmerking wil komen voor een beetje appetijtelijke ‘tweede leg’.

En die 130 kilo over de golfbaan slepen? Dat is ook geen sinecure.

Dus heb ik voor het eerst in mijn leven serieus mijn eet- en leefpatroon aangepast. Minder eten (kaas vooral), minder drinken (wijn vooral) en meer sporten (wielrennen vooral). Klinkt simpel en dat is het ook. Toch blijf ik mijn omgeving aan de kop zeuren. Vooral de twee vrouwen in mijn leven, A. en J., moeten het ontgelden. “Vind jij dat ik een dik hoofd heb?”, vroeg ik A. laatst. “Och”, antwoordde ze ontwijkend, “ik hou wel van wat vlees in de kuip.”

Fijn antwoord.

De volgende ochtend op kantoor. “Zeg J., jouw vent zal dat ook wel hebben, hè, dat die vetrollen er moeilijker afgaan na z’n dertigste?” J: “Neuh, eigenlijk niet. Hij is sinds de geboorte van de kinderen alleen maar afgevallen. Maar hij is ook nog geen 36 natuurlijk.”

En bedankt J.

Omdat ik niet denk dat ik de rest van m’n leven geheel kan onthouden, en omdat kaas simpelweg een ongeneeslijke verslaving is, zijn er maar twee oplossingen. Optie a: ik word profwielrenner. Beetje laat, maar aankomen (in gewicht dan) is best lastig als je dagelijks zes uur op een fiets zit. Optie b. werd me gisteren door RTL4 in de schoot geworpen: een Amerikaans meisje liet vet uit haar buik wegzuigen en injecteren in haar kont. Ze wilde billen als J-Lo.

Dat wil ik dus ook, maar dan zonder die billen.

Hoewel? Misschien wel handig voor die eventuele tweede leg…

Beest in bed

2011-01-14T02:15:00.000-08:00

Wij mannen zijn de kwaaisten niet. Goed, we laten wel eens een vieze onderbroek slingeren. Ook komt het wel eens voor dat we over het randje van de pot piesen. Maar in wezen zijn wij zwaar oké. Ja, ik voel een sterke drang een lans te breken voor mijzelf en mijn mannenbroeders. We hebben het niet makkelijk.

Was het pakweg twintig jaar terug ruimschoots voldoende om eens per week de vuilniszakken aan de straat te zetten, nu kom je daar als man niet meer mee weg. Wil je een beetje in de smaak vallen bij de vrouwtjes, dan moet je op z’n minst een combinatie zijn van George Clooney, Leonardo da Vinci en Jamie Oliver.

Lang leve de emancipatie.

De druk op ons neemt toe. Sla maar eens een willekeurig vrouwenblad open. Gruwelijk. Die koppen! “Wat als hij in z’n vieze zweetsokken op de bank ligt en jij meer wil?” Of: “Wat als hij wéér niet mee wil naar jouw leesclubje?” Of, het allerergst: “Wat als hij na de seks in slaap valt?” De bruut.

Ja, de moderne vrouw heeft haar verlanglijstje op orde. De Perfecte Man - want die zoekt ze! – kan goed praten. Over gevoelens. Liefst de godganse dag, zonder er genoeg van te krijgen. Hij tovert bovendien binnen een kwartier vier culinaire meesterwerkjes op tafel, geeft ondertussen college over het obstinate karakter van de Bordeaux-wijn, analyseert onder het voorgerecht het verschuivende vertelperspectief in de Oost-Bosnische literatuur, en bouwt tussen de gangen gezellig legotorentjes met de kids.

En liggen die monstertjes eenmaal op twee oren, dan toont ‘ie zich een beest in bed. Maar dat is vanzelfsprekend.

Inmiddels zijn er een paar honderdduizend hoogopgeleide vrouwen in Nederland die geen man kunnen vinden. Gek hè? Ik zou zeggen: zoek elkaar eens op. Maak het gezellig: ga lekker kletsen, kaarsjes aansteken, tapas eten en rosé drinken. Analyseer de romans van Margriet de Moor, leg knusse dingetjes op schaaltjes, koop de Ikea leeg, en zeg na de ongetwijfeld intense en tedere seks 675 keer hoeveel je van elkaar houdt. En blijf vervolgens lekker de hele nacht wakker. Veel plezier!

Dan gaan wij lekker in het vuur staren. Rust!

Gebrouilleerd

2011-01-12T07:11:00.000-08:00

Deze week op jongegezinnen.nl:

Max en ik zijn gebrouilleerd. Geen idee waarom, maar sinds een paar dagen vindt hij z’n papa ‘stom’. En dus mag ik ‘m niet meer knuffelen, in bed leggen, voorlezen, kietelen, optillen en hem op z’n kop boven het toilet houden. Kortom: alles wat het vaderschap leuk maakt, is taboe.

Ik vind er geen bal aan.

Het zal ongetwijfeld weer een fase zijn - sorry, een sprongetje - maar ik ben stiekem strontjaloers op z’n mama. Die mag namelijk wel de hele dag liggen vozen met ons kleine mannetje. En dat doet ze dan ook. Veel en vaak. Als ze op de bank gaat zitten, springt Max meteen bovenop haar. Zij krijgt lebberkusjes, likzoenen en klapkussen van hem; hij wordt in z’n nekje gekriebeld door haar (“Papa, jij kriebelt veel harder dan mama”).

Het is echt de grote Max & Mama-show. De slijmballen.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat A. wel moeite doet om het tij te keren. Als heuse pr-functionaris probeert ze mijn imago op te krikken. Vandaag kreeg ik een mailtje van A.: of Max mij even op het werk mocht bellen, want hij ‘vraagt de hele dag naar je’. Yeah right! Maar goed, vast lief bedoeld. Toen Max belde, riep ‘ie inderdaad de hele tijd “Wanneer kom je nou thui-uis, papa?” en “Je mag niet naar kantoor, want jij bent zoooo lief.”

Ik vermoed dat A. ‘m gehersenspoeld had. Of gemarteld. Of beide.

Het leven van de hardwerkende, kostverdienende vader gaat dus niet over rozen. Ik kan eigenlijk maar één groot voordeel aan Max’ onwaarschijnlijke mama-obsessie ontdekken: de nachten. Sinds Max en ik niet meer on fysical terms zijn, slaap ik namelijk echt goddelijk. Nachtmerrie voor Max? Ik snurk lekker verder. Paniekerig kreetje? Ik draai me nog ‘ns lekker om. “Hé, A., Max huilt, ga jij ‘m effe troosten?”

Ik bedoel: overdag een onuitstaanbaar onafscheidelijk duo? Dan ’s nachts ook.

Schaamhaar

2011-01-11T05:46:00.000-08:00

Soms lees je iets dat je liever niet had gelezen. Het overkwam me vorige week. Nietsvermoedend sloeg ik de krant open. Zoals dat zo vaak gaat, viel m’n oog meteen op één specifiek woord. In dit geval: schaamhaar. Niet echt een onderwerp dat je dagelijks in de krant tegenkomt, dus ik begon geboeid te lezen. Wat bleek? De bos schaamhaar is bezig aan een revival. Scheren is uit, wildgroei weer in.

Gatverdarrie.

Ik wil het niet, maar moet ineens denken aan de knusse seksfilms op RTL+ die ik als tiener met vuurrode oortjes begluurde. Ik zie beelden voor me van badmintonnende naturisten, van vlezige naaktstranden en van sauna’s vol lelijke, uitgezakte en - vooral - (lokaal) sterk behaarde types.

Het woord is gevallen: sauna. Ik ben er nog nooit geweest en ik hoop er ook nooit te komen. Ik ben namelijk preuts, dat is bezwaar nummer één. Belangrijker is dat ik eigenwijs ben. Of beter gezegd: koppig. Als iedereen iets leuk vindt, vind ik het meteen stukken minder leuk. En omdat tegenwoordig iedereen in mijn omgeving vrolijk bloot op houten bankjes gaat zitten zweten, verzet ik me er tegen.

Ik vind het onaangenaam. En vies. En raar. En ongemakkelijk. En alles tegelijk.

In godsnaam: waarom moet het bloot?

Ik wil niet weten hoe de plasser van mijn buurman er uit ziet (gesteld dat ik die zou tegenkomen). Ik wil ook niet zien hoe die leuke moeder van Max’ vriendje er uitziet onder haar strakke mantelpakje. Ik houd zulke illusies liever in stand.

En het lijkt me helemaal gênant om er een van mijn woest aantrekkelijke vrouwenvrienden tegen te komen.

“Ja maar. Iedereen is bloot. Dan ben je daar helemaal niet mee bezig”, werpt het pro-sauna kamp mij voor de voeten. “Waarom lopen we op warme zomerdagen dan niet allemaal in ons pielemuisje rond te huppelen?”, brom ik terug. Ik vind: preutsheid is onderschat. Het is een waardevolle eigenschap. Je zou willen dat meer mensen er ‘last’ van hadden.

Zelf beschouw ik het inmiddels als geuzentitel: “Hallo, ik ben Sander. En ik ben preuts.”

En dus (!?) rijd ik de hele zomer rondjes op m’n racefiets in een überstrak, glimmend, zwart broekje. Zo’n pakje dat echt he-le-maal niets aan de verbeelding overlaat...

Paradijs

2011-01-09T09:48:00.000-08:00

Ik had beter moeten weten. Vroeger was het immers precies zo. Dan verheugde je je tijdenlang op dat ene avondje alleen thuis (in een gezin met vijf komt zoiets niet heel vaak voor), en als puntje dan eindelijk bij paaltje kwam, was er geen ene reet aan.

Same for today.

Toen de rest van de Peters-clan vanochtend bepakt en bezakt de deur achter zich dichttrok, wreef ik me verlekkerd in de handen. Oké, ik moest keihard aan het werk, maar toch. Geen vrouw en geen kinderen in huis, dat is het paradijs. En in het paradijs mag je urenlang keihard Nirvana draaien, de hele dag in een aftandse pyjama (nee, geen huispak!) door het huis sloffen, karnemelk uit het pak drinken en… je hoeft er geen smurfenpuzzels te maken.

Feestje!

Niet dus. Na een uurtje doldwaze euforie sloeg de verveling toe. Hard en ongenadig. De oorverdovende stilte klonk zelfs door de herrie van Rammstein heen. Wat een droefenis: geen stoeipartijen met een mollige peuter, geen quality time met een baby-met-boeventronie, en geen gezellig gekissebis met mijn lieve A. Saai-aai!

Godzijdank voor dit sociale mannetje heeft iemand ooit twitter en facebook uitgevonden. Digitale gezelligheid is ook gezelligheid. Je moet toch je verhaal kwijt, hè.

Eens even kijken: het is nu 18.42 uur. Dat betekent dat ik nog precies 78 minuten een alleenstaande man ben. Dat moet volstaan om een grote pan macaroni met smac en kaas weg te werken. Het is natuurlijk niet alleen maar kommer en kwel.

Goed gedaan, jochie!

2011-01-08T13:34:00.000-08:00

Een angsthaas. Een mietje. Zo zag ik mezelf tot m’n 25^e - en niet helemaal ten onrechte helaas. Kleine Sander blonk niet uit in doorzettingsvermogen. Als iets me niet aanstond, stopte ik er gewoon mee. Simpel: pats boem, klaar! Dit vluchtgedrag gaf weliswaar steeds een kort en krachtig gevoel van opluchting, maar op de lange duur was het funest. Voor m’n zelfvertrouwen. En voor mijn zelfbeeld.

Ik was een ordinaire quitter.

Keerpunt was het eind van m’n eerste relatie. Na een periode vol existentiële angst durfde ik het aan om jeugdliefde L. de waarheid te zeggen. Ik hield niet meer van haar. Het huis was te klein, maar ik hield voet bij stuk. En toen de ergste stofwolken opgetrokken waren, was ik aangenaam verrast. Over mezelf. Ja, ik had weer opgegeven. Ja, weer had ik er voortijdig de brui aangegeven. Maar deze keer had ik niet de makkelijkste weg gekozen.

Allesbehalve zelfs, durf ik te zeggen. Goed gedaan dus, jochie.

M’n zelfbeeld begon te kantelen.

De jaren daarna kreeg ik de smaak te pakken. Ik kocht in m’n uppie een appartement in de stad, stapte in een nieuwe relatie (met A.), koos voor het zelfstandig ondernemerschap, en besloot - als klap op de vuurpijl - samen met A. om ‘voor kinderen te gaan’.

Met succes: leuk flatje, leuk vriendinnetje, leuke omzet en twee leuke zoontjes.

Goed gedaan jochie, part two.

Toen vriend-voor-het-leven O. me een tijdje terug in een bijzonder serieus gesprek omschreef als ‘ondernemend, eigenzinnig en niet bang’, begon het te dagen. Misschien heeft dat zelfbeeld van mij nooit geklopt. Want: is het wel laf om op je 15^e thuis met een bakje pinda’s voor de tv te blijven zitten, terwijl je klasgenootjes massaal naar discotheek Het Zwaantje trekken?

Is het niet, heel misschien, ook wel een piepklein beetje moedig?

Tegenwoordig ben ik vooral trots op mezelf. Trots dat ik na een zacht gezegd rottige start van ‘de rest van m’n leven’ (m’n zusje overleed pal voor het begin van m’n studie), de boel heel aardig op de rails heb. Trots dat ik de minder vrolijke periodes uit m’n leven heb doorstaan. En er - hoe cliché, maar hoe waar ook! - sterker uit gekomen ben. Trots ook dat ik, ondanks mijn soms nachtenlange gepieker en eeuwige twijfel, de nodige cruciale beslissingen heb genomen.

Ze zeggen wel eens dat je pas van anderen kunt houden, als je van jezelf houdt. Nou, lieve familie, vrienden, buurtgenoten, collega’s en andere bekenden, dat wordt dan nog een verdomd liefdevolle bedoening de komende zestig jaar.

Alleen op de wereld

2011-01-06T07:54:00.000-08:00

“Ik denk dat ik misschien wel verliefd aan ’t worden ben”. Aldus een blije blondine gisteravond in het onvolprezen tv-programma ‘The Bachelor’. Let wel: de dame in kwestie had in de voorgaande twee maanden al een date of zes met goodlooking Jake achter de rug. Dates waarbij diepzinnige, intieme gesprekken volop afgewisseld werden met even intieme fysieke activiteiten.

En dan zegt zo’n typje dat ze ‘misschien wel verliefd aan ’t worden’ is.

Daar snap ik dus niets van.

Ik ben iemand die heel snel verliefd wordt. Als ik zes afspraakjes heb met een leuke vrouw, waarbij we én hele intiem over gevoelens praten én stevig aan elkaar friemelen, ben ik echt wel verkocht. Na date 1 al, vermoed ik. Zo werkt het nu eenmaal bij mij, gevoelsmannetje bij uitstek.

Als jongetje en puber was ik dan ook vrijwel continu verliefd. Op de momenten dat ik het niet was, had ik liefdesverdriet. Of ik maakte dat mezelf wijs, want een beetje zwijmelen is wel aan mij besteed. Zo kan ik me herinneren dat ik ooit een boekwerk vol zwartgallige gedichten schreef nadat de beeldschone M. het had uitgemaakt. Na een relatie van zeven dagen. Of ik draaide na een amoureuze domper gewoon 400 keer de cd van Nirvana. Beetje somberen, heerlijk.

Maar met écht verdriet had het natuurlijk geen ene moer te maken.

Dat besefte ik in 2002 toen mijn eerste serieuze relatie met L. na een jaartje of tien uit elkaar knalde. Ik verkaste van een fijn samenwoonhuis naar een eenzaam zolderkamertje, waar ik avond aan avond snikkend macaroni at en ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel draaide. Of het echt liefdesverdriet was of de angst om alleen te zijn, dat weet ik nu nog niet. Maar ik voelde me ellendig. Vooral ’s nachts.

Het ergst voor mij als relatie- en gevoelsmens was dat ik mijn verhaal niet kwijt kon. Goed beoordelingsgesprek gehad op het werk? Niemand om dat even aan te vertellen thuis. Nieuwe kleren gekocht? Niemand om ze te showen. Plannen voor de toekomst? Niemand om ze te toetsen.

Niks ergers dan alleen zijn.

Happy singles? Ik geloof ze niet.

Gelukkig liep ik al heel snel na de breuk een aartspositieve, nuchtere en bloedmooie Twentse tegen ’t ranke lijf. We voerden goeie gesprekken, friemelden en bam, ik was verkocht. Nog steeds overigens. Het mooie is dat A. een vrouw (of nee, een man eigenlijk) van weinig woorden is. Kan ik als kletsvrouwtje lekker mijn verhalen vertellen. Goeie match!

Onderkinnen

2011-01-05T03:21:00.000-08:00

Deze week op http://peuterkleuter.jongegezinnen.nl:

Bij de geboorte van je eerste kind ben je allesbehalve relaxed. Logisch: alles is nieuw, de verantwoordelijkheid van het ouderschap voelt bijna onmenselijk, en letterlijk iedereen geeft je (goedbedoelde) adviezen. In ons geval kwam daar nog bij dat kraamhulp B. nog ‘in de leer’ was. Ze hield zich angstvallig aan de regeltjes en kon ons niet – op basis van jarenlange praktijkervaring – meegeven dat kinderen wel op hun x- of o-pootjes terechtkomen.

Wat een verschil met de eerste maanden van kind 2.0!

Niet alleen hadden we met kraamhulp S. iemand met dertig jaar ervaring over de vloer (ongelooflijk, al die handige tips, hadden we dat maar eerder geweten!), maar zelf zijn we natuurlijk ook veel meer ontspannen. Misschien wel iets te, zo nu en dan. Neem de flesjesproblematiek. Ik kan me herinneren dat we bij Max regelmatig discussies hadden over 2 mililiter melk meer of minder. Het ging nergens over, maar we wogen letterlijk iedere druppel af.

Nu bij Ole ligt dat iets anders. Eigenlijk doen we maar wat. En Ole vindt het prima. Hij drinkt, drinkt en drinkt. Eigenlijk is het heel eenvoudig: een baby drinkt nooit meer dan hij op kan. Gebeurt dat wel, dan komt het eruit. Met kleine gulpjes of in enen, tegelijk met een boer om u tegen te zeggen. In feite hebben we het hier over een soort overloopventiel. De natuur regelt dat soort dingen op een prachtige manier.

Toch is het stiekem nog best een beetje spannend om naar het consultatiebureau te gaan deze week. Wij zien ook wel dat Ole in schrikbarend tempo doorgroeit. Hij werd geboren als knokig krielkipje van net drie kilo, en inmiddels staat de teller op vier hammige onderkinnetjes. Niets wijst er op dat er snel een einde komt aan z’n onwaarschijnlijke gewichtstoename.

Gelukkig is er dan altijd de levenservaring van de oma’s. Die hebben immers ook heel wat kinderen grootgebracht en weten meestal met een rake opmerking de rust in huize Peters te herstellen. Mijn moeder hoorde geduldig m’n zorgen aan en zei toen, liefjes: “Ach Sander, kijk nou eens in je eerste fotoalbum (zie foto hiernaast, sp). Het enige dat je daarin ziet is hoofd, hoofd en nog eens hoofd. Jij was ook simpelweg een enorm dikke baby. En uiteindelijk is het nog best goed gekomen.”

Dank mam, dit helpt me echt! ;-)

De ondraaglijke duisternis van ons bestaan

2011-01-04T06:39:00.000-08:00

Ik ben gek op licht, warmte en felle kleuren. Lullig dus dat ik Nederland geboren ben. Ons grijze kikkerland brengt mij regelmatig op de rand van een heuse depressie. De revolutionaire Philips lichtwekker, vorig jaar aangeschaft tegen een bedrag waarvoor we met de hele familie zeven keer naar Spanje kunnen vliegen (en weer terug), blijkt niet het ei van Columbus. De stevig ochtendgehumeurde A. ergert zich groen en geel aan het blije vogelgetjilp en ik voel me de rest van de dag geen spat beter.

Miskoop dus.

Hoe overleef ik dan de afgrijselijke periode tussen oktober en maart? Simpel: door veel, heel veel lampen aan te doen. Heerlijk. Het liefst plug ik overal lampen van 100 watt in, of beter: behang ik de plafonds met meters tl-buis. Niets deprimerenders dan sfeerverlichting. Of spaarlampen. Brrr.

Vergeet het milieu.

Ook stook ik de kachel thuis lekker op. Graadje of 22, 23, behaaglijk warm. Thuis sloffen en een dikke trui aan? Belachelijk, we hebben toch cv. Zo bont als Prins Bernhard - die de thermostaat in zijn privévleugel van paleis Soestdijk standaard instelde (liet instellen) op een tropische 30 graden – maak ik het niet, maar ik snap de goede man wel. Hoe warmer, hoe beter.

Ik kan niet wachten tot die verdomde global warming eindelijk ons land aandoet.

Mijn kleurenfetisj is het makkelijkst te bevredigen. Omdat A. op dit gebied in mijn kamp zit, zijn enkele beeldbepalende muren in ons huis aquablauw. Ook ons schuurtje is hartstikke blauw. Lichtgevend bijna. Twee vliegen in één klap dus. Ook mijn kleren moeten kleurig zijn. Vroeger, als schuchter muurbloempje, droeg ik zogeheten natuurtinten: van die onduidelijke bruingrijsgroene ontdekkingsreizigersmode. Om je met terugwerkende kracht dood voor te schamen. Nu kies ik voor kanariegeel, knalrood, en ja, ook felroze. Als het maar opvalt. En vrolijk is.

Er is maar één terrein waarop ik heel conservatief kies voor bruin. Mijn haar. Waar A. ieder halfjaar (en dat is nog een voorzichtige schatting) van kleur wisselt, houd ik het bij mijn melkboerenhondenhaar. Zolang het nog duurt dan, want geheid dat ik binnen nu en vijf jaar noodgedwongen als glimmende biljartbal door het leven ga.

Tja, temperatuurtechnisch zal ik dan toch echt de stap moeten wagen: verhuizen naar Andalusië!

1. De Liefde

2011-01-03T03:20:00.000-08:00

Sinds jaar en dag ben ik fan van de Humo. Prettig ironische tone of voice, hilarische cartoons, maar bovenal prachtige interviews. De ‘zeven hoofdzonden-reeks’ bracht me op het idee: deze ‘man met gevoelens’ (aldus mijn twitter-bio) gaat hier iedere week een persoonlijk getint, openhartig stukje schrijven over een van de menselijke emoties. Genoeg schrijfstof, dunkt me. Aflevering 1 (hoe kan het anders): De Liefde.

Je hoort het mensen vaak zeggen: niets mooiers dan de geboorte van je kind. Vanaf minuut één houd je meer van dat hulpeloze wezentje dan van wie ook. Bij mij ging die vlieger helaas niet op. Ik heb de geboortes van Max en Ole eerder als een regelrechte hel ervaren. In elk geval zou ik 27 mei 2008 en 3 november 2010 niet willen betitelen als de mooiste dagen in mijn leven.

Ook de verwachte golf van ontembare vadergevoelens bleef op het moment suprême achterwege. Zo eerlijk moet ik zijn. Wat voelde ik dan wel? Opluchting op de eerste plaats. Opluchting dat de ellende voor Annemie voorbij was en dat zowel Max als Ole over tien vingertjes en teentjes beschikte. Verder voelde ik vooral intense vermoeidheid. Ik weet nog dat ik na Max’ geboorte met een blikje bier in de hand voor de tv in slaap gevallen ben. Tegen de ochtend schrok ik wakker van een hitsige mevrouw met blote tieten die 06-nummers aanprees.

Niets liefdevols aan, als je het mij vraagt.

Het duurde dus even voor de vadergevoelens mij overspoelden. Maar…. toen het eenmaal gebeurde, was er ook helemaal niets meer tegen te beginnen. Het weekdier in mij nam de regie over. En dus sta ik tegenwoordig voor het slapengaan met een brok in de keel naast Max’ bed. Daar ligt onze grote kleine vent in z’n autootjes-pyjama, in een innige omhelzing met beer, ambulancebeer, kikker, hond, babyhond, konijn en rups. En dus voel ik regelmatig een traantje prikken als de allerkleinste muppet mij ergens vanuit z’n vier onderkinnen trakteert op een dikke vette grijns.

Ja lieve mensen, alle clichés zijn toch waar. Heel erg waar. Zonder enige aarzeling zou ik m’n leven geven voor die kereltjes.

Het cynische van dit alles is dat de prachtige, bijna dierlijke vadergevoelens mij tegelijkertijd hebben geleerd welke diepe ellende mijn eigen vader en moeder hebben moeten doorstaan. De dood van je eigen kind is het ergste dat je kunt meemaken.

Liefde maakt kwetsbaar, ook dat is een cliché. En helaas zijn alle clichés heel erg waar.

Bijzonder Hoge Verwachtingen

2010-12-31T07:39:00.000-08:00

Ik heb geen Goede Voornemens voor komend jaar. Daar doe ik niet aan. Wel koester ik Bijzonder Hoge Verwachtingen. Ook leuk, en het klinkt stukken zelfverzekerder. Hieronder mijn ideale 2011 in hoofdlijnen.

1. A. komt als overwinnaar uit de strijd met de zwangerschapshormonen.

2. de Volkskrant belt, of ik alsje, alsje, alsjeblieft het gat van Martin Bril wil opvullen.

3. Max krijgt verkering met T., dochter van J. en oogappel van de papa van Max.

4. Ole blijft niet in dit tempo doorgroeien.

5. mijn schare woest aantrekkelijke vrouwenvrienden blijft wel in dit tempo doorgroeien.

6. ik blijk een oudtante te hebben die doodgaat en ons een net gerenoveerd jaren ’30-huis met uitzicht op het Goffertpark nalaat.

7. NEC kwalificeert zich voor de Champions League en huurt Lionel Messi voor een jaartje van Barcelona.

8. de opwarming van de aarde bereikt eindelijk ons landje.

9. eind 2011 ziet mijn lijstje Top Followers 2011 (twitter) er als volgt uit: @annemieotten, @scarjohansson, @ilsedelange, @jolandavdbraak, @Petra_S_ en @ellenhoog.

10. Roomie J. en sptekst tekenen bij voor nog eens twintig jaar samen aan de Groesbeekseweg.

Tot zover. Ik wens iedereen – op zijn of haar eigen manier natuurlijk – een even paradijselijk 2011!

Groet!

Sander

Schoonmoeder

2010-12-30T15:43:00.000-08:00

Max en Ole lijken op A.’s moeder. Niet op elk moment van de dag, maar wel als ze slapen, boos zijn of poepen. Nu denk je misschien: lullig voor Sander dat z’n zoons op z’n schoonmoeder lijken. Maar dat is onzin. De moeder van A. is zwaar oké, net als de hele familie Otten.

Dat weet ik sinds mijn allereerste bezoek aan Twente, nu zeven jaar geleden.

Het was kerst en dus werd er uitgebreid getafeld. Ik verstond werkelijk waar geen ene moer van de conversatie, maar toch vond ik het een beregezellige bedoening. De familie lachte veel en hard en ik lachte vriendelijk mee. De stevige hoeveelheden drank maakten de avond af. Perfect dus.

Het toetje was nog maar nauwelijks achter de kiezen of ik snelde al met een stapel lege borden naar de keuken. Ik zou even een goede indruk gaan maken op schoonmama. Maar er gebeurde iets onverwachts. A. pakte zachtjes maar heel dwingend mijn hand en leidde me terug naar de woonkamer. Daar lagen drie mannen op de bank: mijn zwager, een oom van A. en haar vader, mijn nieuwbakken schoonvader. “Ga ook maar even lekker liggen uitbuiken”, fluisterde A. me toe. Ze glimlachte lief.

De mannen snurkten al, nog geen twee minuten na de laatste hap.

Enigszins ongemakkelijk beklom ik een van de enorme ligbanken. Ik zocht een houding en koos voor een rare mix van zitten en liggen. “Mien jong’n, doe toch de schoenen oet", klonk een donkere stem ergens uit het enorme, liggende lichaam van mijn schoonvader. "Zo kun je niet lekker ligg’n.” Ik gehoorzaamde braaf en strekte me uit. Vanachter m’n gesloten ogen hoorde ik de vrouwen afruimen en -wassen.

Iedere keer als een van hen de woonkamer betrad, schoot ik overeind, in een soort van beleefdheidsstuip. De enige reactie die ik dan kreeg, was een spottend lachje. Ook van A. Die blik betekende zoveel als: “Gekke nieuwkomer, doe je niet mooier voor dan je bent. Doe wat je het liefst doet en ga languit op de bank liggen in je zweetsokken. Ja, val gerust in een diepe slaap. Snurk maar lekker ongegeneerd de hele tent bij elkaar. Wij vrouwen doen het werk hier.”

Tradities zijn hier belangrijk, begreep ik onmiddellijk, en gaf me over. Ik droomde over lange avonden vol Grolsch bier, harde worsten en soep met ballen.

Sindsdien weet ik: die lui in Bornerbroek deugen. Oké, ze zijn misschien niet echt geëmancipeerd, maar wel authentiek. En ook al is A. (helaas helaas) enigszins ver-nijmeegst (lees: geëmancipeerd), mijn mannetjes lijken op hun schoonmoeder. Prima geregeld. Dan doen zij straks de afwas voor papa Sander.

Roze huispak

2010-12-30T03:11:00.000-08:00

Ik ben niet zo van de koningshuizen. De tierelantijnen laten me koud. Boten, privéjets en lakeien kosten bakken met geld. Geld dat we beter kunnen besteden. En met een beetje pech zit er een hoop raar volk tussen. Neem Beatrix: bizar kapsel, bizarre oogschaduw en een bizar accent. (Voor de leesbaarheid van dit stukje laat ik de overige 436 royal idiots ongenoemd).

Nee, een abonnement op het tijdschrift Vorsten staat niet heel hoog op mijn verlanglijstje.

Ik krijg meestal ook maar weinig mee van de kersttoespraak van Bea. Vorige week echter hoorde ik dat ons staatshoofd dit jaar had opgeroepen tot meer solidariteit en naastenliefde. A. en ik zijn geen hippies of andersoortige softies, maar toch: wij staan pal achter onze vorstin in deze. Zeker na ons bezoekje aan de Efteling gisteren.

Laat ik het zo stellen: ons beeld van de mensheid heeft in Kaatsheuvel en omstreken weer een paar deukjes opgelopen.

De dag begint nog wel zo goed. We krijgen voorrang bij het inparkeren. Van een vrouw! Dat is me nog nooit gebeurd. En dus stap ik in opperbeste stemming op de kassa af, een hyperenthousiaste Max op m’n nek meezeulend. Als we aan de beurt zijn, gebeurt het. Een iets te dikke familie - types ‘ik doe lekker m’n fluorescerend roze huispak aan als ik naar de Efteling ga’ - beukt alles en iedereen opzij, Max en z’n stomverbaasde papa incluis, en eist hun dertien toegangskaartjes op.

“Ach, ook mensen uit Oss mogen naar de Efteling”, lach ik. Mijn humeur is niet stuk te krijgen.

Helaas zal het alleen maar erger worden. Ook mensen onder de 100 kilo en in gewone kleding blijken te denken dat de normale omgangsvormen vandaag voor hen niet gelden. Brave huisvaders die voor Max gaan staan en hem zo het zicht op Klein Duimpje ontnemen, gezellige opa’s en oma’s die aan onze vent vragen of hij ‘in godsnaam iets minder hard kan praten’ onder het eten van z’n frietjes (vriendelijk verzoek: ga dan GVD naar de golfbaan en niet naar de Efteling) en – het hoogtepuntje van de dag – de gastronomisch specialist die het keukenpersoneel zuchtend meedeelt dat hij ‘van z’n leven nog niet zo’n belabberde schnitzel gegeten heeft’.

Tja.

Beschaving is maar een dun laagje vernis. Of in dit geval: een dun laagje nette kleren over een roze huispak.

Vriendinnen

2010-12-28T04:53:00.000-08:00

Vriendschap tussen mannen en vrouwen. Vroeger geloofde ik er niet in. Mijn wereldbeeld was lekker overzichtelijk: een man die een vrouw tot ‘vriend’ bestempelt, is of heel erg homo of wil eigenlijk met haar naar bed.

Tot drie jaar geleden had ik alleen mannelijke vrienden.

Mijn leven veranderde toen ik op de TU Eindhoven aan de slag ging. In een omgeving die voor 99,97 procent uit mannen bestaat, kwam ik terecht op een kamer met twee vrouwen. Het duurde een paar maanden, maar toen kon zelfs ik het niet meer ontkennen: I. en M. waren vrienden van me geworden. Voor de duidelijkheid: ik was niet uit de kast gekomen. Ook wilde (en wil) ik niet stiekem seks met hen.

We doen gewoon vriendendingen samen. Denk aan bier drinken, ouwehoeren, flauwe grappen maken en – toegegeven – ook roddelen. Het is geweldig.

Een jaar later ontmoette ik op de nieuwjaarsborrel van het kinderdagverblijf J., een mij tot dan toe onbekende vrouw. Het bleek te klikken. We gingen een keer lunchen, en nog een keertje, kwamen met de kinderen bij elkaar over de vloer, en trokken uiteindelijk bij elkaar in. Werktechnisch dan. Ja, J. is een vriend geworden; ik kan haar pesten, zij pest mij en ik bespreek met haar alles wat je met een goede vriend bespreekt. En net iets meer. Ze is tenslotte een vrouw.

Stoerdoenerij, daar prikken ze doorheen, de vrouwtjes.

Sindsdien is het hek van mijn vrouwenvriendendam. Via twitter heb ik P. ontmoet - en inmiddels ook in real life. P. is een ontzettend leuk mens. En een vrouw bovendien. Zou zomaar een vriend kunnen zijn. Ook bekijk ik A.’s vriendinnen M. en J. ineens met heel andere ogen: het zijn niet alleen lieve vriendinnen van mijn A., het zijn verdorie ook gewoon stoere wijven. Potentiële vrienden! (Ja, ik laat ze met rust omdat A. eerder was, maar anders…).

Nu ik er over nadenk: eigenlijk is A. ook gewoon een vriend van me. Goed, ik wil het liefst iedere dag vier keer met haar naar bed, maar daarnaast zijn we toch echt matties. Simpel zat.

M., I., P., J., M. en J. En A. natuurlijk. Ik laat ze een voor een de revue passeren en besef plotseling dat het stuk voor stuk (!) mooie, aantrekkelijke vrouwen zijn. Ik bedoel: geen haakneuzen, wrattige kinnen of rotte tanden in dit rijtje. Tja. Al die uren in de kroeg of op kantoor moet er wel iets leuks te zien zijn natuurlijk ;-) Boys will be boys.